Αλλά κι αυτοί έχουν κάθε δικαίωμα να τα διεκδικήσουν!

Έχοντα, λοιπόν, αυτή τη θεώρηση, είναι πάνω από σαφές πως κάποιες των πτυχών και παραμέτρων του Κυπριακού, προϋπήρχαν της διεθνούς πτυχής του προβλήματος. Και εννοώ, ασφαλώς, τις λεγόμενες εσωτερικές πτυχές του προβλήματος. Ή, έστω, κάποιες εξ αυτών, αφού: κεφάλαια που περιλαμβάνονται στις εσωτερικές πτυχές είναι -είτε το θέλουμε είτε όχι- δημιούργημα και/ή συνακόλουθη προέκταση της βάρβαρης τουρκικής εισβολής και κατοχής. Όπως, για παράδειγμα, τα κεφάλαια του εδαφικού και περιουσιακού και όχι μόνο.

Ωστόσο: Όσο σύνθετο -και με πολλές παραμέτρους- και να είναι το Κυπριακό, στη λύση του ουδέποτε έπαψε να είναι πρόβλημα σεβασμού, εφαρμογής και κατίσχυσης βασικών αρχών και πανανθρώπινων αξιών. Αρχών και αξιών που έχουν να κάνουν με το Διεθνές Δίκαιο, αφ’ ενός και τα ανθρώπινα δικαιώματα και βασικές ελευθερίες αφ’ ετέρου. Κι ακριβώς αφορμή για το σημερινό εν τύποις πόνημα είναι κάποιες αναφορές της τελευταίας συνέντευξης του κατοχικού ηγέτη στο τουρκικό κανάλι CNN Turk, που μεταδόθηκε το βράδυ του Σαββάτου και η ιστοσελίδα μας έκανε αναφορά σε χθεσινή της ανάρτηση, υπό τον τίτλο “Εμμένει στις εγγυήσεις και παρουσία τουρκικού στρατού, ο Ακιντζί”.

Και ξεκινώ -για σήμερα- από το κεφάλαιο που λέγεται “περιουσιακό”. Το οποίο, στη αντίληψη του μέσου Κύπριου πολίτη, σημαίνει το δικαίωμα στην περιουσία, ανεξάρτητα, από την όποια συνταγματική ρύθμιση ήθελε πολιτικά αποφασισθεί και λαϊκή βουλήσι ήθελε επικυρωθεί. Εννοώ, βέβαια, την ομοσπονδιακή δομή και τις συνιστώσες πολιτείες στο νέο ομόσπονδο κυπριακό κράτος. Κι αυτό -ασφαλώς- γιατί το δικαίωμα στην περιουσία είναι κατοχυρωμένο στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα, απόλυτα σεβαστό στην Ευρωπαϊκή Ένωση που η Κυπριακή Δημοκρατία -και οι πολίτες της- είναι μέλος και προόρισται να παραμείνει η επανενωμένη Κύπρος -στη συνταγματική και κρατική μορφή που ο λαός της ήθελε αποφασίσει- και μετά τη λύση. Κι όταν λέμε ότι το δικαίωμα στην περιουσία είναι κατοχυρωμένο και απόλυτα σεβαστό στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα, τούτο σημαίνει πως στη λύση του δεν χωράνε εκπτώσεις και παραθυράκια.

Τι, όμως, είπε απ’ αυτής της πτυχής ο κατοχικός ηγέτης στη συνέντευξη του; Απλά προκαθορίζει ότι στον μεγαλύτερό του βαθμό τούτο θα λυθεί με... αποζημιώσεις! Για το ύψος των οποίων, μάλιστα θα αποφαίνεται ένα επιτροπάτο που θα αποτελείται από ίσο αριθμό Ε/κ και Τ/κ και -αν χρειαστεί- θα μετέχουν και ξένοι ειδικοί. τουτέστιν εξ αρχής αναγνωρίζει ότι η λειτουργία του επιτροπάτου αυτού θα είναι προβληματική

“Λέμε -ανέφερε ο κ. Ακιντζί- ότι πρέπει αυτό το θέμα να επιλυθεί σε μεγάλο βαθμό με αποζημιώσεις. Μπήκαμε στο 42ο, 43ο έτος. Πολλοί Ε/κ που είχαν μια ηλικία έχουν φύγει από τη ζωή, αυτοί που είναι στη ζωή και που τα παιδιά τους έχουν ξεκινήσει μια νέα ζωή στη νότια Κύπρο είναι μη ρεαλιστικό να τα αφήσουν όλα και να γυρίσουν στο βορρά. Αλλά όλοι δικαίως ζητούν το αντίτιμο της περιουσίας τους. Είτε είναι Τ/κ είτε είναι Ε/κ. Και αυτό δεν μπορούμε να το αρνηθούμε. Θα γίνει λόγος για αποζημιώσεις σε λογικά επίπεδα”...

Δηλαδή, με απλά λόγια, ο κ. Ακιντζί αποφαίνεται -και εμμέσως υποβάλλει- πως: ως αποτέλεσμα τη παρόδου 42 ή 43 χρόνων, κατά τα οποία αρκετοί κάτοχοι περιουσιών έχουν αποδημήσει εις Κύριον, οι κληρονόμοι τους χάνουν το δικαίωμα στην περιουσία των τεθνεόντων γονέων και συγγενών τους. Λογική απαράδεκτη που δεν στέκεται στη βάσανο τη νομιμότητας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Επ’ αυτού, όμως, να πω και τούτο: Κατά την παλινόρθωση του καπιταλισμού στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης, αποδόθηκε η περιουσία και σε άτομα που  ήταν αγέννητα κατά την μετάβαση των χωρών εκείνων από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’40. Κι όμως, γα την Κύπρο επιφυλάσσουν άλλα. Και ανακάλυψαν -συν τοις άλλοις- και την θεωρία περί συναισθηματικής σύνδεσης του δικαιούχου κληρονόμου, την οποία -κατά τους μάγειρες της κακιάς ώρας της “λύσης”- οι κάτω των δέκα ετών -το 1974- δεν... έχουν! Βρε ουστ, από ’δω,που θέλετε να μετατρέψετε την Κύπρο και το λαό μας πειραματόζωο!

Περαιτέρω, λέγει ο κατοχικός ηγέτης, ως αποτέλεσμα της παρόδου αυτών των χρόνων, αυτοί που είναι στη ζωή και τα παιδιά τους έχουν ξεκινήσει μια νέα ζωή και/η φτιάξει τη ζωή τους στη “νότια” Κύπρο, δεν είναι -λέγει- ρεαλιστικό να τα αφήσουν όλα και να πάνε πίσω στο βορρά! Πρώτον και κυριότερο, το τι είναι ρεαλιστικό για τον κάθε ένα από εμάς είναι θέμα καθαρά δικό μας και όχι του όποιου κυρίου Μουσταφά ή/και του όποιου κυρίου Νίκου. Κι αυτό για να μην παρεξηγούμαι ότι τα βάζω μόνο με τον κ. Ακιντζί.

Αλλά και πέραν τούτου: Που είναι καταγραμμένο στο διεθνές δίκαιο και στο δίκαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα εφαρμόζονται κατά πόσον αυτό είναι ρεαλιστικό; Το οποίο, μάλιστα, “ρεαλιστικό” είναι απότοκο και/ή δημιούργημα μας παράνομης εισβολής και κατοχής, με παράνομα τετελεσμένα σε βάθος χρόνου;

Λύση του περιουσιακού δεν μπορεί να είναι νόμιμη όταν επιβάλλεται στον δικαιούχο -για μένα και ο κληρονόμος, δικαιούχος είναι- να επιλέξει κάτι άλλο πέρα από την απόδοση της περιουσίας του. Τελεία! Θέμα αποζημίωσης -της όποιας αποζημίωσης- τίθεται επί τάπητος και ξεκινά από την στιγμή που ο δικαιούχος απεκδύεται εθελούσια του δικαιώματος αποκατάστασης και απόδοσης της περιουσίας του. Και ναι, κύριε Ακιντζί, αυτό δεν μπορείτε να το αρνηθείτε. Όπως, όμως, δεν μπορείτε να αρνηθείτε και την απόδοση της περιουσίας στους δικαιούχους, αν και όταν την ζητήσουν. Γιατί, όπως είπε κι ο Ποιητής: τούτη η δίψα δεν σβήνει, τούτη η μάχη δεν παύει, χίλια χρόνια αν περάσουν δεν πεθαίνουμε σκλάβοι! Και μόνο οι σκλάβοι δεν έχουν δικαιώματα. Αλλά κι αυτοί έχουν κάθε δικαίωμα να τα διεκδικήσουν!