Οι μονόπλευρες νομοθεσίες υπέρ των τραπεζών, η παραδοχή Συλλούρη και ο Λένιν...

Ερώτηση πρώτη: Πόσες νομοθεσίες πήγαν ενώπιον του κυπριακού κοινοβουλίου, που δεν ψηφίστηκαν υπέρ των τραπεζών;

Απάντηση: Καμία!

Σημείωση: Η ερώτηση είναι του προέδρου τη βουλής Δημήτρη Συλλούρη [σε προχθεσινή -Παρασκευή, 9 Νοέμβρη- διάσκεψη Τύπου για τα πεπραγμένα του νομοθετικού σώματος] κι η απάντηση της αφεντιάς μου, τουτέστιν δική μου... Κι αυτό συμπερασματικά, αφού αν υπήρχε έστω και μία νομοθεσία υπέρ των τραπεζών που καταψηφίστηκε, τότε ο πρόεδρος της βουλής θα έσπευδε περιχαρής να μας ενημερώσει σχετικά.. Δεν το έπραξε, όμως...

Ερώτηση δεύτερη: Η Βουλή έκανε μονόπλευρες νομοθεσίες, οι οποίες είναι υπέρ των τραπεζών;

Απάντηση: Μάλιστα έκανε!

Σημείωση: Κι η απάντηση αυτή όχι από μένανε, αλλά ως δημόσια παραδοχή από τον ίδιο τον πρόεδρο της βουλής, παρακαλώ... Με ότι αυτό σημαίνει και/ή συνεπάγεται...

Ερώτηση τρίτη: Σ’ αυτές τις μονόπλευρες νομοθεσίες υπέρ των, παρατηρήθηκε οποιαδήποτε ανταπόκριση εκ μέρους των τραπεζών;

Απάντηση: Όχι καμία!

Σημείωση: Κι αυτή η απάντηση δια στόματος Συλλούρη. “Καμιά ανταπόκριση δεν δείχνουν οι τράπεζες”, είπε συγκεκριμένα, με ό,τι και να σημαίνει τούτο...

Ερώτηση τέταρτη: Ποιοι προβάλλουν τη φιλοσοφία ότι όλοι οι Κύπριοι έγιναν στρατηγικοί κακοπληρωτές;

Απάντηση: Οι τράπεζες...

Σημείωση: Κι η απάντηση αυτή όχι από μένανε, αλλά πάλιν από τον πρόεδρο της βουλής ως δημόσια παραδοχή...

Ερώτηση πέμπτη: Γιατί έγιναν κακοπληρωτές οι Κύπριοι δανειολήπτες;

Απάντηση: Κακοπληρωτές -οι Κύπριοι- έγιναν και λόγω της κρίσης και λόγω των αυξημένων επιτοκίων που βάζουν οι τράπεζες και αρνούνται να τα δουν..

Σημείωση: Κι αυτή η απάντηση από τον πρόεδρο της βουλής, όχι από μένανε...

Ερώτηση έκτη: Φέρει για τούτα ευθύνη η βουλή και ευρύτερο το οργανωμένο κράτος, ως θεσμός;

Απάντηση: Ασφαλώς και φέρει. Και για την κρίση και για τα επιτόκια. Για το δεύτερο δε, φέρει την ίδια, αν όχι και περισσότερη, ευθύνη από τις τράπεζες.

Σημείωση: Η απάντηση τούτη είναι δική μου. Επιβεβαιωμένη, όμως, από τον πρόεδρο της βουλής, ο οποίος δήλωσε πως: “ως Βουλή και ως πολιτεία δεν καταφέραμε ή δεν θελήσαμε να βάλουμε έναν περιορισμό στην αξιολόγηση κατά πόσο ένα δάνειο επιδεχόταν τόσο ψηλά επιτόκια”!...

Ερώτηση έβδομη: Κατά τη σύναψη δανείων, έπρεπε να υπάρχουν οι εγγυητές, ιδιαίτερα μετά τη κρίση;

Απάντηση: Όχι, δεν έπρεπε να υπάρχουν!

Σημείωση: Κι αυτή η απάντηση είναι από τον πρόεδρο της βουλής, την οποία και εξέφρασε ως προσωπική άποψη, με ό,τι και να σημαίνει αυτός ο διαχωρισμός...

Ερώτηση όγδοη: Υπάρχει και/ή υπήρχε άλλος δρόμος για αντιμετώπιση της τραπεζικής κρίσης, από αυτόν που ακολουθήθηκε;

Απάντηση: Ασφαλώς και υπήρχε. Αυτός που θα ωφελούσε του πολλούς και όχι τους λίγους! Και τον έδειξε και -πρωτίστως- εφάρμοσε ένα αιώνα πριν ο τεράστιος Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν: Το σβήσιμο -δηλαδή η διαγραφή- των χρεών! Μέσα από την κρατικοποίηση της Κεντρικής Τράπεζας και των ιδιωτικών και συνεταιριστικών τραπεζών της χώρας, χωρίς αποζημίωση για τους μεγάλους μετόχους, αλλά προστατεύοντας -παράλληλα- πλήρως τους μικρο-καταθέτες*. Δηλαδή ακριβώς ότι δεν έκανε η κυπριακή κυβέρνηση και η κυπριακή βουλή, δυστυχώς...

Συμπέρασμα πρώτο: Κράτος και βουλή ενήργησαν προς όφελος των τραπεζών και του τραπεζικού συστήματος και όχι προς όφελος του λαού...

Συμπέρασμα δεύτερο: Κράτος και βουλή όχι μόνο απέτυχαν αλλά και δεν θέλησαν να ενεργήσουν προς όφελος και για προστασία του λαού και των λαϊκών μαζών.

Συμπέρασμα τρίτο: Ως εκ των πιο πάνω το κράτος και οι θεσμοί του -περιλαμβανομένων κυβέρνησης και βουλής- ενεργώντας όχι ως θεματοφύλακες των συμφερόντων του λαού, αλλά του τραπεζικού κεφαλαίου, δεν μπορεί παρά να είναι έκπτωτοι στα μάτια και τη συνείδηση του λαού. Δοκιμάστηκαν, μετρήθηκαν και απέτυχαν παταγωδώς!

Συμπέρασμα τέταρτο: Η απουσία έστω και μίας τυπικής συγνώμης από αυτούς που ευθύνονται για τις μονομερείς νομοθεσίες υπέρ του τραπεζικού συστήματος -και συνεπώς αρνητικές για τις λαϊκές μάζες- δείχνει ότι οι θεσμοί -και τα άτομα που τους υπηρετούν- συνειδητά ή μη είναι πιστοί υπηρέτες του συστήματος -διαβάζετε ακραίος, επιθετικός και ολοκληρωτικός καπιταλισμός- και βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με το λαό και τα λαϊκά συμφέροντα.

* Από το άρθρο του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου, υπό τον τίτλο "Όταν οι μπολσεβίκοι καταλάμβαναν τις τράπεζες και έσβηναν το χρέος...", που αναδημοσιεύσαμε χθες στην ιστοσελίδα μας, θυμίζουμε δύο αναφορές στον Λένιν:
1. Ο Λένιν γράφει στο Σχέδιο Διατάγματος με το οποίο κρατικοποιούνται οι τράπεζες, τον Δεκέμβρη του 1917: «Όλες οι μετοχικές επιχειρήσεις κηρύσσονται ιδιοκτησία του κράτους. Τα μέλη της διοίκησης και οι διευθυντές των μετοχικών εταιρειών, καθώς και όλοι οι μέτοχοι που ανήκουν στις τάξεις των πλουσίων οφείλουν παραδώσουν όλες τις μετοχές στην κρατική τράπεζα. Τα κρατικά δάνεια, εξωτερικά και εσωτερικά, ακυρώνονται. Τα συμφέροντα των μικρών ομολογιούχων, καθώς και των κατόχων κάθε είδους μετοχών, δηλαδή των κατόχων που ανήκουν στις εργαζόμενες τάξεις του πληθυσμού, εξασφαλίζονται ολοκληρωτικά».
2. Η νέα Σοβιετική Εξουσία έσπευσε να αντιμετωπίσει και να λύσει το θέμα του χρέους. Οι διεθνείς πιστωτές διεκδικούσαν τα χρήματα που είχαν δανείσει στο τσαρικό καθεστώς, το οποίο με τα συγκεκριμένα δάνεια εξοπλίστηκε για τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το συνολικό ποσό των τσαρικών χρεών και της αστικής προσωρινής κυβέρνησης στους διεθνείς τοκογλύφους της Αγγλίας, της Γαλλίας, των ΗΠΑ και άλλων χωρών ήταν περίπου 17 δις χρυσά ρούβλια. Για τον Λένιν και τους Μπολσεβίκους, όμως, τα συγκεκριμένα χρέη, οι εργάτες και οι αγρότες δεν έπρεπε να τα αναγνωρίσουν. Δεν ήταν δικά τους. «Το να πληρώνεις τόκους για αυτά τα δάνεια, σημαίνει να πληρώνεις για πολλά χρόνια φόρο υποτέλειας στους καπιταλιστές, γιατί είχαν την καλοσύνη να επιτρέψουν στους εργάτες να αλληλοσκοτώνονται για το μοίρασμα της λείας από τους καπιταλιστές», έγραφε ο Λένιν στο βιβλίο του, «Ο Ιμπεριαλισμός, ανώτατο στάδιο του Καπιταλισμού». Αυτό έπραξε.
Άλλως πως: Ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι μέσα από τη νέα σοβιετική εξουσία έπραξαν αυτό που δεν έπραξαν στην Κύπρο κυβέρνηση και βουλή. Οι οποίοι ενήργησαν ως πιστοί και καλοκουρδισμένοι βραχίονες του καπιταλιστικού κεφαλαίου, δυστυχώς...

Υ.Γ. Η αντιμετώπιση του κάθε προβλήματος είναι πρωτίστως θέμα ιδεολογίας και ταξικής τοποθέτησης/προσέγγισης. Και οι διαχειριστές του καπιταλιστικού συστήματος, ακόμη και όταν εκλέγονται από το λαό -ως ο πρόεδρος της Δημοκρατίας- και/ή αυτοί που αποκαλούνται αντιπρόσωποι του λαού -ως οι βουλευτές- εφόσον δεν έρχονται σε αντιπαράθεση -και/ή σε ρήξη- με το καταπιεστικό, εκμεταλλευτικό και απάνθρωπο καπιταλιστικό σύστημα, απλά θα το διαχειρίζονται με τους δικούς του νόμους. Συνακόλουθα δε, συνειδητά ή μη, θα είναι μόνιμα υπηρέτες του κεφαλαίου και όχι του λαού που τους εκλέγει... Έτσι απλά και σε όποιον αρέσει!
Κυπ. Κ.