Η κατοχή, τα οδοφράγματα και τα πραγματικά εμπόδια...

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Ξεκινώ το σύντομο αυτό πόνημα με τέσσερις αυτονόητες παρατηρήσεις:

Παρατήρηση πρώτη: Ούτε είμαι, ούτε υπήρξα ποτέ, αλλά ούτε και πρόκειται ποτέ στο μέλλον -όσο ζω και είμαι στα λογικά μου- να είμαι εθνικιστής, να σκέφτομαι, να μιλώ, να γράφω και να ενεργώ εθνικιστικά. Ούτε, ασφαλώς, είμαι ρατσιστής. Αντίθετα, είμαι και δηλώνω πατριώτης και κομμουνιστής. Και ως τέτοιος -δηλαδή κομμουνιστής- είμαι και διεθνιστής και ενάντια στην αδικία απ’ όπου και αν αυτή προέρχεται. Είμαι ενάντια στην όποια εκμετάλλευση ανθρώπων ή λαών. Και συνακόλουθα είμαι υπέρ της ειρήνης, της ειρηνικής συνύπαρξης και κάθετα ενάντια στον πόλεμο.

Παρατήρηση δεύτερη: Τάσσομαι υπέρ της ελεύθερης διακίνησης όλων των Κυπρίων σε όλη την Κύπρο. Χωρίς διατυπώσεις και χωρίς άλλες διαδικασίες και πρακτικές που αντί να ενώνουν την Κύπρο και το λαό μας τους χωρίζουν ολοένα και περισσότερο. Συνεχίζοντας έτσι να αλλοιώνουν τον δημογραφικό, γεωγραφικό και ιστορικό  χαρακτήρα. Αποτέλεσμα, αυτή η αλλοίωση της βάρβαρης τουρκικής εισβολής και κατοχής, αλλά και αποτέλεσμα εθνοκάθαρσης στα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη. Κάτι που φαίνεται πως κάμποσοι -ένθεν κακείθεν της Γραμμής Αττίλα- ξεχνούν.

Παρατήρηση τρίτη: Ναι στο άνοιγμα οδοφραγμάτων, αλλά μόνο ως μεταβατικό στάδιο της ελεύθερης διακίνησης σ’ όλη την Κύπρο και όχι για να τονίζονται και/ή να παγιώνονται δύο χωριστές οντότητες -σε επίπεδο λαού και σε επίπεδο κρατικής διοίκησης- στο νησί μας.

Παρατήρηση τέταρτη: Λέω τα πιο πάνω, γιατί: όσο και αν δεν θέλουν να το παραδεχθούν οι σύνοικοι Τουρκοκύπριοι, αλλά και αρκετοί στην από δώθε πλευρά της γραμμής του Αττίλα, όσο υπάρχει η κατοχή ο δημογραφικός, γεωγραφικός και ιστορικός  χαρακτήρας όχι μόνο αλλοιώνεται αλλά και εμπεδώνεται επικίνδυνα. Τόσο στην Κύπρο, όσο και διεθνώς. Και μαζί εμπεδώνεται και η κατοχή, με τον κίνδυνο η λύση που μαγειρεύεται στα διεθνή μαγειρεία -δηλαδή, τι διεθνή, αγγλοαμερικάνικα είναι τα μαγειρεία αυτά, όχι διεθνή- να ικανοποιεί πρωτίστως τα συμφέροντα τρίτων, της κατοχικής Τουρκίας περιλαμβανομένης, και όχι των ίδιων των Κυπρίων...

Και με τα πιο πάνω, έρχομαι στα... οδοφράγματα: Υπάρχει το ενδεχόμενο τα οδοφράγματα της Δερύνειας και του Απλικίου να ανοίξουν τον ερχόμενο μήνα, δήλωσε ο κατοχικός ηγέτης Μουσταφά Ακιντζί. Και δεν έχω λόγο να μην τον πιστεύω, αφού φαίνεται ότι κινούνται λυτοί και δεμένοι για να το πετύχουν τούτο. Ιδιαίτερα το οδόφραγμα της Δερύνειας...

Όπως μετέδωσε χθες το ΚΥΠΕ από τα κατεχόμενα, σύμφωνα με τον παράνομο ραδιοσταθμό “Μπαϊράκ”, μιλώντας στα κατεχόμενα ο Μουσταφά Ακιντζί εξέφρασε την ελπίδα όπως η ημερομηνία διάνοιξης των οδοφραγμάτων να ξεκαθαρίσει στη συνάντηση που θα έχει με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας την Παρασκευή. Πρόσθεσε, μάλιστα, πως η ημερομηνία μπορεί να είναι εντός Νοεμβρίου... Εξέφρασε δε την άποψη ότι: δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο στην διάνοιξη των οδοφραγμάτων και οι διαβουλεύσεις με την ε/κ πλευρά συνεχίζονται...

Μακάρι να είναι έτσι τα πράγματα όπως λέει ο κ. Ακιντζί. Δηλαδή ότι δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο στην διάνοιξη των οδοφραγμάτων. Ωστόσο:

Ερώτηση πρώτη: Η συνεχιζόμενη κατοχή είναι ή όχι ένα μόνιμο και αξεπέραστο εμπόδιο όχι μόνο για το άνοιγμα των όποιων οδοφραγμάτων, αλλά ολόκληρης της διαχωριστικής γραμμής;

Ερώτηση δεύτερη: Έγινε ποτέ αποτίμηση για το πολιτικό όφελος -που θα βοηθά στη δίκαιη, βιώσιμη και λειτουργική λύση του Κυπρακού- από την μέχρι σήμερα λειτουργία αυτών των οδοφραγμάτων τα τελευταία δεκαπέντε τόσα χρόνια; Διότι, αν το άνοιγμα θα οδηγούσε στην επανένωση του λαού και της χώρας μας, νομίζω ότι αυτό έπρεπε ήδη να γίνει. Δεν έγινε, όμως... Γιατί, άραγε;

Ερώτηση τρίτη: Ως εκ του ΜΗ αποτελέσματος, να υπολογίσω ότι άλλα στοχεύει η ε/κ πλευρά και άλλα η τ/κ πλευρά με τη λειτουργία των οδοφραγμάτων;

Ερώτηση τρίτη: Αληθεύει ότι όχι πολύ μακριά από το οδόφραγμα, στην πλευρά των κατεχομένων, ετοιμάζεται να ανοίξει ένα τεράστιο βενζινάδικο όχι με τρεις - τέσσερις διπλές αντλίες, όπως η πλειονότητα των πρατηρίων βενζίνης, αλλά με... τριάντα αντλίες; Και αν αυτό ισχύει -έτσι με διαβεβαίωσε ο βενζινάρης μου τελευταία, με πληροφορίες από την ίδια την εταιρεία του- τι πρέπει  να υπολογίσουμε, άραγε; Ότι είναι στραβός ο γιαλός, ή ότι στραβά αρμενίζουμε;

ΥΓ. Ίσως κάποιοι με θεωρήσουν με το πιο πάνω κείμενο αιρετικό. Ακόμη και ενάντια στη λύση και/ή εκτός γραμμής λύσης του Κυπριακού. Διαβεβαιώνω ότι δεν είμαι κάτι τέτοιο. Απλά λέω ΝΑΙ στο συμβιβασμό -ακόμη και ετεροβαρή, φτάνει να είναι προσωρινό αυτό- με τους Τουρκοκύπριους για την λύση και επανένωση σαν μια πατρίδα και ένας λαός! Αλλά την ίδια ώρα λέω και ΟΧΙ στον συμβιβασμό με την κατοχή και τα τετελεσμένα της και/ή στα συνακόλουθά της, μέσα από την νομιμοποίησή της!
Κυπ. Κ.