Η στυγνή εκμετάλλευση των νέων από το κράτος-εργοδότη κι οι συντεχνίες...

Αυτό, λοιπόν, θα επιχειρήσω να πράξω σήμερα. Θυμίζοντας πως: Στο υπό αναφορά προχθεσινό εν τύποις πόνημα ασχολήθηκα με τις διεργασίες για το λεγόμενο σχέδιο εθελούσιας εξόδου κάπου χιλίων υπαλλήλων της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας, αλλά και τις -εκατέρωθεν- απειλές αν δεν τα βρουν. Αναφερόμενος σε συγκεκριμένες νομοθεσίες -τις οποίες θα έπρεπε να γνωρίζουν κάλλιον παντός άλλου κυβέρνηση και συντεχνίες- υπέδειξα πως: η μεν κυβέρνηση συνειδητά επέλεξε διαδικασία πέραν των όσων προνοούν οι εν λόγω νομοθεσίες, απαλλάσσοντας την Ελληνική Τράπεζα των εκ του Νόμου δικών της υποχρεώσεων και ευθυνών, οι δε συντεχνίες, ενεργώντας και/ή αντιδρώντας ως ασπόνδυλα όργανα, αντί να διεκδικούν ότι νομίζουν καλύτερο για τους εργαζόμενους με βάση τον Νόμο, επιζητούν να πάρουν από τους φορολογούμενους την όποια έξτρα αποζημίωση. Που δεν θα είναι -όπως προσωπικά υπολογίζω- λιγότερη από €45-50 εκ., με βάση την πρόταση της ΣΚΤ!

Και έρχομαι στο δια ταύτα: Η επίθεση στα κεκτημένα των εργαζομένων ξεκίνησε -για να είμαστε απόλυτα αντικειμενικοί- λίγο μετά που η παγκόσμια οικονομική κρίση -η οποία ξεκίνησε το 2008- έδειξε τα δόντια της και στην Κύπρο. Δηλαδή κάπου το 2011 - 2012. Με εκατέρωθεν συμφωνημένες μειώσεις σε απολαβές και ωφελήματα, αλλά και παγοποίηση συμβατικών κεκτημένων των εργαζομένων. Και στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. Ωστόσο: η ολοκληρωτική ισοπέδωση μισθών, ωφελημάτων, συνθηκών εργασίας και η διάβρωση του κοινωνικού κράτους στα εργασιακά θέματα, επήλθε αμέσως μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης από τους Αναστασιάδη - Συναγερμό.

Από τότε, στη ζωή και το λεξιλόγιο των εργαζομένων μπήκαν νέες επώδυνες ορολογίες, δεδομένα και πρακτικές: κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας σε πρωτόγνωρα επίπεδα, συρρίκνωση μισθών και ωφελημάτων πέραν του 30%-40%, κούρεμα καταθέσεων και αποταμιευτικών ταμείων, δημιουργία τη γενιάς των €500 και σταδιακά των γενιών κάτω των 500 ευρώ τον μήνα, επί σκοπού κατάλυση του κράτους κοινωνικής πρόνοιας, συρρίκνωση του αριθμού των εργαζομένων στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα σε πρωτόγνωρα χαμηλά επίπεδα, σε σημείο που το υπάρχων και/ή εναπομείναν προσωπικό να μην μπορεί να φέρει σε πέρας το έργο που καλείται να διεκπεραιώσει. Μάλιστα σε συνθήκες και εποχές που οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης και η γενικότερη αντιλαϊκή δημοσιονομική πολιτική της κυβέρνησης Συναγερμού - Αναστασιάδη πολλαπλασιάζουν τη δουλειά και τις απαιτήσεις σε υπηρεσίες καίριας σημασίας για τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Όπως για παράδειγμα στο τομέα της δημόσιας υγείας, της κοινωνικής πρόνοιας και κοινωνικής ασφάλισης, της εκπαίδευσης και αλλού...

Και τι έκανε -και εξακολουθεί να κάνει- παρακαλώ η κυβέρνηση; Έφερε νέα, καινά δαιμόνια! Και επιχειρεί να καλύψει τις αυξημένες ανάγκες στους τομείς αυτούς με το νεοφανές και άκρως καπιταλιστικό φρούτο της... αγοράς υπηρεσιών. Δηλώνω ότι δεν είμαι αναφανδόν κατά της αγοράς υπηρεσιών. εκεί και όπου τούτο χρειάζεται για μείωση των κόστων, που θα οδηγεί και σε οικονομική ανακούφιση του καταναλωτή λαού, γιατί όχι... Αλλά τούτο στην οικονομία της λεγόμενης ελεύθερης αγοράς. Όχι ως δημοσιονομική πολιτική της κυβέρνησης, για κάλυψη αναγκών μόνιμου προσωπικού. Το οποίο, ωστόσο, η ίδια προηγούμενα συνειδητά συρρίκνωσε και απομείωσε...

Έτσι, λοιπόν, η κυβέρνηση έφτασε στο σημείο να αγοράζει υπηρεσίες για μόνιμες και διαρκείς ανάγκες. Βαπτίζοντας το προσωπικό σε... αυτοεργοδοτούμενους! Κι αυτό αφού προηγούμενα ετσιθελικά πρακτικά κατάργησε τους εργαζόμενους αορίστου χρόνου. Και είναι το φρούτο τούτο ιδιαίτερα διαδεδομένα στα Επιμορφωτικά Κέντρα...

Δεν έμεινε, όμως η κυβέρνηση μόνο στα Επιμορφωτικά Κέντρα. Προχώρησε και πάρα κάτω. Και άρχισε να αγοράζει υπηρεσίες -κυρίως από άνεργους επιστημονες- και να τους διοχετεύει σε διάφορα υπουργεία και υπηρεσίες, έναντι πινακίου φακής. Με μισθούς, παρακαλώ, 500 ευρώ! Και έκανε τούτο με δύο τρόπους:

1. είτε ως απευθείας αγορά υπηρεσιών με εξάμηνα συμβόλαια -μετατρέποντας πάλιν τους δύστυχους -νέους σε ηλικία κατά το πλείστον- σε τάχαμου αυτοεργοδοτούμενους,
2. είτε μέσω προγραμμάτων, λέγανε, της Αρχής Ανάπτυξης Ανθρώπινου Δυναμικού... Με μισθούς,όμως, και πάλιν 500 ευρώ, αφού δήθεν τους εκπαίδευαν κιόλας, για να μπορούν -λέγανε- πιο εύκολα μετά να εισέλθουν στην αγορά εργασίας. Μα ποια αγορά εργασίας, ρε θεομπαίχτες, αφού εσείς προ καιρού την κλείσατε, οδηγώντας τους νέους στην ανεργία και την μετανάστευση;

Αλλά και πάλιν η κυβέρνηση Συναγερμού - Αναστασιάδη, δεν έμεινε ούτε εδώ. Προχώρησε -εσχάτως- στον απόλυτο εξευτελισμό των εργαζομένων, αλλά και των θεσμών και εργασιακής πρακτικής. Για να καλύψει και πάλιν μόνιμες ανάγκες σε προσωπικό, τι κάνανε οι θεομπαίχτες; Προκήρυξαν, λένε, διαγωνισμό για αγορά εργασίας σε διάφορες υπηρεσίες του κράτους. Διαγωνισμό όχι απευθείας από άτομα που είναι άνεργοι -ας πούμε μέσω των γραφείων εργασίας του αρμόδιου υπουργείου- αλλά μέσω ιδιωτών επιχειρηματιών! Και κατακύρωσαν, άκουσα, την προσφορά σε κάποιο ιδιώτη/επιχειρηματία, ο οποίος και θα προμηθεύει το δημόσιο με εργατική δύναμη με... εξάμηνα -πάλιν- συμβόλαια. Μετατρέψανε, δηλαδή, τις μόνιμες θέσεις εργασίας σε προϊόν προσφοράς και αγοράσανε από τον πιο... φθηνό προσφοροδότη! Ο οποίος και θα μισθώνει άνεργους στο δημόσιο.

Ξεφτίλα; Κάτι παραπάνω: Τραγικό κατάντημα, γιατί οι δυστυχείς νέοι που θα εργοδοτούνται, θα είναι αντικείμενο διπλής εκμετάλλευσης: Και από τον επιχειρηματία και από την κυβέρνηση!!! Και μη νομίζετε ότι οι άνεργοι νέοι και νέες -κατά πλειοψηφία άνεργοι νέοι επιστήμονες- που θα εργοδοτούνται με αυτό τον τρόπο θα αμείβονται, τουλάχιστον αξιοπρεπώς. Α, μπα... Για τα κολασμένα μάτια των κυβερνώντων ο μισθός θα ακουμπά, λέγεται, τα 800 ευρώ τον μήνα, αλλά ζουρά... Μετά τις αποκοπές, θα περισσεύουν δεν θα περισσεύουν καμιά εξακοσαριά ευρώ... Προς δόξα του άγριου και ανθρωποφάγου καπιταλισμού, το κακάσχημο πρόσωπο του οποίου μας έφερε και στην Κύπρο η κυβέρνηση Συναγερμού - Αναστασιάδη.

Κι οι συντεχνίες -και πρωτίστως αυτές του δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου τομέα- τα δικά τους. Ή, καλύτερα, τον χαβά τους... Ούτε φωνή, ούτε ακρόαση, ούτε διαμαρτυρία! Εμ, με τέτοια εκκωφαντική σιωπή -ούτε καν ασπόνδυλη αντίδραση δεν λογίζεται- είναι ή δεν είναι να κάνει ο Συναγερμός και η κυβέρνησή του αυτά που κάνει; Και παρακαλώ γράψετε το όπου θέλετε: Πολύ σύντομα θα φθάσει η ώρα που θα ακούσουμε ότι το κράτος θα αρχίσει να δίδει στον ιδιωτικό τομέα ευαίσθητες για το κοινό δημόσιες υπηρεσίες -π.χ. κοινωνικές ασφαλίσεις- κλείνοντας ή συρρικνώνοντας έτι περισσότερο τις αντίστοιχες δημόσιες, αλλά θα είναι αργά, πολύ αργά για αντιδράσεις... Δυστυχώς!