Κι η Κύπρος απ’ άκρου σ’ άκρη να είναι κοινή κι ελεύθερη, πατρίδα όλων των Κυπρίων

Είτε στην Άγκυρα και τα κατεχόμενα, είτε αλλαχού ανά τας Ευρώπας. Για να έχουμε το τραγελαφικό -πλην όμως εξόχως επικίνδυνο- ημέτεροι και τρίτοι να ρίχνουν την ευθύνη για την μη λύση του Κυπριακού στην ε/κ πλευρά και εσχάτως στον Νίκο Κοτζιά -λες και δεν θέλουμε να φύγει από πάνω μας η κατοχή και τα συνακόλουθα της- και όχι σ’ αυτούς που πραγματικά φταίνε: Στην Άγκυρα και την αδιάλλακτη πολιτική της. Το πλέον τραγικό δε, όλων, είναι ότι μέμφεται την ε/κ πλευρά για τη μη λύση ακόμη και η Άγκυρα και το παράνομο κατοχικό έκτρωμα της στο βόρειο κομμάτι του νησιού μας. Το οποίο από τα μέσα του 1974 στενάζει κάτω από την μπότα του βάρβαρου Τούρκου κατακτητή.

Είναι, συνεπώς, ύβρις για το σύνολο των Ελληνοκυπρίων, να ισχυριζόμαστε εμείς οι ίδιοι -για την ακρίβεια μερίδα ημών- ότι δεν θέλουμε λύση. Και να κατατάσσουμε μεγάλη μερίδα του λαού μας σε ένα μέτωπο που κάποιοι βάφτισαν “απορριπτικοί”. Μα αφ’ εαυτής, ετυμολογικά η λέξη “απορρίπτω” σημαίνει ότι ρίχνω -πετάσσω στα κυπριακά- έξω ή μακριά κάτι συγκεκριμένο. Και εξ αυτού, “απορριπτικός” είναι εκείνος που πετά αυτό το κάτι συγκεκριμένο. Στην προκειμένη περίπτωση δε, απορρίπτει συγκεκριμένη λύση -στο Κυπριακό- που προσφέρεται στο λαό. Αλλά στην πολύχρονη ιστορία και πορεία του Κυπριακού, η μόνη λύση που ήλθε ενώπιον του λαού, ήταν το σχέδιο Ανάν. Το οποίο, ωστόσο, στη συγκεκριμένη του μορφή και περιεχόμενο, απέρριψε το 76% των Ελληνοκυπρίων. Τελεία. Ο λαός μίλησε, όταν κλήθηκε να μιλήσει, και αποφάσισε ό,τι αποφάσισε. Το οποίο έπρεπε να γίνει σεβαστό από όλους. Και όχι να αρχίσει ένα κυνηγητό τιμωρίας για τον κυπριακό λαό, επειδή έκρινε το συγκεκριμένο σχέδιο λύσης απαράδεκτο και το απέρριψε.

Αλίμονο, όμως: Στο κυνηγητό αυτό, δεν μετείχαν μόνο οι ξένοι· αυτοί που πίσω από τις πλάτες του λαού μας ετοίμασαν στα μαγειρεία τους μια δοτή λύση που εξυπηρετούσε τα δικά τους συμφέροντα και τα συμφέροντα του Τούρκου κατακτητή. Μετείχαν, δυστυχώς, και ημέτερες δυνάμεις. Πολιτικοί τε και Τύπος! Δυστυχώς... Κι αυτοί οι ίδιοι επανέρχονται κάθε λίγο και λιγάκι. Ιδιαίτερα όταν βρίσκεται κάποια διαπραγματευτική διαδικασία εν εξελίξει, ως καλή ώρα και τους τελευταίους μήνες.

Ωστόσο: Σε τι είναι -έστω αυτοί που έτσι χαρακτηρίζονται, και χωρίς να μιλώ εκ μέρους τους- απορριπτικοί σήμερα; Στη λύση, γενικά και αόριστα; Αυτό -είπαμε- είναι ύβρις για το σύνολο του λαού μας. Είναι, μήπως, απορριπτικοί σε συγκεκριμένη λύση. Μα τέτοια λύση συγκεκριμένη ουδέποτε ήλθε. Και αν με ρωτάτε εμένα -με όσα παρακολουθούμε από την τουρκική πλευρά τις τελευταίες μέρες στη Γενεύη και μετά από αυτή- τέτοια λύση είναι κομμάτι δύσκολο να έλθει. Και είναι δύσκολο να έλθει όχι γιατί η ε/κ πλευρά και η Ελλάδα τηρούν μια μαξιμαλιστική θέση και απαιτήσεις -μας το είπε κι αυτό πριν λίγες μέρες ο πάλαι ποτέ αριστερός και διατελέσας κατοχικός ηγέτης, Μεχμέτ Αλί Ταλάτ- αλλά γιατί η Άγκυρα δεν τάραξε ούτε ένα γιώτα από τις θέσεις της που έχει όλα αυτά τα χρόνια. Για να μην πω, δηλαδή, ότι ολοένα και σκληρύνει την αδιάλλακτη στάση της επιζητώντας απλά νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής και κατοχής. Τίποτε λιγότερο, αλλά και κάτι περισσότερο: Πλήρη επικυριαρχία όχι μόνο στα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη στα οποία εγκατέστησε ένα παράνομο κατοχικό μόρφωμα, αλλά και σ’ ολόκληρη την Κύπρο. Αυτό δεν βγαίνει από τις δηλώσεις ότι η Τουρκία δεν θα φύγει ποτέ από την Κύπρο και ότι τα “εγγυητικά” της δικαιώματα θα παραμείνουν εσαεί; Άλλο αν κάποιοι -στην ε/κ πλευρά- κλείνουν τα μάτια και τ’ αυτιά και κάνουν πως δεν τα βλέπουν και δεν τα ακούν: Ή, αν τα ακούν και τα βλέπουν, τα μεταφράζουν αλλιώς...

Κατά συνέπεια, κάποιος θα κριθεί -και ανάλογα θα χαρακτηριστεί- από τη στάση του τη στιγμή εκείνη που, ως η δημοκρατία απαιτεί και προστάζει, θα τοποθετηθεί στη συγκεκριμένη λύση που θα έλθει ενώπιόν του. Και θα κριθεί είτε την εγκρίνει, είτε την απορρίψει. Κάποιος, βέβαια, ίσως θα διερωτηθεί: θα κριθεί μόνο, ή/και θα χαρακτηριστεί; Κι αν την απορρίψει, τότε θα τον πούμε απορριπτικό; Πολύ φοβούμαι, όμως, ότι η απάντηση δεν είναι τόσο απλή. Και ξεκινώ από τούτο: ο πρόεδρος της Δημοκρατίας πλείστες όσες φορές ορθά είπε και επανέλαβε -τους τελευταίους μήνες- πως: δεν θα φέρει ενώπιον του λαού μια λύση που θα γνωρίζει ότι αυτή θα απορριφθεί. Το ερώτημα, όμως, είναι: γιατί να απορριφθεί μια λύση στην επεξεργασία της οποίας μετέχει -ως εκπρόσωπος της ε/κ κοινότητας- ο πρόεδρος Αναστασιάδης;

Το κομβικό αυτό ερώτημα θέλω να το απαντήσω με πολύ λίγα λόγια: Ακόμη και στην περίπτωση που ο πρόεδρος δεν αναλάβει τις ευθύνες του και τις μετατοπίσει στο λαό, αν προκύψει λύση, αυτή για να γίνει αποδεκτή δεν μπορεί να είναι αυτή που καθορίζει και επιχειρεί να επιβάλει ο Ερντογάν και οι Αμερικανοβρετανοί σύμμαχοί του. Αντίθετα πρέπει να κατοχυρώνει τα ανθρώπινα δικαιώματα και βασικές ελευθερίες όλων των Κυπρίων, να σέβεται το διεθνές δίκαιο και το ευρωπαϊκό κεκτημένο, να ξεκουμπιστεί και να πάει στο διάολο η κατοχή κι ο βάρβαρος Αττίλας με τα συμπράγκαλλα του και η Κύπρος απ’ άκρου σ’ άκρη να είναι κοινή, ελεύθερη, ειρηνική και δημοκρατική πατρίδα όλων των Κυπρίων. Και μόνο των Κυπρίων. Ανεξάρτητα από το πολιτειακό μόρφωμα που θα υιοθετήσουμε.

Είμαι, προσωπικά,  με τα πιο πάνω που αναφέρω απορριπτικός; Ούτε για αστείο!

* Δημοσιεύθηκε στην έντυπη έκδοση της εφημερίδας "η Κύπρος", στις 20 Ιανουαρίου 2017