Εκλογές τέλος και... τώρα στην πικρή σκληρή πραγματικότητα...

Αυτή η αλλαγή -πάντα προς το χειρότερο- ταυτότητας χαρακτηρίζεται από: Καταβαράθρωση του κοινωνικού κράτους και των βασικών συστατικών του δομών, την καταστροφή της κυπριακής οικονομίας -θυμίζω το βάρβαρο κούρεμα στις πρώτες δεκαπέντε μέρες διακυβέρνησης Αναστασιάδη- την πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και μεγέθυνση του χάσματος κοινωνικής και οικονομικής ανισότητας. Αποτέλεσμα -τα τελευταία- της σκληρής πολιτικής λιτότητας και μνημονίων. Της οποίας θιασώτης, αλλά και συνάμα υπηρέτης -ως εκ της ιδεολογίας του- ήταν και είναι το κυβερνών κόμμα, ο κ. Αναστασιάδης και η κυβέρνησή του.

Αλλά και στο Κυπριακό, οι επιδόσεις Αναστασιάδη δεν είναι θετικές αφού: οι πενταετείς προσπάθειες του προέδρου Αναστασιάδη, εκεί που πραγματικά το οδήγησαν είναι στο ναυάγιο των -κατά τις δηλώσεις των πρωταγωνιστών- πιο “ελπιδοφόρων” διαπραγματεύσεων. Με αποκορύφωμα -ακόμη και μετά το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων- την απόσυρση του χάρτη της τ/κ πλευράς επί του εδαφικού. Η κατάθεση του οποίου -θυμίζω- παρουσιάστηκε από την κυπριακή κυβέρνηση ως μέγιστη επιτυχία της... Κι αυτά τη στιγμή που στην πενταετία που διέρρευσε από την κατεχόμενη Κύπρο δεν αποχώρησε ούτε ένας Αττίλας, ενώ η Τουρκία δεν υποχώρησε ούτε κατ' ελάχιστον από τις πάγιες διχοτομικές θέσεις της. Αντίθετα η ισλαμοποίηση του κατεχόμενου τμήματος του νησιού μας και οι επιθέσεις και πίεση του καθεστώτος Ερντογάν στους Τουρκοκύπριους ολοένα και αυξάνονται...

Έτσι, αποτέλεσμα της πενταετούς διαχείρισης του Κυπριακού από τον πρόεδρο Αναστασιάδη δεν είναι τίποτε άλλο παρά: το εθνικό μας πρόβλημα -ότι και όσα θετικά και να λένε οι διάφοροι- σε τελευταία ανάλυση βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ στη διχοτόμηση. Θλιβερό, θλιβερότατο κατάντημα. Με ορατό -μάλιστα- το ενδεχόμενο το παράνομο κατοχικό μόρφωμα να προετοιμάζεται ως συστατικό, πολιτικά ισότιμο με την Κυπριακή Δημοκρατία, του νέου διζωνικού δικοινοτικού ομόσπονδου κρατικού μορφώματος στο νησί μας, που κάποιοι απεργάζονται κατά τας τουρκικάς βουλάς. Ως αποτέλεσμα, μάλιστα, μιας διαδικασίας υπό τα Ηνωμένα Έθνη. Τα οποία -ωστόσο- Ηνωμένα Έθνη, με την ίδρυση του καταδίκασαν το κατοχικό μόρφωμα ως παράνομο και κάλεσαν τη διεθνή κοινότητα να μην το αναγνωρίσει... Φευ, όμως, πάμε να το αναγνωρίζουμε εμείς -το θύμα της τουρκικής εισβολής και κατοχής- ως ισότιμο ομόσπονδο συστατικό στα πλαίσια μιας διζωνικής δικοινοτικής ομόσπονδης Κύπρου! Οποία μεγίστη επιτυχία μας πενταετούς διακυβέρνησης...

Θα πει κάποιος: Ναι, αλλά ο λαός ψήφισε. Και ξαναψήφισε Νίκο Αναστασιάδη για να διαχειριστεί και το Κυπριακό και την οικονομία και να οδηγήσει την κοινωνία μας μπροστά... Και το αποτέλεσμα -μάλιστα σε ποσοστό 56%- είναι σεβαστό. Πρέπει να είναι σεβαστό. Αυτό, όμως, είναι το ένα.

Το άλλο, το βασικότερο, είναι πως φτάσαμε σ’ αυτό το αποτέλεσμα. Πως το 65%, που σαφώς ζήτησε αλλαγή και απαλλαγή από τη διακυβέρνηση Αναστασιάδη στον πρώτο γύρο, μετατράπηκε σε πανηγυρική επανεκλογή, με ποσοστό πέραν του 56%. Και σ’ αυτό θα πρέπει να απαντήσουν οι πολιτικές δυνάμεις που εξ αρχής τάχθηκαν υπέρ της αλλαγής και απαλλαγής του τόπου από τη διακυβέρνηση Αναστασιάδη. Γιατί η ευθύνη τους είναι τεράστια. Κι η αυριανή μέρα θα μας προσγειώσει στην πικρή σκληρή πραγματικότητα. Και στο Κυπριακό και στην κοινωνία και στην οικονομία... Πραγματικότητα, η διαμόρφωση της οποίας έγινε τη συμβολή -καθοριστικής, θα έλεγα- της πολιτικής Αναστασιάδη. Κι αυτή η πραγματικότητα θα είναι ο πρώτος -και κύριος- αντίπαλος του Νίκου Αναστασιάδη στη δεύτερη του θητεία.

Και το ερώτημα, που γεννιέται, είναι: Αφού ο ίδιος προεκλογικά δήλωνε πως αυτή θα είναι και η τελευταία του θητεία, με συνέχιση της ίδιας πολιτικής, μπορεί κανείς να διανοηθεί τι θα παραδώσει σε πέντε χρόνια; Αν θα υπάρχει, δηλαδή, η Κύπρος -κι ο λαός μας- όπως την -και τον- γνωρίζουμε σήμερα...

Φωτογραφία: Όμορφη και ευχάριστη η εικόνα από την άσκηση -σήμερα- του εκλογικού δικαιώματος του επανεκλεγέντος προέδρου, Νίκου Αναστασιάδη... Φευ, όμως, η πολιτική του στην πρώτη πενταετία της διακυβέρνησης του δεν δημιούργησε σε χιλιάδες οικογένειες στο νησί μας τις προϋποθέσεις να βγάζουν προς τα έξω τέτοιες ευχάριστες εικόνες στην καθημερινή τους ζωή... Και έπεται δυσκολότερη συνέχεια, δυστυχώς!