Το αφήγημα, η ανάγνωση, η πολιτική της διχοτόμησης κι εμείς...

Κι όλα αυτά λέχθηκαν και/ή δημοσιεύθηκαν πότε, παρακαλώ; Την ίδια μέρα που το κατοχικό καθεστώς εφάρμοσε την απόφασή του για επιβολή δασμών -τουτέστιν επιβολή περιορισμών- στην ανθρωπιστική βοήθεια μέσω των Ηνωμένων Εθνών στους Ελληνοκύπριους και Μαρωνίτες εγκλωβισμένους στα κατεχόμενα από την Τουρκία κυπριακά εδάφη.

Για να έλθει μετά ο κατοχικός ηγέτης Μουσταφά Ακιντζί να πει το δικό του, δεύτερο, αφήγημα. Ότι, δηλαδή δεν απέδωσαν οι συνομιλίες που είχε ο ίδιος με τον ψευδοπρωθυπουργό και τον “αναπληρωτή” ψευδοπρωθυπουργό για το θέμα της δασμολόγησης της βοήθειας προς του Ε/κ και Μαρωνίτες που μένουν στο ψευδοκράτος. Κάτι που θεωρεί, αναφέρει, πως “δεν είναι ένα θετικό αποτέλεσμα”, ενώ κάνει και παράπονο πως δεν λήφθηκε υπόψη ούτε το αίτημα του για αναβολή της εφαρμογής της συγκεκριμένης απόφασης και κοινή σύσκεψη για το θέμα...

Βέβαια τα περί ψευδοπρωθυπουργού και ψευδοκράτους είναι δικό μας -ε/κ- αφήγημα, καθότι στη δήλωσή του ο κατοχικός ηγέτης μιλά και για κράτος και για πρωθυπουργό και για αναπληρωτή πρωθυπουργό... Το οποίο και υπερασπίζεται, θεωρώντας εαυτόν νόμιμο εκπρόσωπο -πρόεδρο- αυτού του κράτους...

Δεν είναι, ωστόσο, αυτό ο κυρίαρχο που έχω στη σκέψη μου πληκτρολογώντας αυτές τις αράδες στον υπολογιστή μου. Είναι -πρωτίστως- τα έξι σημεία στα οποία ο Μουσταφά Ακιντζί μας εφιστά την προσοχή. Και για τα οποία κάποιοι -πολιτικοί τε και μέσα ενημέρσης- στην ελληνοκυπριακή πλευρά βλέπουν διάσταση και διαφωνία του κατοχικού ηγέτη με την ψευδοκυβέρνηση... Κι αυτό είναι ένα άλλο αφήγημα, για το οποίο κάποιος θα ανέμενε πιο προσεκτική ανάγνωση. Ιδιαίτερα από ελληνοκυπριακής πλευράς. Κι αυτό είναι -κατά την ταπεινή μου άποψη- το πλέον επικίνδυνο. Διότι δημιουργείται η εικόνα του διαλλακτικού, μετριοπαθούς πολιτικού -στο πρόσωπο του Μουσταφά Ακιντζί- που επιδιώκει τη λύση, η οποία μπορεί να είναι αποδεκτή και από την πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων. Οποίον μέγα σφάλμα, οποία μεγίστη πλάνη!

Βλέπετε, επί της ουσίας -δηλαδή του παράνομου και απάνθρωπου της ενέργειας του κατοχικού καθεστώτος ουδέν λέχθηκε και/η καταγράφηκε στην γραπτή δήλωση από τον κ. Ακιντζί. Αντίθετα: Οι διαφωνίες του με την υλοποίηση της παράνομης απόφασης του κατοχικού καθεστώτος εστιάζονται μόνο σε λόγους τακτικής και διευκόλυνσης της τ/ πλευράς στους στόχους της. Οι οποίοι μέσω συνομιλιών ή μη, με “αριστερούς”, κεντρώους, δεξιούς ή εθνικιστές επικεφαλής του κατοχικού μορφώματος, δεν είναι παρά η de jure αναγνώριση του κατοχικού μορφώματος ως ισότιμο -και νόμιμα προϋπάρχων- συστατικό της Κυπριακής Δημοκρατίας -η οποία θα είναι κατά την Άγκυρα και την τ/κ πλευρά το δεύτερο συστατικό- στη νέα συνταγματική δομή του “νέου” και “ενωμένου” κράτους.

Φευ, όμως, τα χωριστικά και διαιρετικά στοιχεία -από όσα κατά καιρούς διαρρέουν για το περιεχόμενο της λεγόμενης διζωνικής δικοινοτική ομοσπονδίας- είναι πολλαπλάσια των ενωτικών στοιχείων. Που παραπέμπουν στην καλύτερη των περιπτώσεων σε συνομοσπονδία, παρά σε λειτουργική και βιώσιμη ομοσπονδία με ένα λαό, μια ισχυρή κεντρική κυβέρνηση, μια οικονομία, μια κυριαρχία και μια διεθνή εκπροσώπηση. Με τη διχοτόμηση και τη δημιουργία δύο κρατών που θα ζουν “δίπλα - δίπλα” βασικό και αμετάθετο στόχο. Που σχεδίασαν από τα μέσα της δεκαετίας του ’40 οι Βρετανοί, προώθησαν οι Αμερικανοβρετανοί ιμπεριαλιστές και το ΝΑΤΟ με την ελληνική χούντα και την ΕΟΚΑ Β’ να τους διευκολύνουν στα άνομα αυτά σχέδια... Για να μην ξεχνούμε την σύγχρονη ιστορία δηλαδή και ότι: για να φτάσουμε εδώ που είμαστε σήμερα καταλυτικό ρόλο έπαιξε -μαζί  με την ξενοκίνητη χούντα των Αθηνών- η προδοτική ΕΟΚΑ Β!

Υπάρχει, όμως, και μια άλλη διπλή ουσία στη δήλωση Ακιντζί: Πρώτον ότι: αποτελεί μια πραγματικότητα ότι οι συνθήκες του 1975 δεν ισχύουν, μετά την διευκόλυνση των διελεύσεων μεταξύ των πλευρών το 2003! Και δεύτερον -και πιο εξειδικευμενα- ότι, ο κατοχικός ηγέτης θεωρεί πραγματικότητα πως: μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων δεν υπάρχουν πλέον άνθρωποι που θα μπορούσε να λεχθεί ότι είναι εγκλωβισμένοι στο ψευδοκράτος. Δηλώνει, μάλιστα, πως δεν θεωρεί λάθος την αναζήτηση σύγκλισης για να αναπτυχθεί μια νέα κατανόηση με την ε/κ πλευρά και τα Ηνωμένα Έθνη στην ερμηνεία της Συμφωνίας της “Βιέννης ΙΙΙ”, που έγινε το 1975.

Για να  βάλει -στη συνέχεια- και το κερασάκι της τάχαμου εποικοδομητικής, εκ μέρους του, προσέγγισης, σημειώνοντας αφ’ ενός πως: “η απαίτηση για δασμούς στα τρόφιμα που αποστέλλονται (πάρθηκε) λες και δεν απέμεινε άλλη δουλειά (να κάνουμε) (και) το μόνο που εξυπηρετεί είναι να επιδεινώνει το κλίμα”. Και αναφέροντας, αφ’ ετέρου πως δεν είναι σωστό, “χωρίς να υπάρχει μια τέτοια σύγκλιση να προχωρείς με μια μονομερή απόφαση στην ακύρωση της εφαρμογής (της τρίτης Βέννης)”.

Σημειώνω, βέβαια, εδώ πως καταγράφω με κάθε επιφύλαξη της ορολογίες της ανταπόκρισης του ΚΥΠΕ για “άνοιγμα οδοφραγμάτων” και για “ψευδοκράτος”, ως μάλλον δικό μας -ε/κ- αφήγημα. Κι αυτό διότι δεν έχω δει το επίσημο κείμενο της δήλωσης Ακιντζί. Στην οποία όμως είμαι σίγουρος ότι θα αναφέρεται σε λεγόμενη ΤΔΒΚ -χωρίς εισαγωγικά- και πολύ πιθανόν σε σύνορα (πάλιν χωρίς εισαγωγικά)...

Δεν υπάρχουν, λοιπόν, κατά τον κ. Μουσταφά Ακιντζί, Ελληνοκύπριοι και Μαρωνίτες εγκλωβισμένοι στα κατεχόμενα. Κι αυτό, μάλιστα, από το 2003, με το άνοιγμα των -κατ’ εμάς- οδοφραγμάτων και της “διευκόλυνσης των διελεύσεων μεταξύ των πλευρών το 2003”... Εξ’ ου και στη δήλωσή του αναφέρεται στο θέμα της δασμολόγησης της βοήθειας προς του Ε/κ και Μαρωνίτες που μένουν στο ψευδοκράτος (ΤΔΒΚ, για τον ίδιο) και όχι σε εγκλωβισμένους... Το να παρακάμπτουμε δε αυτή τη δήλωση και να σφυρίζουμε αδιάφορα, ή να στεκόμαστε μόνο στη διάσταση και/ή διαφωνία του Ακιντζί με την ψευδοκυβέρνηση και στο παράπονό του ότι τάχαμου  δεν τον έλαβαν υπόψη, είναι ό,τι πιο επικίνδυνο. Διότι αυτό είναι συνώνυμο ότι δεν υπάρχει κατοχή και ότι δεν υπάρχουν τα όποια τετελεσμένα της, από το 1974 ίσαμε σήμερα.

Φευ, όμως, και βάρβαρη τουρκική εισβολή υπήρξε, και βίαιος ξεριζωμός Ελληνοκυπρίων από τις πατρογονικές τους εστίες και περιουσίες υπήρξε, και νεκροί και αγνοούμενοι υπήρξαν και υπάρχουν, και εθνοκάθαρση υπήρξε, και δημιουργία παράνομου κατοχικού μορφώματος -υποτελούς στην Άγκυρα- υπήρξε και υπάρχει, αλλά και κατοχή υπάρχει. Κι όλα αυτά συνιστούν εγκλήματα πολέμου. Τα οποία Άγκυρα και υποτελές κατοχικό καθεστώς διαγράφουν -ως να μην υπήρξαν και/ή μη υπάρχουν- και απαιτούν το κατ’ εξοχήν έγκλημα πολέμου -το υποτελές κατοχικό μόρφωμα στα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη- να συνιστά μία εκ των δύο νόμιμων συνιστωσών οντοτήτων του νέου κράτους! Έλεος, πκιον...