Ούλλοι λέσιν τζιαι πολέσιν τζι’ ο στραβός τζιει που πονεί...
- Written by Κύπρος Κουρτελλάρης
* Άλλως πως η νέα διάσκεψη για την Κύπρο, το αυτογκόλ του Έιντε και τί λύση θέλει ο καθένας...
Και να ’μαστε, λοιπόν, στο παρά μία -ημέρα- της Γενεύης Νο. 2... Βέβαια, αυτή τη φορά -προφανώς ελεώ καλοκαιριού- η σύναξη δεν θα γίνει καθ’ εαυτή στη Γενεύη, αλλά σε... θερινό θέρετρο: Στο Κραν Μοντάνα, κατά πώς αποφάσισαν οι οικοδεσπότες, τουτέστιν τα Ηνωμένα Έθνη. Τη στιγμή που σύρονταν αυτές οι γραμμές, η πολυμελής ελληνοκυπριακή αντιπροσωπεία, με επικεφαλής τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, πετούσε κατά Ελβετίας μεριά. Για να καταλήξει αργότερα σήμερα στο θέρετρο που αύριο αρχίζει η δεύτερη πράξη της διάσκεψης για την Κύπρο.
Διεθνής διάσκεψη βέβαια, δεν είναι. Αλλ’ ούτε και πολυμερής διάσκεψη είναι, αφού όλα κι όλα πέντε “μέρη” παίρνουν μέρος: οι τρεις εγγυήτριες χώρες -Ελλάδα, Ηνωμένο Βασίλειο, Τουρκία- και οι εξοχότητες ηγέτες των δύο κοινοτήτων. Η συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας πήγε -και πάλιν- στράφι, όπως στράφι κόντεψε να πάει και η ανάγκη την όποια συμφωνία -αν ποτέ επιτευχθεί- μη επικυρώσει η Κυπριακή Δημοκρατία -την οποία άμεσα αφορά- αλλά η... “επανενωμένη Κύπρος”, κατά τα μαγειρέματα του πολυμήχανου- ουχί, όμως, εξ Ιθάκης Οδυσσέα- Έσπεν Μπαρθ Έιντα.
Βέβαια, ευρισκόμενη σύμπασα η πολιτική και πολιτειακή ηγεσία κυριολεκτικά στον αέρα, τι πιο απλό -και απόλυτα φυσιολογικό- από το να τους ευχηθούμε ούριο άνεμο για καλό ταξίδι και κάθε επιτυχία στην αποστολή τους; Κι όμως... Βρε πως υπάρχει πάντα αυτό το “κι όμως”, που μας χαλά την μόστρα. Και κάθε σοβαρή προσπάθεια, βέβαια για δίκαιη, λειτουργική και βιώσιμη λύση...
Αλλά, τα μαύρα και τα σκοτεινά- αυτό το “κι όμως”, αυτή τη χαλάστρα δεν την έφερε η Τουρκία. Αυτή την μάθαμε και την βιώνουμε τεσσεράμιση τόσες δεκαετίες τώρα. Η χαλάστρα από Ηνωμένων Εθνών μεριά ήλθε. Τους οικοδεσπότες, δηλαδή, της αυριανής σύναξης. Η οποία, μάλιστα, προαναγγέλθηκε μακράς... διάρκειας! Και χάλασε η προσπάθεια πριν καν ξεκινήσει από τον ίδιο τον ειδικό σύμβουλο του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, Έσπεν Μπαρθ Έιντα, με το προσχέδιο του εγγράφου που παρέδωσε στα μέρη. Αναγκάζοντας τον πρόεδρο Αναστασιάδη να του τα σούρει -διπλωματικά μεν, αλλά του τα ’σουρε- χθες χωρίς φειδώ. Κηρύσσοντας τον -στην ουσία- αναξιόπιστο και κατηγορώντας τον ότι -στην ετοιμασία του λεγόμενου κοινού εγγράφου- ενήργησε καθ’ υπέρβαση των όρων εντολής του.
Δεν χρειάζεται, βέβαια, να επαναλάβω όσα χθες ανάφερε ο πρόεδρος Αναστασιάδης και/ή ο κυβερνητικός Εκπρόσωπος Νίκος Χριστοδουλίδης. Χωρούν όλα σε μια μόνο αράδα: Το έγγραφο Έιντα μόνο κοινό δεν είναι και, ως τέτοιο, ούτε για βάση -ή οδηγός- των συνομιλιών είναι αποδεκτό, αλλ’ ούτε και δεσμευτικό για την ε/κ πλευρά είναι!
Έτσι, μετά το... αυτογκόλ Έιντε -στην αξιοπιστία και αμεροληψία των Ηνωμένων Εθνών και των λειτουργών του- η διάσκεψη οδηγείται σε κατάρρευση πριν καν αρχίσει! Θα μου πείτε, βέβαια: Ε, καλά, είχαν ανάγκη των Ην. Έθνη το αυτογκόλ του Έιντε, για να καταλάβουν ότι είναι χαμένο παιγνίδι η νέα διάσκεψη για την Κύπρο. Όχι βέβαια! Τους το διεμήνυαν καθημερινά Άγκυρα και τ/κ ηγεσία: Παραχωρήσεις από εμάς μην περιμένετε!
Κι εμείς οι αφελείς δώσαμε -και κάποιοι ακόμη εξακολουθούν να δίνουν- πίστη στα διάφορα λεγόμενα του κατοχικού ηγέτη, Μουσταφά Ακιντζί. Ότι τάχαμου θέλει λύση ομοσπονδίας. Αλίμονο, όμως, λύση ομοσπονδίας μόνο κατ’ όνομα. Στην πράξη -ακόμη και στην περιγραφή της- λύση χωριστική θέλει. Τουλάχιστον σ’ αυτή παραπέμπουν οι δηλώσεις του. Παλαιότερες και πρόσφατες. Ακόμη και οι χθεσινές δηλώσεις του εκεί παραπέμπουν: Λύση στα πρότυπα και προδιαγραφές που αυτός και η Άγκυρα αποφάσισαν και δεν υποχωρούν ούτε ένα “γιώτα”, αλλώς... οι συνομιλίες έφτασαν στο τελικός τους στάδιο! Δηλαδή στην ντε φάκτο διχοτόμηση. κι αυτό ου -λογικά και κατά τα συμφραζόμενα- θα απομένει, είναι η νομιμοποίηση της διχοτόμησης. Και με την δική μας υπογραφή, εννοείται!
Κι όμως, σ’ αυτό το καθ’ όλα μουντό τοπίο, που ακόμη και ο Ακιντζί δηλώνει πως η τ/κ πλευρά είναι επιφυλακτική και δεν επιθυμεί να ανεβάσει πολύ ψηλά τις προσδοκίες σε σχέση με το αποτέλεσμα της Διάσκεψης, ενώ ο αντιπροεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Τουργούτ Τουρκές κυνικά αποκαλύπτει πως σύρονται από τα Ην. Έθνη με το ζόρι στην Ελβετία, κάποιοι δηλώνουν αισιόδοξοι. Ακόμη και... ενθουσιασμένοι! Όπως για παράδειγμα η Αμερικανίδα πρέσβειρα στην Κύπρο, η οποία δηλώνει εντυπωσιασμένη από τα επιτεύγματα των ηγετών στις συνομιλίες και χαρακτηρίζει ως “πιθανόν την καλύτερη ευκαιρία τα τελευταία 43 για να λυθεί το κυπριακό”. Ή όπως -ακόμη- ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Μπόρις Τζόνσον, ο οποίος ακόμη και αργά χθες χαρακτήρισε ως «εξαιρετική ευκαιρία» για εύρεση λύσης στο Κυπριακό και καλεί τους υπόλοιπους συμμετέχοντες σε επίδειξη «δημιουργικότητας και ευελιξίας»...
Ούλλοι λέσιν τζιαι πολέσιν -κατά την γνωστή κυπριακή παροιμία- τζι’ ο στραβός τζιει που πονεί... Μόνο που -δυστυχώς- από το Κυπριακό και την μη λύση του δεν πονάνε ούτε το Ηνωμένο Βασίλειο, ούτε και οι ΗΠΑ. Αυτές τα συμφέροντά τους και μόνο εξυπηρετούν -ακόμη κι μέσα από την “λύση” του Κυπριακού- εξ’ ου και ουδόλως μας αποκαλύπτουν που στηρίζουν την αισιοδοξία -ακόμη και ενθουσιασμό τους- αλλά και ποιο περιεχόμενο αυτοί δίνουν στη λύση. Για να δούμε κι εμείς οι αφελείς Κύπριοι ότι για το καλό μας πασκίζουν, τρομάρα μας...
Και καλά οι Αγγλοαμερικάνοι τα παιγνίδια τους παίζουν. Τα Ηνωμένα, Έθνη, όμως; Επιτέλους, γιατί δεν κάνουν το αυτονόητο; Γιατί δεν εστιάζουν την προσοχή -τις δυνάμεις και την όποια ισχύ, ακόμη, διαθέτουν- στην εφαρμογή των δικών τους ψηφισμάτων και αποφάσεων για την Κύπρο; Για να λυθεί μιας κι όξω το Κυπριακό! Αλλά φευ... Εδώ φτάσαμε στο κατάντημα να μην ζητούμε -πλέον- της εφαρμογή των περί Κύπρου ψηφισμάτων και αποφάσεων του ΟΗΕ οι (Ελληνο)Κύπριοι και περιμένουμε τούτο από τους ξένους;