Κι όμως, δεν κάνουν το αυτονόητο...

Κι εδώ, βέβαια, γεννάται το πρώτο ερώτημα: άμα το περιεχόμενο του εγγράφου αποκάλυψε μια κυπριακή κυριακάτικη εφημερίδα -σωστό ή λάθος είναι, πλέον, αδιάφορο- τότε για ποιο έγγραφο θα κάνει διαβουλεύσεις ο Έιντα στο νησί μας; Στο οποίο και θα μείνει, μάλιστα, τις επόμενες μέρες...

Για να ακολουθήσει ευθύς αμέσως και το δεύτερο ερώτημα: Αλήθεια, εφόσον ακόμη ο κ. Έιντα “φακκά” -όπως λένε στα κυπριακά- γυρούς, στην Κύπρο και την αλλοδαπή, για να ετοιμάσει το κοινό έγγραφο, τότε ποιος και γιατί διέρρευσε το δικό του έγγραφο, που κατά τα συμφραζόμενα -και/ή υποτίθεται- δεν ετοιμάστηκε ακόμη; Κάποιος, βέβαια, μπορεί να ισχυριστεί ότι η εφημερίδα έγραψε δικό της αφήγημα -καθ’ υπόθεση και/ή υπολογισμό- και το έγγραφο δεν ανταποκρίνεται σ’ αυτό που ετοιμάζει ο Έιντα. Ελάτε, όμως, που το δημοσίευμα ήταν κατηγορηματικό: “ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΜΕ ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ ΑΪΝΤΕ”. (Τα κεφαλαία δικά του δημοσιεύματος, προφανώς για περισσότερη -καλύτερα την μέγιστη δυνατή- βαρύτητα...)

Συνεπώς, γιατί η διαρροή εγγράφου που ακόμη δεν ετοιμάστηκε; Ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει; Α, μπα... Στη δική μου απλή αντίληψη κάθε άλλο παρά δημοσιογραφικού περιεχομένου -και ενδιαφέροντος- ήταν η διαρροή και το όλο δημοσίευμα. Συνεπώς υπήρχε σκοπιμότητα από τη διαρροή -και τους διαρρεύσαντες τούτο- και αυτό όφειλαν οι πολιτικοί και πολιτειακοί αξιωματούχοι να το αναλύσουν και/ή να το διερευνήσουν.

Μένω, ωστόσο, ίσαμε ’δω με το δεύτερο ερώτημα και επανέρχομαι στο κυρίαρχο: Την ετοιμασία από τον Έιντα του κοινού εγγράφου για τη διάσκεψη της Γενεύης στις 28 του Ιούνη. Για την ασφάλεια, λένε, του κρατικού μορφώματος που θα προκύψει ως λύση από τις διαπραγματεύσεις. Μα η λύση, το περιεχόμενο και η -διχοτομική- μορφή της, άρχισε να κτίζεται εδώ και δεκαετίες. Ακόμη και πριν την ανεξαρτησία, όταν διαφαινόταν ότι η Βρετανία δεν θα μπορούσε επί μακρόν να έχει την Κύπρο ως αποικία της. Εξ’ ου και το δοτό χωριστικό σύνταγμα που μας επεβλήθη με τις συμφωνίες Ζυρίχης - Λονδίνου.

Για να κορυφωθούν, βέβαια, με την βάρβαρη τουρκική εισβολή του Ιούλη 1974 και την κατοχή με τα συνακόλουθα της που -έκτοτε- βιώνουμε. Με πρώτη -μετά την βάρβαρη τουρκική εισβολή και κατοχή του 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, που δημιούργησε με την ισχύ των όπλων ντε φάκτο δύο γεωγραφικές ζώνες- την συμφωνία για την μετακίνηση -διαβάζετε ανταλλαγή- πληθυσμών. Την οποία έκανε τον Αύγουστο του 1975 ο Γλαύκος Κληρίδης με τον Ραούφ Ντενκτάς. Εν αγνοία -μην το ξεχνάμε ποτέ- του εκλεγμένου προέδρου, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου...

Και προσέξτε: ανακοινώθηκε η συμφωνία ετούτη ως... εθελοντική μετακίνηση των Τουρκοκυπρίων στο βορρά. Στον κατεχόμενο κυπριακό βορρά, βεβαίως βεβαίως! Όχι στην Τουρκία. Παρότι προηγήθηκε, μισό χρόνο νωρίτερα, μεταφορά από τους Άγγλους των βάσεων 10 χιλιάδων Τουρκοκυπρίων στην Τουρκία κι από κει στα κατεχόμενα... Και -εννοείται- η μεταφορά και η -τάχαμου- εθελοντική μετακίνηση έγιναν σε ε/κ περιουσίες και σπίτια. Από τα οποία -βεβαίως- οι νόμιμοι ιδιοκτήτες και κάτοικοί τους εκδιώχθηκαν βίαια από τον βάρβαρο και αιμοδιψή Αττίλα κατά την τουρκική εισβολή...

Κι έκτοτε εμείς οι αφελείς Κύπριοι αναζητούμε λύση που να δικαιώνει το λαό μας. Όχι χωριστά τους Ελληνοκύπριους ή τους Τουρκοκύπριους, αλλά το λαό μας στο σύνολό του. Αλλά δεν βρίσκουμε τέτοια λύση! Και δεν θα βρούμε -τέτοια λύση- ίσαμε αυτή -η λύση- να ικανοποιεί την Άγκυρα και τις επιδιώξεις της. Αλλά η τέτοια λύση, δεν θα δικαιώνει το λαό μας στο σύνολό του. Κι έτσι ο κύριος Έιντα αναλώνεται να φτιάξει, λέει, κοινό έγγραφο για τη διάσκεψη της Γενεύης. Κι οι δικοί μας πολιτικοί αναλώνονται -εναγωνίως- να μας πείσουν πόσο κρίσιμη είναι αυτή η διάσκεψη, πριν και μετά... Αλλά η κρίση -και κατά συνέπεια οι κρίσιμες φάσεις και καμπές στην πορεία του Κυπριακού- ουδέποτε εγκατέλειψαν το ταλαίπωρο νησί μας.

Και δεν θα το εγκαταλείψει όσο αυτοί που σχεδιάζουν τις διαπραγματεύσεις και τις διασκέψεις στη Γενεύη -και όχι μόνο- και ετοιμάζουν τα σχετικά προς τούτο έγγραφα δεν πράττουν το αυτονόητο. Ιδιαίτερα οι εκπρόσωποι των Ηνωμένων Εθνών: Επιστροφή στα περί Κύπρου ψηφίσματα και αποφάσεις του ΟΗΕ και απαίτηση όπως αυτά εφαρμοστούν από την χώρα που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και τον Καταστατικό Χάρη του ΟΗΕ: Την Τουρκία! Την ίδια χώρα που παραβιάζει την ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Την ίδια χώρα που κατάφωρα παραβιάζει τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες του συνόλου του κυπριακού λαού. Κι η οποία θρασύτατα απαιτεί οι παραβάσεις αυτές και τα εξ αυτών παράνομα τετελεσμένα και συνακόλουθα όχι μόνο να νομιμοποιηθούν αλλά και να τα αποδεχτούμε.

Αλλά τι κάνουν τα Ηνωμένα Έθνη και οι εκπρόσωποί τους; Φευ, αυτοί όχι μόνο δεν κάνουν τα αυτονόητα, αλλά περί άλλων τυρβάζουν. Επιχειρώντας να φτιάξουν κοινό έγγραφο, λένε, που -στην ουσία- να τετραγωνίζει τον κύκλο για να συνυπάρχουν οι απαιτήσεις του θύτη επί του νησιού και του λαού μας, με την νόμιμη απαίτηση του θύματος για αποκατάσταση των δικαιωμάτων του. Μέσα, ασφαλώς, από τη λύση του Κυπριακού στη βάση των περί Κύπρου ψηφισμάτων των Ηνωμένων Εθνών, των αρχών του διεθνούς δικαίου και του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ. Λύση που -πάλιν- φαίνεται πως: μαζί με τα Ηνωμένα Έθνη έχουν ξεχάσει και οι ημέτεροι πολιτικοί και πολιτειακοί προύχοντες και ηγήτορες. Δυστυχώς...