Και τώρα... αδιέξοδο, λένε, στο Κυπριακό; Μα... σοβαρά;

Και να ’μαστε στο σήμερα -κυριολεκτικώς- με τον Έιντα να βολτάρει κατά Άγκυρας μεριά για συνάντηση με την δεύτερη των εγγυητριών δυνάμεων: Την Τουρκία. Προκειμένου -όπως δήλωσε ο ίδιος χθες στην Αθήνα- να διαπιστώσει εάν και κατά πόσον υπάρχει έδαφος  να προετοιμαστεί μια διεθνής διάσκεψη για το Κυπριακό "ωσάν να επρόκειτο αυτή να γίνει τώρα", όπως ανάφερε, μετά την συνάντησή του με τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά (απ’ όπου και η φωτογραφία του κειμένου).

Είπε και άλλα πολλά, ο κ. Έιντα, ψες στην Αθήνα για το Κυπριακό και την όλη διαδικασία. Όπως -για παράδειγμα- ότι πρόκειται για ένα διεθνές ζήτημα, που μπορεί να αφορά άμεσα στην Κύπρο, αλλά σχετίζεται επίσης και με τις σχέσεις ανάμεσα στις εμπλεκόμενες χώρες. Διευκρινίζοντας: “Διότι, ακόμα κι αν πρόκειται για μία κυπριακή υπόθεση, που πάνω απ’ όλα έχει να κάνει με την ενοποίηση μιας διαιρεμένης χώρας, και τη δυνατότητα των πολιτών από τις δύο κοινότητες να συνυπάρξουν και να συνεργαστούν, οι διεθνείς επιπτώσεις από μια ενδεχόμενη μη λύση μπορεί ασφαλώς να επηρεάσουν τις σχέσεις Ελλάδας - Τουρκίας, Ευρωπαϊκής Ένωσης - Τουρκίας, και γενικά τις σχέσεις σε όλη την ανατολική Μεσόγειο”.

Να ’τηνε, λοιπόν, την ουσία του Κυπριακού! Να ’τηνε -ακόμη- και την αιτία του αδιεξόδου: Η Τουρκία! Κι αυτό, πριν πάμε πάρα κάτω, απαντά και κατά πού πέφτουν οι ευθύνες στο αδιέξοδο. Αλλά και υποδεικνύουν πως: το αδιέξοδο υφίστατο από της βάρβαρης τουρκικής εισβολής και κατοχής ίσαμε σήμερα. Και βάθαινε όσο η Τουρκία προχωρούσε σε νέα τετελεσμένα στα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη, με αποκορύφωμα την ανακήρυξη του ψευδοκράτους. Και θα εξακολουθήσει να υφίσταται -το αδιέξοδο- όσο η Τουρκία δεν συμμορφώνεται στα αυτονόητα: Στην άρση των τετελεσμένων της κατοχής και στην συμμόρφωση  και εφαρμογή των αποφάσεων του ΟΗΕ για την Κύπρο, αλλά και των αρχών του διεθνούς δικαίου. Που στην πράξη σημαίνει: αποκατάσταση της ανεξαρτησίας, κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας -χώρας μέλους των Ηνωμένων Εθνών- αποκατάσταση και σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βασικών ελευθεριών του συνόλου του κυπριακού λαού. Όπως ακριβώς περιλαμβάνουν τα ψηφίσματα και αποφάσεις του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.

Το οποίο, βέβαια, και μας φέρνει στην διατυπωθείσα -χθες εις Αθήνας- διαπίστωση του κ. Έιντα περί της ουσίας του Κυπριακού: Πρόκειται για ένα διεθνές ζήτημα, που μπορεί να αφορά άμεσα στην Κύπρο, αλλά σχετίζεται επίσης και με τις σχέσεις ανάμεσα στις εμπλεκόμενες χώρες... Αλλά πως διάολο είναι εμπλεκόμενες χώρες οι εγγυήτριες δυνάμεις; Πέρα από την Τουρκία, βέβαια, η οποία είναι άμεσα εμπλεκόμενη αφού αυτή είναι ο εισβολέας -άρα και ο ένοχος για την κατάφωρη παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας, κυριαρχίας και ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας- αυτή και ο κατακτητής μεγάλου μέρους του κυπριακού εδάφους. Με όλα τα αρνητικά -και ιδιαιτέρως τραγικά- συνακόλουθα της κατοχής για τον κυπριακό λαό και την Κύπρο μας.

Η απάντηση στο ερώτημα ποια η εμπλοκή των άλλων δύο των εγγυητριών χωρών, δεν είναι, βέβαια και ιδιαίτερα δύσκολη: Ήταν η εμπλοκή τους άμεση τον Ιούλη του 1974 -και πριν από αυτόν- με την οργάνωση και εκτέλεση του προδοτικού χουντοφασιστικού πραξικοπήματος και της βάρβαρης τουρκικής εισβολής. Της ελληνικής χούντας για το πρώτο και αμφοτέρων -του ΝΑΤΟ και των Αμερικανών βοηθούντων- για το δεύτερο. Γιατί ανέχτηκαν -οι Αμερικανοβρετανοί και το ΝΑΤΟ- την τουρκική εισβολή και κατοχή και γιατί ποντιοπολιτατικά -ενώ και μπορούσαν και έπρεπε και επέβαλλε το διεθνές δίκαιο -ουδέν έπραξαν έκτοτε, ίσαμε σήμερα, για άρση αυτής της κατάφωρης διεθνούς παρανομίας και συνεχιζόμενων έκνομων ενεργειών της Άγκυρας. Επαναλαμβάνω: από το καλοκαίρι του 1974 ίσαμε σήμερα!

Ναι, λένε πλείστοι όσοι -σχετικοί και άσχετοι- ντόπιοι και ξένοι, στις συνομιλίες έχει επέλθει σημαντική πρόδος. Ακόμη και συγκλίσεις. Για τις οποίες, μάλιστα, ο πρόεδρος Αναστασιάδης δήλωσε χθες ότι είναι ύψιστης σημασίας για όλες τις πλευρές να παραμείνουν προσηλωμένες στη συνέχιση του διαλόγου για το Κυπριακό, να διαφυλάξουν και να σεβαστούν τις συγκλίσεις που επιτεύχθηκαν, και να εγκαταλείψουν τυχόν προφάσεις ή αβάσιμες απαιτήσεις και προϋποθέσεις που δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα είτε των Τουρκοκυπρίων, είτε των Ελληνοκυπρίων.

Ορθό, βεβαίως και αυτό. Αλλά όχι και το ουσιαστικότερο σε ό,τι αφορά τη λύση. Καθότι οι συγκλίσεις -ως και η συνέχιση του διαλόγου- αφορούν αυτό που λέμε εσωτερική πτυχή του Κυπριακού. Τα ζητήματα εκείνα, δηλαδή, που αφορούν τις σχέσεις των δύο κοινοτήτων -ε/κ και τ/κ- και συνακόλουθα την αποτελεσματική συμμετοχή όλων -και όχι μόνο των δύο κοινοτήτων- στη διακυβέρνηση του τόπου. Τηρουμένων, ασφαλώς, των αρχών της δημοκρατίας και με κατοχυρωμένα τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα και βασικές ελευθερίες ΟΛΩΝ των Κυπρίων. Τα οποία -ανθρώπινα δικαιώματα και βασικές ελευθερίες- ασφαλώς και δεν διαφοροποιούνται από την μορφή της κρατικής δομής: ενιαίο κράτος -αδιάφορο αν είναι προεδρικής ή κοινοβουλευτικής δημοκρατίας- ή ομόσπονδο.

Βλέπετε και στην μια και στην άλλη μορφή κρατικής δομής, τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι βασικές ελευθερίες του συνόλου των νομίμων κατοίκων του νησιού δεν μπορεί να είναι διαφορετικά. Ούτε μεταξύ των κατοίκων του νησιού χωριστά, ούτε μεταξύ του συνόλου των κατοίκων του νησιού με τους λοιπούς Ευρωπαίους πολίτες, εφόσον η Κυπριακή Δημοκρατία είναι και/ή θα είναι -η όποια μετεξέλιξή της- μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Καταληκτικά: το αδιέξοδο -στο Κυπριακό, όχι στις διακοινοτικές συνομιλίες και/ή διαπραγματεύσεις- ήταν, παραμένει και θα εξακολουθήσει να παραμένει για όσο καιρό η Τουρκία αρνείται να σεβαστεί και να εφαρμόσει τα περί Κύπρου ψηφίσματα και αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας -και της Γενικής Συνέλευσης- των Ηνωμένων. Η οποία θα συνεχίσει να μην τα εφαρμόζει για όσο καιρό εμείς -η Κυπριακή Δημοκρατία και η ε/κ πλευρά- δεν απαιτούμε από τη διεθνή κοινότητα και πρώτιστα από τα ίδια τα Ηνωμένα Έθνη και τους εκπροσώπους τους -καλή ώρα ο ειδικός σύμβουλος του γενικού γραμματέα, κ. Έσπεν Μπαρθ Έιντα- συμμόρφωση και εφαρμογή τους, αλλά και για όσο καιρό η διεθνής κοινότητα και πρωτίστως αυτοί που κινούν τα νήματα εντός και εκτός Ηνωμένων Εθνών κάνουν πλάτες στην Τουρκία. Κι έχω υπόψη μου κύρια τους Αμερικανοβρετανούς και το ΝΑΤΟ. Εξυπηρετώντας -εννοείται- δικά τους στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή. Αυτό, ας το έχουν υπόψη οι εν Κύπρω -και στην ε/κ πλευρά- πολιτικοί ηγέτες κι ας μην αναλώνονται στο να επιρρίπτουν ο ένας ευθύνη στον άλλο για το αδιέξοδο, ρίχνοντας νερό στον μύλο της Άγκυρας και του παράνομου κατοχικού καθεστώτος.

Και κάτι εντελώς τελευταίο: το νεοφανές χθεσινό αφήγημα του κ. Έιντα -για να εξηγήσει το δύσκολο και πολύπλοκο τη λύσης του Κυπριακού και τυχόν επιπτώσεις από τη μη λύση του- ότι δηλαδή: “οι διεθνείς επιπτώσεις από μια ενδεχόμενη μη λύση μπορεί ασφαλώς να επηρεάσουν τις σχέσεις Ελλάδας - Τουρκίας, Ευρωπαϊκής Ένωσης - Τουρκίας, και γενικά τις σχέσεις σε όλη την ανατολική Μεσόγειο”, δεν δρα μόνο ως ο κ. Έιντα αναφέρει, αλλά και αντίστροφα: οι επιπτώσεις  από μια ενδεχόμενη κακή λύση που θα επιβληθεί, η οποία δεν θα κατοχυρώνει αυτά που προαναφέραμε ως βασικές αρχές λύσης του Κυπριακού -και εκ των αποφάσεων του ΟΗΕ και του διεθνούς δικαίου επιβαλλόμενα- δεν θα επηρεάσει, απλά και στα σίγουρα αρνητικά  το λαό μας, αλλά θα είναι καταστροφική. Και θα παραμείνει η Κύπρος πηγή έντασης και εστία απειλής της ειρήνης στο νησί και όχι μόνο.

Ας το έχει κι αυτό υπόψη ο κ. Έιντα κι όσοι βρίσκονται πίσω του... Και να πάψει να απειλεί μιλώντας περί θερμού επεισοδίου -τόκανε, πάλιν, το θαύμα του- υποστηρίζοντας πως: η καλύτερη συνταγή για αποφυγή θερμού επεισοδίου είναι η επανέναρξη των συνομιλιών. Καθότι η μόνη συνταγή για πραγματική αποφυγή θερμού επεισοδίου είναι η συμμόρφωση και πλήρης εφαρμογή των ψηφισμάτων του ΟΗΕ. Του οργανισμού στο όνομα -και εκ μέρους- του οποίου έχει εμπλακεί στο Κυπριακό τα τελευταία χρόνια...