Λύση τώρα -αν ήταν δυνατόν χθες και προχθές- αλλά... τί λύση;

Φευ, όμως, κάτι τέτοιο δεν είναι μπορετό και αρκούμαστε -αλλά και αγωνιζόμαστε- για λύση τώρα! Και συμφωνώ απόλυτα με τον Τάκη Χατζηδημητρίου -εκ των ομιλητών της εκδήλωσης του Σαββάτου- πως εμείς “Δεν θέλουμε συρματοπλέγματα, δεν θέλουμε άλλα νεκροταφεία, θέλουμε ειρήνη και δημοκρατία. Θέλουμε ενότητα. Θέλουμε επανένωση του νησιού”.

Όπως συμφωνώ απόλυτα και την Τουρκοκύπρια δημοσιογράφο Εζρά Αϊγκίν -και υπερθεματίζω, μάλιστα- ότι ως Κύπριοι “ο μόνος τρόπος που μπορούμε να έχουμε μέλλον σ’ αυτό το νησί είναι να υπάρξει λύση, μια επανενωμένη νήσος, μία Κύπρος”. Συμφωνώ ακόμη, μαζί της ότι αυτό είναι “ο μόνος τρόπος για να έχουμε ένα καλύτερο μέλλον, ένα ασφαλές μέλλον, ένα μέλλον ευημερίας”. Συμφωνώ επίσης πως: Ο άλλος τρόπος, αυτός της διχοτόμησης, απλώς θα μας οδηγήσει σε επικίνδυνες ατραπούς.

Ακόμη συμφωνώ και με την διαπίστωση του Ανδρέα Λόρδου ότι είναι παράξενο, ότι «δύο ηγέτες που θέλουν τη λύση, που λένε ότι δεν θα συμφωνηθεί τίποτα ώσπου να συμφωνηθούν όλα, να βάζουν μια συγκεκριμένη σειρά και να λένε ότι “αν δεν ακολουθηθεί αυτή η συγκεκριμένη σειρά τότε δεν θα καταλήξουμε”». Και ναι, αναντίλεκτα πως: Πρέπει ν’ αποφασίσουμε αν θέλουμε την ειρήνη ή την αντιπαράθεση. Και, ναι, αυτό το πράγμα πρέπει να το επικοινωνήσουμε στον κόσμο μας καθαρά. Κι εμείς τασσόμαστε με την ειρήνη, όχι την αντιπαράθεση!

Των πιο πάνω δεδομένων, είναι γνωστό πως προσωπικά είμαι εξ αυτών που δεν χρειάζονται να δώσουν τα διαπιστευτήριά τους ότι θέλω λύση, ότι είμαι υπέρ της προσέγγισης και επαναπροσέγγισης, ότι είμαι υπέρ της ειρηνικής συνύπαρξης, ότι είμαι -τέλος πάντων- υπέρ μίας, ενωμένης και αδιαίρετης Κύπρου -ανεξάρτητα από την όποια κρατική δομή ήθελε αποφασιστει- κοινής πατρίδας Ε/κ και Τ/κ, αλλά και Αρμένηδων, Μαρωνιτών και Λατίνων. Και διευκρινίζω τούτο γιατί: μιλώντας συνεχώς για Ε/κ και Τ/κ, δείχνει -στα λόγια σίγουρα, ενίοτε, όμως, και στην πράξη- να ξεχνούμε ότι στο νησί υπάρχουν κι άλλες μικρότερες κοινότητες και/ή θρησκευτικές ομάδες. Που είναι, όμως, το ίδιο Κύπριοι με τους Ε/κ και Τ/κ. Και, ασφαλώς, δικαιούνται το ίδιο κι αυτοί να ζουν ενωμένοι σε μια ενωμένη, ειρηνική και ευημερούσα πατρίδα.

Πως, όμως, τα πάνω συμπίπτουν με τα κάτω; Πως η ειρήνη κι η επανένωση της Κύπρου -και του λαού της, μην το ξεχνάμε ποτέ αυτό- επανέρχεται και παγιώνεται; Πως εξασφαλίζουμε την μόνιμη και διαρκή ειρήνη και πως κατοχυρώνουμε το καλύτερο και το ασφαλέστερο μέλλον, το μέλλον της ευημερίας για το σύνολο του λαού μας; Όλων, δηλαδή, των Κυπρίων απ’ άκρου σ’ άκρου του όμορφου πλην όμως μαρτυρικού- νησιού μας; Πώς, επιτέλους, μετά -και- το νέο αδιέξοδο στις συνομιλίες των δύο ηγετών, ο λαός μας δεν θα βρεθεί και πάλιν μπροστά σε ένα έργο το οποίο έχει ξαναδεί; Όπως εύστοχα είχε παρατηρήσει στην εκδήλωση του περασμένου Σαββάτου ο Ανδρέας Λόρδος, μιλώντας από πλευράς της ομάδας πολιτών;

Είναι πεποίθησή μου πως: όλα αυτά περνούν μέσα από μια κοινή συνισταμένη, τη λύση! Την οποία, διατράνωσε προχθές η εκδήλωση τω πολιτών και από τις δύο κοινότητες, θέλουμε τώρα. Ωστόσο: εκείνο που δεν είπε η εκδήλωση, εκείνο που γενικά δεν λέγεται από όσους λειτουργούν ως ομάδα είτε υποστήριξης των δύο ηγετών είτε ως ομάδα πίεσης των δύο ηγετών, είναι τι λύση θέλουμε. Και η ονομαστική και τεκμηριωμένη κριτική σε αυτόν την ηγέτη -ή αν θέλετε, σ’ αυτή την πλευρά- που εμείς οι πολίτες -που θέλουμε λύση- διαπιστώνουμε ότι η δική του λύση, με τις προδιαγραφές που της δίνει και στα συγκεκριμένα καλούπια που την θέτει, αφίσταται της λύσης όπως εμείς -ο λαός- την θέλουμε.

Διότι, κακά τα ψέματα, όσο και οι δύο ηγέτες να λένε ότι θέλουν λύση, αλλά το περιεχόμενο και τα χαρακτηριστικά που της δίνουν αλληλοσυγκρούονται κι εμείς -ο λαός, ή έστω οι ενεργοί πολίτες που θέλουμε λύση- δεν λέμε ποια λύση θέλουμε και δεν κρίνουμε ποιος βρίσκεται σε λάθος μεριά, τότε λύση δεν θα δούμε ποτέ! Διότι θα παίζουμε το παιγνίδι -ή, έστω, θα παίζουμε με τους όρους του παιγνιδιού- αυτών που δεν θέλουν λύση. Και είναι γνωστό ότι εκείνος που πρώτος δε θέλει λύση, δεν είναι οι όποιοι Κύπριοι, αλλά η Άγκυρα και το τουρκικό κατεστημένο. Οι οποίοι θέλουν -και βλέπουν- τη λύση να περνά μέσα από τα δικά τους γεωστρατηγικά συμφέροντα και όχι τα συμφέροντα της Κύπρου και των Κυπρίων. Κι ας κόπτονται ότι -τάχαμου- στηρίζουν και διασφαλίζουν τα συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων.

Γι’ αυτό, όσο εμείς -ο λαός- δεν λέμε τι λύση θέλουμε, λύση δεν θα βλέπουμε. Και θα παίζουμε το παιγνίδι της Άγκυρας για νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής και κατοχής. Κι όσο δεν λέμε ότι η λύση στη συγκεκριμένης της μορφή και έκφραση πρέπει να ενώνει και όχι να χωρίζει, πρέπει να κατοχυρώνει τα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες όλων των Κυπρίων το ίδιο και σε κάθε γωνιά της Κύπρου, πρέπει να εφαρμόζει τις αρχές του διεθνούς δικαίου και του ευρωπαϊκού κεκτημένου, ότι πρέπει να αίρει τις συνέπειες της βάρβαρης τουρκικής εισβολή και κατοχής, ότι πρέπει να υλοποιεί τα ψηφίσματα και αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών, ότι πρέπει να είναι λύση πλέρια δημοκρατική, λειτουργική και βιώσιμη, τότε λύση δεν θα δούμε ποτέ!

Τέρμα, λοιπόν, οι γενικόλογες ιαχές ότι θέλουμε λύση. Έτσι γενικά και αόριστα. Τέρμα και οι γενικοί αφορισμοί και κριτικές των ίσων αποστάσεων. Τέρμα ακόμη και οι πιέσεις και στους δύο ηγέτες, χωρίς επιτέλους να κατονομάζεται ποιος, με τη στάση και θέσεις του, θέλει τέτοια λύση που δεν περνά από το λαό. Φτάνει πια να ρίχνουμε νερό στο μύλο της Άγκυρας!