Εντάξει, επενδύσεις και ανάπτυξη, αλλά... προς όφελος ποιανού;

Θυμίζω ότι το αυτό έπραξε ο πρόεδρος και στο τέλος του περασμένου μήνα, όταν μετείχε -τη συνοδεία κουστωδίας αρμοδίων υπουργών, ως βέβαια συνέβη και στην Ινδία- σε ανάλογο φόρουμ -υπό τον τίτλο “Επενδύστε στην Κύπρο”- στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μάλιστα, οι συνοδεύοντες τον πρόεδρο υπουργοί -Χάρης Γεωργιάδης, Γιώργος Λακκοτρύπης και Μάριος Δημητριάδης- δήλωναν περιχαρείς πλήρη ικανοποίηση για το εν λόγω φόρουμ.

Βλέπετε Αμερικανοί επενδυτές έπλεξαν -τότε- το εγκώμιο της κυπριακής κυβέρνησης, ότι: Με την οικονομική πολιτική που ακολούθησε η κυβέρνηση κατάφερε να μετατρέψει την κρίση σε ευκαιρία. Με τον δε υπουργό Οικονομιών Χάρη Γεωργιάδη, να δηλώνει τότε: “Πρόκειται για μια εξαιρετική εμπειρία, ένα πολύ σημαντικό γεγονός που επέτρεψε όχι μόνο στην κυβέρνηση αλλά και σε μια μεγάλη επιχειρηματική αντιπροσωπεία, να προβάλουμε την Κύπρο ως ένα ελκυστικό, σταθερό, ασφαλή, επενδυτικό προορισμό”. Το αυτό είμαι σίγουρος θα πράξουν και σήμερα οι υπουργοί που συνόδευαν τον πρόεδρο στην Ινδία: Πλήρη ικανοποίηση από τα δύο οικονομικά φόρουμ...

Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη ότι την αναφορά για την μετατροπή της κρίσης σε ευκαιρία, την έκανε ο David Bonanno από την Third Point, μεγαλομέτοχος της Ελληνικής Τράπεζας -ο οποίος ανέφερε ότι η εταιρεία του επένδυσε στην Κύπρο σε πολύ δύσκολους καιρούς και δικαιώθηκε- είναι ή δεν είναι άξιον, στο τέλος της ημέρας, να διερωτηθούμε: ποιος ή ποιοι επωφελήθηκαν από αυτή την ευκαιρία; Και -ακόμη- αυτή η κρίση -που για κάποιους μετατράπηκε σε ευκαιρία και μάλιστα δικαιώθηκαν- τι έχει αφήσει στον μέσο Κύπριο πολίτη; Στην πλειοψηφία, δηλαδή, των Κυπρίων.

Κι ευρισκόμενος σ’ αυτό ακριβώς το -κομβικό- διττό ερώτημα, να μου επιτρέψετε να κάνω μια μικρή παρένθεση, μεταφέροντας ένα σύντομο αφήγημα· πραγματικό, αφήγημα, όχι παραμύθι: τις προάλλες μιλούσα με ένα φίλο -και συνάδλεφο- για τα τεκταινόμενα στη Βενεζουέλα, τους νεκρούς στη χώρα από τις διαδηλώσεις και ποιος, τέλος πάντων, ευθύνεται γι’ αυτούς τους νεκρούς. Σημειώνω ότι: η θεώρηση του φίλου μου αυτού είναι από τη σκοπιά του επιχειρηματία -παρότι η επιχείρησή του και ο κλάδος στον οποίο δραστηριοποιείται υποφέρει τα πάνδεινα από την κρίση και τη οικονομική πολιτική της κυβέρνησης- ενώ η δική μου θεώρηση είναι από την σκοπιά του πολίτη, του λαού, δηλαδή και πρωτίστως των εργαζομένων.

Υπέβαλα, λοιπόν, στον φίλο μου αυτό ότι δεν πρέπει να ακούει ότι μεταδίδουν τα μεγάλα διεθνή αστικά μέσα ενημέρωσης, διότι αυτά το μέρος των πολυεθνικών υπηρετούν. Και του ανέφερα το κομμάτι που είχα γράψει -την ημέρα εκείνη- για το “ποιος σκοτώνει ποιον στη Βενεζουέλα”. Δεν μου αντέταξε οτιδήποτε, στα επιχειρήματά μου ο συνάδελφος, ωστόσο μου είπε την ατάκα του: Ναι, αλλά για την κατάσταση φταίει και ο Μαδούρο. Κι όταν τον ρώτησα για΄τι φταίει ο Μαδούρο μου απάντησε: Διότι αντί να χρησιμοποιήσει τα έσοδα της χώρας από τον πλούτο που διαθέτει στην ανάπτυξη, τα έδωσε σε παροχές στον... λαό!

Οφείλω να παραδεχτώ πως: τέτοια “αφοπλιστική” ειλικρίνεια, δεν ανέμενα. Οπότε και τον ρώτησα: Καλά, η ανάπτυξη στο τέλος της ημέρας δεν είναι στο λαό που θα έπρεπε να καταλήγει; Και αν ναι, πως αλλιώς, εξ ον από κοινωνικές παροχές; Δεν μου απάντησε και σταματώ στο σημείο αυτό το αφήγημα, για να επανέλθω αργότερα στην απάντηση...

Κι επανέρχομαι στις επενδύσεις και την ανάπτυξη. Από την σκοπιά που το θέτει ο πρόεδρος και οι υπουργοί του, αλλά και εν γένει οι θιασώτες της καπιταλιστικής οικονομίας στην Κύπρο και όχι μόνο. Αλλά, τι είναι ανάπτυξη; Μα... το έχουμε πει και χθες: Το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου. Έτσι απλά. Μέσα από διάφορες μορφές. Από μακροχρόνια μίσθωση μέχρι πώληση του σε εξευτελιστικές τιμές. Και στην Κύπρο έχουμε εμπειρία από αυτό, με ότι έγινε στο λιμάνι Λεμεσού. Και ότι ετοιμάζεται να γίνει με τη Cyta, ίσως και με την Αρχή Ηλεκτρισμού. Εφευρίσκοντας νέες ευρηματικές ορολογίες: Αποκρατικοποίηση, μετοχοποίηση, οργανισμοί δημοσίου δικαίου αλλά να λειτουργούν σε συνθήκες ιδιωτικού κεφαλαίου. Ακόμη το εξόχως ευρηματικό που μας έχουν σερβίρει τελευταία, να παραμένει το πλειοψηφικό πακέτο στο δημόσιο, αλλά να αποφασίζουν -τουτέστιν να το διαχειρίζονται- οι ιδιώτες μέτοχοι και οι εκπρόσωποί τους στο Συμβούλιο του δήθεν αποκρατικοποιημένου -πλην στην πράξη ξεπουλημένου- οργανισμού...

Κι η επένδυση; Στην ουσία τίποτε άλλο από το να βάλει ο ιδιώτης-επενδυτής ολίγα χρήματα και να πάρει σε αντάλλαγμα πολλαπλάσιο δημόσιο πλούτο και μέσα. Είτε σε είδος -μέσα παραγωγής, δηλαδή- είτε σε οικονομικά -και όχι μόνο- κίνητρα.

Ναι, αλλά ξέρετε, λένε οι θιασώτες αυτής της πολιτικής, με τις επενδύσεις θα πετύχουμε ανάπτυξη. Και με την ανάπτυξη θα πετύχουμε πάρα πολλά άλλα, μέχρι και... νέες θέσεις εργασίας. Κουρουφέξαλλα!

Πρώτα απ’ όλα ο επενδυτής σκοπεύει στο κέρδος. Και αν δεν κερδίζει -και μάλιστα εκ του ασφαλούς και ν' αβγατίζει τα λεφτά και τις επενδύσεις του- δεν επενδύει. Κι άμα ο επενδυτής είναι εκ της αλλοδαπής, τότε τα κέρδη -και τ’ αυγά και τα καλάθια- μεταφέρονται στην αλλοδαπή και δεν μένουν στην Κύπρο. Έτσι απλά. Όπως, βέβαια, και η δημόσια περιουσία που ξεπουλιέται στους επενδυτές, το ιδιοκτησιακό της καθεστώς, οι τίτλοι και η... αποτίμηση τους σε ρευστό επίσης μεταφέρονται εκτός Κύπρου. Και θα ξυπνήσουμε μια κακή πρωία και θα αντιληφθούμε ότι ο δημόσιος -και κάμποσος ιδιωτικός-  πλούτος και περιουσία δεν βρίσκεται πια σε χέρια Κυπρίων ή τουκυπριακού κράτους, αλλά σε χέρια ξένων, τάχαμου, επενδυτών. Οι οποίοι και θα τον εκμεταλλεύονται στο δόξα πατρί...

Ναι, αλλά πάλιν θα έχουμε νέες θέσεις εργασίας, θα επιμένουν οι κυβερνώντες, το κυβερνών κόμμα και οι θιασώτες της οικονομίας της αγοράς. Παραμύθι κι αυτό, όμως. Πρώτα γιατί με τι ςπολιτικές τους έχουν δημιουργήσει τις στρατιές των ανέργων και δεύτερο γιατί ήδη, με τις ίδιες πολιτικές, έχουν δημιουργήσει νέο εργασιακό καθεστώς με μισθούς εξαθλίωσης και όρους απασχόλησης που θυμίζουν το πρώτο μισό του περασμένου αιώνα. Ίσως και πιο πριν, ακόμη! Κατά συνέπεια από αυτές τις στρατιές των ανέργων θα παίρνουν οι ξένοι επενδυτές εργαζόμενους και με μισθούς και όρους εργασίας αυτά που σήμερα τα μεγάλα τσακάλια επέβαλαν: Των πεντακοσίων ευρώ και κάτω! Κι αυτό στην... “καλύτερη” περίπτωση. Διότι ο κίνδυνος εισαγωγής ακόμη πιο φτηνής εργασίας από το εξωτερικό -νόμιμα ή παράνομα είναι για τους Κύπριους ανέργους αδιάφορο- θα είναι όχι απλά υπαρκτός, αλλά εντός των θυρών. Βλέπετε, ήδη η λεγόμενη αγορά εργασίας γέμισε από ξένα φτηνά χέρια. Και ο εργασιακός μεσαίωνας εξαπλώνεται ολοκληρωτικά. Για χάριν, είπαμε, της ανάπτυξης, τρομάρα μας.

Κι αυτό μας φέρνει στην απάντηση στο ερώτημα που έθεσα προηγούμενα: Καλά, η ανάπτυξη -και τα κέρδη από αυτή, συμπληρώνω τώρα- στο τέλος της ημέρας που θα καταλήγει; Λογικά, θα απαντήσει η πλειοψηφία, στο λαό. Αλίμονο, όμως, δεν θα καταλήξει στο λαό. Και ξέρετε γιατί; Διότι το κέρδος -αν αυτό θα πήγαινε πραγματικά στο κράτους- θα μετατρεπόταν σε κοινωνικές παροχές προς στο λαό. Μέσα από την κοινωνική πρόνοια, την παιδεία, τον πολιτισμό, την υγεία, τον αθλητισμό.

Αλλά για κάτι τέτοιο χρειάζεται κράτος με αυξημένη ευαισθησία σ’ αυτά. Κάτι που η παρούσα κυβέρνηση δεν έχει. Εξ ου και ετοιμάζει σχέδια με σημαντικά κίνητρα και μέτρα, που θα οδηγήσουν σε επενδύσεις σε κοινωνικές επιχειρήσεις. Με κύριους αποδέκτες του οικονομικού, αλλά και κοινωνικού οφέλους λειτουργίας αυτών των επιχειρήσεων -όπως ανέφερε ο πρόεδρος της Δημοκραίας- άτομα από ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού και άτομα με αναπηρίες. άμα, φυσικά, περισσέψει απο τα κέρδη των εν λόγω επενδυτών - επιχειρηματιών οποιοδήποτε ποσό για τα άτομα από ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού και τα άτομα με αναπηρίες...