Ακούς εκεί σχέδιο σημαντικών κινήτρων και μέτρων για επενδύσεις σε κοινωνικές επιχειρήσεις...

Δεν είναι πρόθεσή μου σημερα να επαναλάβω όσα ο πρόεδρος ανέφερε, είτε την περασμένη Κυριακή -στον χαιρετισμό του στην συγκεκριμένη εκδήλωση- είτε στα δύο επιχειρηματικά φόρουμ στην Ινδία. Είπαμε, γι’ αυτά εγραψε ο Τύπος και μετέδωσαν τα ηλεκτρονιάμέσα ενημέρωσης. Ωστόσο: Με το θέμα των επενδύσεων -γενικά- αλλά και των κινήτρων που το κράτος παρέχει και/ή εξαγγέλλει -ειδκότερα- για προσέλκυση επενδύσεων -από την αλλοδαπή και/ή εγχώριους επενδυτές/επιχειρηματίες- ήθελα από βδομάδες τώρα να ασχοληθώ εν Τύποις. Όχι γιατί με ενοχλούν οι επενδύσεις, αλλά γιατί με ενοχλεί η καραμέλα που συχνά πυκνά οι κυβερνώντες πιππιλλούν. Όπως με ενοχλεί και το περιτύλιγμα της, με το οποίο -πάλιν οι κυβερνώντες, εγχώριοι και Ευρωπαίοι των Βρυξελλών και όχι μόνο- μάς πλασάρουν αυτή την καραμέλλα. Με την οποία θεωρούν πως αίφνης θα λυθούν άπαντα τα οικονομικά προβλήματα των λαών και ειδικών λαϊκών στρωμάτων, όπως αυτοί με αναπηρίες και άλλα κοινωνικά προβλήματα. Και το γενικεύω ενσυνείδητα -των λαών- καθότι τελικά οι επενδύσεις -και η λεγόμενη ανάπτυξη- είναι καραμέλα που πιππιλλούν όλοι οι κυβερνώντες -σοσιαλιστές, κεντρώοι, συντηρητικοί και χριστιανοδημοκράτες- στον σύγχρονο κόσμο της καπιταλιστικής -ιμπεριαλιστικής- ολοκλήρωσης και της ηγεμονίας των πολυεθνικών στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ Πολιτείες και αλλαχού, στις τέσσερις γωνιές του δύσμοιρου πλανήτη Γη...

Και εφόσον, λοιπόν, είναι τούτο -επενδύσεις και ανάπτυξη- σύγχρονο καπιταλιστικό φρούτο, καλό είναι να φρεσκάρουμε στη μνήμη μας κάποιες νεοφανείς ορολογίες, με τις οποίες οι κατέχοντες ανά το παγκόσμιο την εξουσία γεμίζουν τα μυαλά των λαών για να νομίζουν πως: ακόμη και η δυστυχία και εξαθλίωση, που οι λαοί βιώνουν όλα αυτά τα χρόνια, θεόσταλτο δώρο είναι και οπωσδήποτε μόνο για το καλό τους μάς έρχεται εξ ουρανών...

Αν θα επιχειρούσα να μεταφέρω αυτές τις νεοφανείς έννοιες και ορολογίες, είμαι σίγουρος ότι δεν θα έβρισκα καλύτερο τρόπο από μια παρουσίαση -του ίδιου θέματος- που έκανε σαράντα, περίπου, μέρες πριν ο Ελλαδίτης δημοσιογράφος -και φίλος- Νίκος Μπογιόπουλος -στην εφημερίδα Real News, 19/3/2017- και το οποίο εγώ αλίευσα από τον Ημεροδρόμο, υπό τον τίτλο «Όλα “πρίμα”"!» Σας το μεταφέρω, λοιπόν, αυτούσιο (στο μέρος που αφορά τις... νεοφανείς ορολογίες και έννοιες:

«Μια από τις συμπαθητικότερες πρακτικές των παγκόσμιων «σωτήρων» είναι το λεξικό με τους ευφημισμούς που χρησιμοποιούν για την αποκολοκύνθωση των εννοιών. Αυτό το λεξικό μέσω του οποίου

1. ο καπιταλισμός περιγράφεται σαν «οικονομία της ελεύθερης αγοράς»,
2. ο ιμπεριαλισμός σαν «παγκοσμιοποίηση»,
3. οι βομβαρδισμοί λαών σαν «προληπτική δράση», οι δολοφονίες αμάχων σαν «παράπλευρες απώλειες»,

είναι διαδεδομένο και στα τέσσερα σημεία του πλανήτη.

Ειδικά στην Ελλάδα, όμως, μπορούμε να είμαστε περήφανοι καθώς το λεξικό γνωρίζει μεγάλη ανθεκτικότητα παρότι έχει να αναμετρηθεί με έννοιες όπως «τσίπα», «φιλότιμο» και «αξιοπρέπεια».*

Έτσι ακούμε τους εγχώριους πια «σωτήρες» να μας λένε κατά καιρούς ότι:

1. Η απόλυση και η ανεργία δεν είναι απόλυση ούτε ανεργία. Είναι “εργασιακή εφεδρεία”.
2. Η τραπεζοκρατία δεν είναι τραπεζοκρατία είναι “ανακεφαλαιοποίηση”.
3. Η μισοανεργία δεν είναι μισοανεργία. Είναι “απασχολησιμότητα”.
4. Οι μίζες δεν είναι μίζες. Είναι “χορηγίες”.
5. Το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου δεν είναι ξεπούλημα. Είναι “αξιοποίηση”.
6. Το Μνημόνιο δεν είναι Μνημόνιο είναι “έντιμος συμβιβασμός” κ.ο.κ.».

Και επανέρχομαι στα δικά μας. Στις επενδύσεις, δηλαδή, στην μακαρία νήσο Κύπρο. Και στα σχέδια που καλή μας κυβένηση -της λιτότητας και των μνημονίων, πιστός φορέας και πρπαγαδιστής των πιο πάνω “εννοιών” και “ορολογιών”- προωθεί για προσέλκυση επενδύσεων. Ακόμη και για... κοινωνικές επιχειρήσεις, μα πληροφορεί ο πρόεδρος Αναστασιάδης.

Σ’ αυτό, λοιπόν, το τελευταίο θα σταθώ για σήμερα. Αφήνοντας το ευρύτερο θέμα -της πρόκλησης, δηλαδή- για επενδύσεις στην Κύπρο από ξένους επενδυτές- για αύριο. Δηλώνοντας, βέβαια, εξ αρχής ότι: Ένα σχέδιο το κρίνεις εκ του περιεχομένου του και όχι εκ της εξαγγελίας του. Και διευκρινίζοντας -εκ του προηγούμενου- ότι: Σήμερα κρίνω την εξαγγελία -στη θεωρητική της μορφή- και όχι το σχέδιο.

Ωστόσο: Βιώνοντας την κρίση της τελευταίας σχεδόν δεκαετίας, εκείνο που πολύ απλά -και με βεβαιότητα- μπορούμε να πούμε είναι πως οι επιχειρήσεις σε μια χώρα αντέχουν στον χρόνο όχι μόνο αν είναι επικερδείς, αλλά και ανταγωνιστικές. Κυρίως των μεγαλοεπιχειρήσεων του εξωτερικού που ελέω λεγόμενης παγκοσμιοποίησης -δήθεν για το καλό του καταναλωτή- επεκτείνονται σε τρίτες χώρες. Όπως -κακή ώρα, κατά την άποψή μου- στην Κύπρο. Ότι είναι “κακή” η ώρα, βέβαια, αρκεί και μόνο να φρεσκάρω στη σκέψη μας τις εκατοντάδες -αν όχι και χιλιάδες- μικροεπιχειρήσεις- που έκλεισαν όλα αυτά τα χρόνια και την εξ αντιδιαστολής εισβολή -κυρολεκτικά- ξένων πολυεθνικών και μεγαλοεποχερήσεων. Με συνακόλουθα πολλά και διάφορα, κυριότερα των οποίων είναι: Βίαιη αναδιανομή του εγχώριου πλούτου, μεγάλο μέρος του οποίου πήγε σε ξένα -εκτός Κύπρου- χέρια, φτωχοποίηση μεγάλων στρωμάτων του λαού, διάλυση της μικρομεσαίας τάξης -πάλαι ποτέ στυλοβάτης της οικονομίας- αύξηση της ανεργίας και συμπίεση των μισθών και άλλων οφελημάτων των εργαζομένων. Και άλλα πολλά παρεμφερή -αρνητικά- συνακόλουθα, όπως: η επιμήκυνση του ωραρίου εργασίας των εργαζομένων, αλλά και η εισαγωγή νέων μορφών εργασίας, όπως μερική απασχόληση και απασχόληση σε επιλεκτικό και μη διαρκές ωράριο, η κατάργηση των συμβάσεων κ.ο.κ.

Συνεπώς: Εξαγγέλλοντας το κράτος την επεξεργασία σχεδίου κινήτρων για επενδύσεις σε -δήθεν- κοινωνικές επιχειρήσεις, στοχευμένα και ενσυνείδητα δημιουργεί τις προϋποθέσεις δημιουργίας κέρδους από την εμπορία -περί αυτού πρόκειται στην πράξη- των κοινωνικών προβλημάτων και μετατρέποντας τις ευάλωτες ομάδες πληθυσμού σε “καταναλωτική” ομάδα, αλλά και σε “αγορά” για πώληση συναφών προϊόντων και/ή υπηρεσιών. Και το κυριότερο: το κράτος δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε να μειώνει ολοένα και περισσότερο την κοινωνική του πολιτική και κοινωνική του ευθύνη έναντι των ευάλωτων -κοινωνικά και οικονομικά- στρωμάτων του λαού, αλλά και σε ομάδες με οποιασδήποτε μορφής αναπηρία. Μεταβιβάζοντας την ευθύνη αυτή στον επιχειρηματικό κόσμο, εισάγοντας, λέει, και στην Κύπρο την λειτουργία του θεσμού των «Κοινωνικών Επιχειρήσεων». Στις οποίες, βέβαια, θα παραχωρεί -σημαντικά, ως επαίρεται ο πρόεδρος- οικονομικά και όχι μόνο κίνητρα. Τα οποία, βέβαια, θα κρίνουμε άμα τα δούμε. Ωστόσο, γνωρίζοντας πως λειτουργεί ο καπιταλισμός και η λεγόμενη οικονομία της αγοράς, οι λεγόμενες “κοινωνικές επιχειρήσεις” -που καλή μας κυβέρνηση θέλει να εισάξει στην Κύπρο- μόνο μέσα από την κερδοφορία από την εμπορία του ανθρώπινου πόνο, την εμπορία και των κοινωνικών προβλημάτων και αναπηριών, την εμπορία των ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού, μπορεί να αντέξει.

Κι εδώ σταματώ. Και ας καλώ να βάλετε την φαντασία σας να δουλέψει για το πως θα μπορούν αυτές οι επιχειρήσεις -κοινωνικές ή όχι πάντα επιχειρήσεις με σκοπό το κέρδος, θα είναι- θα βγάζουν κέρδος για να επιβιώσουν...

ΥΓ: Αλήθεια, αφού η κυβέρνηση επεξεργάζεται σχέδιο για παροχή κινήτρων σε τάχαμου κοινωνικές επιχειρήσεις “με κύριους αποδέκτες του οικονομικού, αλλά και κοινωνικού οφέλους λειτουργίας αυτών των επιχειρήσεων άτομα από ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού, άτομα με αναπηρίες”, γιατί δεν παρέχει τα κίνητρα αυτά στους δήμους, για να αναπτύξουν ανάλογα κοινωνικά προγράμματα, με αποδέκτες τους δημότες από ευάλωτες ομάδες και άτομα με αναπηρίες;

* Κρίνω, βέβαια, ότι περήφανοι για τούτο πρέπει να είμαστε κι εμείς εδώ, στην μακαρία νήσο, Κύπρο, όχι μόνο γιατί αντιγράφουμε πιστά την Ελλάδα, αλλά και γιατί σαν καλοί μαθητές προχωράμε και πάρα κάτω. Όπως, για παράδειγμα, στην επεξεργασία σχεδίων για παροχή κινήτρων σε επιχειρηματίες να επενδύουν σε κοινωνικές -τάχαμου- επιχειρήσεις. Λες και το κέρδος σ’ αυτές θα περνά από την κολυμβήθρα της εξιλέωσης. Ή, ακόμη χειρότερα, λες και ότι αυτό δεν θα προέρχεται από το “προϊόν” και τις “υπηρεσίες” που οι επιχειρηματίες και οι επιχειρήσεις θα πωλούν -χωρίς εισαγωγικά, αυτό- σε άτομα από ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού και σε άτομα με αναπηρίες- όπως ευφυώς δήλωσε ο πρόεδρος Αναστασιάδης -και οι συγγραφείς του σχετικού χαιρετισμού του!