Όταν ο Τραμπ πιστεύει σε δίκαιη λύση για Κύπρο κι ο Ακιντζί δηλώνει σημαντικό η Τουρκία να είναι ενιαία

Με άλλα λόγια, σύμφωνα με τον ύπατο πρόεδρο της ΑΧΕΠΑ, ο νέος Αμερικανός πρόεδρος πιστεύει σε μια δίκαιη λύση για την Κύπρο. Και από την άλλη, ο ίδιος ο κ. Ζαχαριάδης πιστεύει πως κάτι θα γίνει -προφανώς, προσεχώς- για το Κυπριακό, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες “δεν θα το αφήσουν”. Ωστόσο: Για ανθρώπους της δικής μου ηλικίας είναι γνωστό πως οι Ην. Πολιτείες δεν θα αφήσουν το Κυπριακό. Όχι, όμως, από έγνοια για δίκαιη λύση, όπως φέρεται να πιστεύει ο κ. Τραμπ, αλλά γιατί το Κυπριακό είναι εν πολλοίς δημιούργημα της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής.

Και για να είμαι ακριβέστερος: το Κυπριακό στην παρούσα του μορφή, που ξεκινά με το προδοτικό πραξικόπημα και τη τούρκικη εισβολή και κατοχή, είναι αποκλειστικό δημιούργημα των Αμερικανών και των Βρετανών συμμάχων τους στο ΝΑΤΟ, για εξυπηρέτηση δικών τους γεωστρατηγικών και άλλων συμφερόντων στην περιοχή. Τα οποία συνέπιπταν και/ή υποβοηθούνταν από τα αντίστοιχα -εθνικά και όχι μόνο- συμφέροντα της Άγκυρας στην περιοχή μας. Και η οποία ουδέποτε έπαψε να έχει βλέψεις στην Κύπρο.

Αυτή η -διπλή- σκληρή πραγματικότητα μας φέρνει σε ένα φυσιολογικό ερώτημα: Αυτό που ο Τραμπ πιστεύει -και λέγει- ως δίκαιη λύση, είναι νομοτελειακά και δίκαιο ως εμείς θεωρούμε δίκαιη λύση στο Κυπριακό; Ή έστω συνάδει με τις αρχές του Διεθνούς Δικαίου, των οποίων η τουρκική εισβολή και έκτοτε συνεχιζόμενη κατοχή, με όλα τα τετελεσμένα που η Άγκυρα στα κατεχόμενα, συνιστούν κατάφωρη παραβίαση.

Αλλά φευ, οι Ηνωμένες Πολιτείες, με τις δικές του ασήκωτες ευθύνες στο Κυπριακό, στην πράξη διαχρονικά έδειξαν -και εξακολουθούν να  δείχνουν- πως άλλη είναι η δική τους μεζούρα για το δίκαιο και τη δίκαιη λύση του Κυπριακού, ή όποιου άλλου διεθνούς και περιφερειακού προβλήματος: Δίκαιο είναι ότι εξυπηρετεί τα δικά τους συμφέροντα. Τα οποία, όμως, οι ίδιοι επεκτείνουν πολύ πέραν των συνόρων της μεγάλης -σε έκταση- χώρας τους, καλύπτοντας το σύνολο του πλανήτη!

Έτσι, αν τα συμφέροντα των ΗΠΑ -και του πολιτικού, στρατιωτικού και οικονομικού κατεστημένου που τις διοικεί- επιτάσσουν συνέχιση του πολέμου στη Μέση Ανατολή -για να το θέσω στη γενικότερη του διάσταση- τότε ολίγον ή καθόλου τους ενδιαφέρουν οι λαοί της περιοχής. Και πόσο αυτοί υποφέρουν από τους πολέμους, την κατοχή -μην ξεχνούμε και την Παλαιστίνη- και τα συνακόλουθα τους. Δεν βλέπω, λοιπόν, το λόγο γιατί -ντε και καλά- στην περίπτωση της Κύπρου η δίκαιη λύση στην οποία υποτίθεται ότι πιστεύει η νέα αμερικανική διακυβέρνηση του Τραμπ να συμπίπτει με τη δίκαιη λύση που εμείς επιζητούμε και ως εμείς την καθορίζουμε: Αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων, αποκατάσταση της κυριαρχίας, εδαφικής ακεραιότητας και ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, αποκατάσταση και σεβασμό των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βασικών ελευθεριών του συνόλου του Κυπριακού λαού. Αυτών, δηλαδή που ζητούν και τα περί Κύπρου ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών. Και τα οποία, για ανεξήγητο για μένα λόγο, η εκάστοτε επίσημη ε/κ πλευρά και η Κυπριακή Δημοκρατία φαίνεται να άφησε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας... Με τα σύμβολα της κατοχής να μαρτυρούν την συνεχιζόμενη -ίσαμε σήμερα- κατάφωρη παραβίασή τους.

Κι από τον Τραμπ στον Μουσταφά Ακιντζί. Και τις επιστολές του στην τουρκική ηγεσία για το δημοψήφισμα της Κυριακής. Στις οποίες, όπως μεταδόθηκε από τα κατεχόμενα, ο κατοχικός ηγέτης εξέφρασε την ευχή το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος για τις συνταγματικές αλλαγές στην Τουρκία να συμβάλει θετικά για το μέλλον της Τουρκίας. Διαμηνύοντας, παράλληλα πως: για τους Τ/κ, η Τουρκία, και αυτοί που είπαν “ναι” και αυτοί που είπαν “όχι”, είναι ένα, και είναι σημαντικό για τους Τ/κ η Τουρκία να είναι ενιαία. Και διαβεβαιώνοντας -την τουρκική ηγεσία- πως: όπως και στο παρελθόν έτσι κι από δω και πέρα θα συνεχίσουν να είναι σε στενή διαβούλευση με την Τουρκία για την επίλυση του Κυπριακού...

Τώρα, για το από δω και πέρα, είναι κομμάτι δύσκολο κάποιος να προβλέψει αν μετά το δημοψήφισμα και τις συνταγματικές αλλαγές ως αυτές περιγράφονται, η επίλυση του Κυπριακού θα είναι εφικτή. Όχι, ασφαλώς, όπως την θέλουμε εμείς, ως ε/κ πλευρά, μηδέ βεβαίως ως επιζητεί η Άγκυρα και οι εθνικιστικοί κύκλοι σε κατεχόμενα και Τουρκία. Μια τέτοια λύση,που ουσιαστικά δεν θα κατοχυρώνει και δεν θα αποκαθιστά τις αρχές που λίγο πιο πάνω ανέφερα, σίγουρα δεν θα μπορεί να γίνει αποδεκτή από τους Ελληνοκύπριους. Εννοώ, εδώ μια λύση με αμοιβαία αποδεκτό συμβιβασμό Ε/κ και Τ/κ.

Και μ’ αυτό επιστρέφω στο κατά τον Μουσταφά Ακιντζί σημαντικό για τους Τ/κ: η Τουρκία να είναι ενιαία... Μια θέση που δεν θέλω να σχολιάσω, σε ό,τι αφορά την Τουρκία, αλλά δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστη σε ό,τι αφορά την Κύπρο: Αν για την Τουρκία είναι σημαντικό -για τους Τ/κ, όπως διατείνεται ο κ. Ακιντζί- να είναι ενιαία, τότε γιατί αυτό να μην ισχύει και για την Κύπρο; Δηλαδή, να καταλήξουμε σε μια λύση που να αφήνει την Κύπρο ενιαία. Τόσο απλά. Και μην πει κάποιος ότι με τη λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, όπως μάλιστα την εννοεί Άγκυρα και κατοχικό καθεστώς, η Κύπρος παραμένει ενιαία, γιατί τότε χάνουν κι οι λέξεις το νόημα τους.