2023 και... επί γης Ειρήνη κι εν Ανθρώποις Ευδοκία!

Για να υπάρξει στη γη -απ’ άκρου σ’ άκρη- ειρήνη, θ πρέπει να ξηλειφτεί -όπως εύστοχα απεικόνησε σ' άνα ποίημά του ο διαλεκτικός μας ποιητής Παύλος Λιασίδης- ο πόλεμος! Τόσο απλά. Αλλά για να ξηλειφτεί ο πόλεμος, πρέπε να πάψει να υπάρχει το σύστημα που τον γεννά. Και το σύστημα που γεννά τον πόλεμο στις σημερινές συνθήκες, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο καπιταλισμός του ανταγωνισμού και των γεωστρατηγικών συμφερόντων στην σημερινή ακραία και επιθετική του μορφή. Ο σημερινός ακραίος καπιταλισμός που οι ηγέτιδές ου δυνάμεις “ανακαλύπτουν” γεωστρατηγικά συμφέροντα για πάρτι τους σε κάθε γωνιά της γης και σπεύδουν να εκμεταλλευτούν τους πόρους και τον πλούτο άλλων χωρών που βρίσκονται εκατοντάδες και χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την γεωγραφική περιοχή που αυτές οι δυνάμεις καταλαμβάνουν ως κράτη ή ομάδες κρατών στον πλανήτη μας.

Όχι τυχαία, λοιπόν, οι ανταγωνισμοί που οδγούν, σ’ αυτούς τους πολέμους αποκαλούνται ιμπεριαλιστικοί, όπως ιμεριαλιστικοί είναι και αυτοί τούτοι οι πολέμοι: Ιμπεριαλιστικοί, σύμφυτοι με το καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα που σήμερα ποδηγετεί την υφήλιο. Εξ’ αυτού, δε, εύκολα ανιτλαμβανόμαστε ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας ιμπεριαλιστικός πόλεμος, που στοχεύει στο (ξανά)μοίρασμα του κόσμου ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Για να επέλθει και να εδραιωθεί, λοιπόν, η ειρήνη στη γη, πρέπει να κτυπηθεί στη ρίζα του η γενεσιουργός αιτία: Το σύστημα που τον γεννά και τον εκτρέφει: Ο καπιταλισμός, η εκμετάλλευση και η κοινωνική ανισότητα. Εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθωπο, εκμετάλλευση του αδύνατου από τον ισχυρό, εκμετάλλευση του φτωχού από τον πλούσιο. Εκμετάλλευση γενικώς, που όχι μόνο παγιώνει, αλλά και μεγεθύνουν την κοινωνική -και εξ αυτής και την οικονομική- ανισότητα. Συμπέρασμα: Το ίδιο αυτό εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα είναι εκείνο που φέρνει τους πολέμους, αλλά και αποστερεί παγκόσμια την εν ανθρώποις ευδοκία. Η οποία μπορεί να προέλθει μόνο από μια άλλη -από την καπιταλιστική- κοινωνία: Την κοινωνία χωρίς ανισότητες.

Κι εδώ ακριβώς "σκοντάφτουμε" στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ο οποίος σε ομιλία του από το βήμα της 82ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης ανέφερε επί λέξει: «Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες, κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση, όσοι το επιχείρησαν καταστρατήγησαν τελικά την ίδια τη δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα».

Δείτε το σχετικό video:

Κυριάκος Μητσοτάκης: Μια κοινωνία χωρίς ανισότητες είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση

Είναι αντίθετη στην ανθρώπινη φύση, λοιπόν, η κοινωνία χωρί ανισότητες: Και όσοι την επεχείρησαν, “καταστρατήγησαν τελικά την ίδια τη δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα”! Αλλά πού οι κανόνες της δημοκρατίας και τα όποια ατομικά δικαιώματα επιβάλλουν την κοινωνική ανιστότητα, δεν το διευκρνίζει ο Έλληνας πρωθυπουργός. Γι’ αυτό και προτιμά την κοινωνία με ανισότητες, τρομάρα μας!

Σ’ όλα αυτά, λοιπόν, χωράνε και σύνθεση φωτογραφιών που στεγάζουν το σημερινό εν τύποις πόνημα. Με το ανάλογο, βεβαίως, κείμενο. Μέρος του οποίου, όμως, δανείζομαι από τους των εικονιζόμενους στη φωτογραφία. Ήδη προηγήθηκε το κείμενο με τον Έλληνα πρωθυπουργό. Και επαναλαμβάνω το ερώτημα: Αλήθεια, υπάρχει σύστημα που καταργεί την κοινωνική ανισότητα, που καταργεί την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και συνακόλουθα δημιουργεί τις προϋποθέσεις να ξηλειφτεί ο πόλεμος και η κοινωνική ανισότητα; Ασφαλώς και υπάρχει. Κι αυτό είναι ο σοσιαλισμός. Για τον οποίο δεν θα μιλήσω με δικά μου λόγια εγώ. Αλλά δανείζομαι για τούτο τα λόγια ενός τεράστιου ποδοσφαιριστή: του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Λόγια με τα οποία αποχαρέτησε τον Νοέμβρη του 2016 τον Φιντέλ Κάστρο:

«Πέθανε ο φίλος μου, ο έμπιστός μου, που με συμβούλευε, εκείνος που μου τηλεφωνούσε ανά πάσα στιγμή για να συζητήσουμε για την πολιτική, το ποδόσφαιρο, το μπέιζμπολ. Ποτέ δεν έκανε λάθος, για μένα ο Φιντέλ ήταν και θα είναι αιώνιος, ο μοναδικός, ο μεγαλύτερος. Η καρδιά μου πονάει, γιατί ο κόσμος χάνει τον σοφότερο όλων.

• Δεν μπορεί ο καθένας να θάψει μία δικτατορία και να αμφισβητήσει αντιμετωπίζοντας την αμερικανική αυτοκρατορία.
• Δεν μπορεί ο καθένας να εξαλείψει τον αναλφαβητισμό σε ένα χρόνο.
• Δεν μπορεί ο καθένας να μειώσει την παιδική θνησιμότητα από 42% σε 4%.
• Δεν μπορεί ο καθένας να παρουσιάσει περισσότερους από 130.000 γιατρούς, εξασφαλίζοντας 1 γιατρό για κάθε 130 άτομα, με το υψηλότερο ποσοστό των γιατρών ανά κάτοικο στον κόσμο.
• Δεν μπορεί ο καθένας να δημιουργήσει τη μεγαλύτερη ιατρική σχολή του κόσμου, με 1.500 ξένους γιατρούς ανά έτος και 25.000 απόφοιτους ιατρικών σχολών από 84 χώρες.
• Δεν μπορεί ο καθένα να στέλνει περισσότερους από 30.000 γιατρούς να εργάζονται σε περισσότερες από 68 χώρες σε όλο τον κόσμο, σε περίπου 600.000 αποστολές.
• Δεν μπορεί ο καθένας να φτιάξει τη μόνη χώρα της Λατινικής Αμερικής χωρίς παιδικό υποσιτισμό.
• Δεν μπορεί ο καθένας να καταφέρει να δημιουργήσει τη μόνη χώρα της Λατινικής Αμερικής χωρίς το πρόβλημα των ναρκωτικών.
• Δεν μπορεί ο καθένας να πετύχει να πηγαίνουν όλα τα παιδιά σχολείο.
• Δεν μπορεί ο καθένας να ταξιδέψει στη χώρα του χωρίς να δει ένα παιδί να κοιμάται στον δρόμο.
• Δεν μπορεί ο καθένας να καταφέρει να παρουσιάσει τη μόνη χώρα στον κόσμο που συναντά την οικολογική βιωσιμότητα.
• Δεν μπορεί ο καθένας να επιτυγχάνει για τον λαό του 79 χρόνια προσδόκιμο ζωής.
• Δεν μπορεί ο καθένας να δημιουργήσει εμβόλια κατά του καρκίνου.
• Δεν μπορεί ο καθένας να καταφέρει να έχει τη μόνη χώρα που εξαλείφθηκε η μετάδοση από τη μητέρα στο παιδί του ιού HIV.
• Δεν μπορεί ο καθένας να καταφέρει να μαζέψει τα περισσότερα ολυμπιακά μετάλλια στη Λατινική Αμερική.
• Δεν μπορεί ο καθένας να έχει δεχτεί πάνω από 600 απόπειρες κατά της ζωής του και 11 πρόεδροι των ΗΠΑ να προσπαθούν να τον ανατρέψουν.
• Δεν μπορεί ο καθένας να επιβιώνει έπειτα από 50 χρόνια αποκλεισμού και οικονομικού πολέμου.
• Δεν μπορεί ο καθένας να φτάνει τα 90 του χρόνια, με πολύ εξέχουσα θέση στην παγκόσμια ιστορία.

Αγαπήθηκε από εκατομμύρια. Παρεξηγήθηκε από τους άλλους, τους λίγους. Αυτό που δεν μπορεί να κάνει κανείς είναι να τον αγνοήσει».

Αυτά από τον Μαραντόνα. Και δεν χρειάζονται δικά μου λόγια για να ενισχύσω τα λόγια του. Όπως δεν χρειάζεται να σημειώσω πως όσα ο Μαραντόνα αποδίδει στον Κάστρο, αναπόδραστα αποδίδονται και στην σοσιαλιστική κοινωνία που αυτός και οι σύνροφοί του έκτισαν στην Κούβα. Η οποία σήμερα γιορτάζει την 64η επέτειο από τη νίκη της Κουβανικής Επανάστασης...

Χρόνια Πολλά, λοιπόν, Καλή Χρονιά -όσο και αν αυτή μπορεί να είναι καλή- και επί γης Ειρήνη κι εν Ανθρώποις Ευδοκία...