Ο ριζοσπαστισμός, η Διακήρυξη της Μαδρίτης κι ο Τσίπρας που αναιρεί εαυτόν και... ΣΥΡΙΖΑ!

Ξανά, όμως, στο λεξικό: ριζοσπαστικός είναι αυτός που αναφέρεται ή σχετίζεται με το ριζοσπάστη ή τον ριζοσπαστισμό. Ο οποίος και είναι χαρακτηρισμός που αποδίδεται στα πολιτικά κινήματα και τα ιδεολογικά ρεύματα που θέλουν να αναδιαρθρώσουν ριζικά τις υπάρχουσες κοινωνικές σχέσεις και να αλλάξουν τους υφιστάμενους θεσμούς. Ή -αν θέλετε να το πούμε κι αλλώς- είναι αυτός που έχει μεταρρυθμιστικές, επαναστατικές, νεωτεριστικές αντιλήψεις. Και -κατά συνέπεια- ριζοσπαστισμός είναι όλα τα πιο πάνω, δηλαδή η ιδιότητα του ριζοσπάστη.

Θα διερωτάστε, ίσως, πώς στην ευχή σας θυμήθηκα τα πιο πάνω και σας αραδιάζω σήμερα όλες αυτές τις ερμηνείες για τους ριζοσπάστες, τα ριζοσπαστικά και τον ριζοσπαστισμό. Να πω, βέβαια, ότι κατά καιρούς, το τελευταίο διάστημα με απασχολούσε αυτό το θέμα, αλλά όλο και το άφηνα για αργότερα. Ίσαμε προχθές, που είπα ότι δεν πάει άλλο, πρέπει να ασχοληθώ με το θέμα και να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας.

Διευκρινίζω, βέβαια, εξ αρχής ότι: προσωπικά είμαι εξ αυτών που θεωρούν πως οι ριζοσπάστες κι ο ριζοσπαστισμός -όπως και οι επαναστάτες και οι επαναστάσεις- είναι ευλογία για την ανθρωπότητα. Γιατί χωρίς τους ριζοσπάστες, χωρίς τους επαναστάτες και τις επαναστάσεις -εκ του λαού ορμώμενες, όχι χούντες και δικτατορίες των ολίγων- και τους αγώνες τους -στην κοινωνία, στις επιστήμες, στις τέχνες και τον πολιτισμό και γενικά σε κάθε στιγμή και έκφανση της ζωής της ζωής των ανθρώπων- η ανθρωπότητα θα ήταν πολύ διαφορετική. Προς το χειρότερο, εννοείται. Κι οι άνθρωποι θα ήταν έρμαιο -ίσως ακόμη και σκλάβοι- του κάθε λογής κατεστημένου. Που -για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους- θέλει τους λαούς να υπηρετούν αυτό το κατεστημένο και τους εκπροσώπους εκφραστές του.

Και έρχομαι στο σήμερα. Και πιο ειδικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τα διάφορα θεσμικά εργαλεία της που σκοπό έχουν να διαιωνίζουν την επικυριαρχία της άρχουσας -οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά- τάξης πραγμάτων επί των λαών της Ευρώπης. Για την ακρίβεια πάνω στις μάζες των εργαζομένων και των κοινωνικά και οικονομικά ασθενέστερων ομάδων του πληθυσμού κάθε χώρας μέλους. Και -για να μην κρυβόμαστε- οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε πως: η άρχουσα τάξη πραγμάτων στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η ολιγαρχία του καπιταλισμού, του πολυεθνικού και τραπεζικού κεφαλαίου και των γεωστρατηγικών και στρατιωτικοπολιτικών οικονομικών συμφερόντων τους. Τα δε θεσμικά εργαλεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπηρέτες αυτής της τάξης είναι. Συνεπικουρούμενα από τα κράτη μέλη και τις -κατά τα άλλα- εκλεγμένες κυβερνήσεις τους.

Όλοι αυτοί, λοιπόν, είναι οι φορείς, εκφραστές και εισηγητές - θιασώτες της πολιτικής της λιτότητας και των μνημονίων. Της πολιτικής της βάρβαρης επίθεσης κατά των κεκτημένων των εργαζομένων. Της πολιτικής,  με δυο λόγια της βίαιης -και σε βάρος των πλατιών στρωμάτων και ομάδων των λαών και των εργαζομένων- ανακατανομής του παραγώμενου και συσσωρευμένου παγκόσμια πλούτου, υπέρ μιας ισχνής μειοψηφίας. Κάτω του 1% παγκόσμια!

Φυσικό επόμενο, λοιπόν, αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτοί οι θεσμοί της και αυτοί οι κρατικοί ηγήτορες, ανά χώρα και ως σύνολο, να θέλουν διαιώνιση των δικών τους “κεκτημένων” σε βάρος των λαών. Χρησιμοποιώντας εργαλεία διάφορα, σε μια πρόσμιξη τους με παραπλανητικές ρητορικές και αφηγήματα.

Και με την πιο πάνω μακρά εισαγωγή, έρχομαι στο δια ταύτα: Στη Διακήρυξη της Μαδρίτης, της σύναξης δηλαδή των επτά χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης του Νότου, ανάμεσα στα πολλά που διαβάζουμε είναι -στο άρθρο 7- και την ανάγκη όπως ενισχυθούν “οι προσπάθειες για την πρόληψη της ριζοσπαστικοποίησης”. Συνδέοντας την “ανάγκη” αυτή με την... τρομοκρατία και την καταπολέμησή της: “Τα μέτρα της Ευρωπαϊκής ένωσης για την καταπολέμηση της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας και την πρόληψη της ριζοσπαστικοποίησης πρέπει να ενισχυθούν”, αναφέρει η Διακήρυξη της Μαδρίτης.

Βέβαια, για τους γνωρίζοντες -και αναλύοντες αυτήν αντικειμενικά- την πολιτική των Βρυξελλών, η πιο πάνω παράγραφος -πολύ πιο εκτενέστερη απ’ όσα ολίγα απλά αναφέρω- τόσο η συγκεκριμένη παράγραφος, όσο και ευρύτερα η Διακήρυξη της Μαδρίτης δεν προκαλεί έκπληξη. Απλά αντιγραφή των διακηρυγμένων θέσεων των Βρυξελλών. Για να μην πω, δηλαδή, ότι συνιστά -τρόπον τινά- υποβολή των “δαπιστευτηρίων” υποταγής των κυβερνήσεων του ευρωπαϊκού Νότου στις Βρυξέλλες και την πολιτική τους.

Αλλά γιατί ο ριζοσπαστισμός -όπως τον αναλύω πιο πάνω- να αποτελεί εχθρό και αντίπαλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Η οποία όχι τυχαία ον συνδέει άμεσα με την τρομοκρατία. Επιχειρώντας να δημιουργήσει στον μέσο Ευρωπαίο πολίτη την εικόνα -και να του εμφυτεύσει την αντίληψη- ότι: ριζοσπαστισμός και τρομοκρατία είναι έννοιες ταυτόσημες και συνώνυμα κακά! Βλέπετε, όπως η τρομοκρατία -την οποία εν πολλοίς έχει εκτρέψει η πολιτική των Βρυξελλών- απειλεί την ασφάλεια, όπως βέβαια οι Βρυξέλλες την ορίζουν και αντιλαμβάνονται, κατ’ αντιστοιχία κι ο ριζοσπαστισμός “απειλεί” τα κεκτημένα της άρχουσας τάξης πραγμάτων, όπως σήμερα την βιώνουμε οι λαοί της Ευρώπης: την ασυδοσία της ολιγαρχίας του κεφαλαίου, της πολιτικής των μνημονίων, της λιτότητας και της φτωχοποίησης των λαών της Ευρώπης· την πολιτική των χαοτικών κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων, της διάλυσης των ονείρων και της ελπίδας της ευρωπαϊκής νεολαίας και τη υποθήκευση του μέλλοντος των παιδιών και εγγονών μας.

Αλλά, αυτή την πολιτική έπρεπε όχι σήμερα, χθες και προχθές να κάνουμε επανάσταση και να την στείλουμε στον διάολο! Κι οι δυνάμεις της Αριστεράς, απ’ άκρου σ’ άκρον της Ευρώπης -και του κόσμου όλου- να βρίσκονται επικεφαλής... Αλλά τι λέω, ο αφελής: Την διακήρυξη της Μαδρίτης υπέγραψε και ο Αλέξης Τσίπρας! Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας και ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ. Το κόμματος που έχει τον ριζοσπαστισμό όχι στα κρυφά, αλλά στο ακρωνύμιο του: Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς!

Είπε κανείς τίποτα! Μα τόση ξεφτίλα, λοιπόν; Μα τέτοιο κατάντημα; Να αναιρείς εαυτόν, Κόμμα και ιδεολογία; Και να μετατρέπεσαι σε εργαλείο, κι ακόμη χειρότερα, σε όργανο της άρχουσας τάξης -και των μεθοδεύσεων- των Βρυξελλών; Έλεος!

Υ.Γ. Πραγματικά εύχομαι κι ελπίζω η κυπριακή Αριστερά να μην ακολουθήσει ποτέ αυτά τα βήματα...