Τότε κάποιοι πρέπει να αλλάξουν αφήγημα γιατί δεν πείθουν...

Ωστόσο: Χωρίς να αναμένω τη σημερινή συνάντηση και τις σημερινές εκατέρωθεν δηλώσεις, προέτρεξα και σημείωσα πως δεν χρειάζεται να τις αναμένουμε, αφού η απάντηση στο εν λόγω ερώτημα δίνεται από την ρητορεία που δύο διαπραγματευτές ανέπτυξαν τις τελευταίες βδομάδες και/ή τελευταίες μέρες. Και στη δική μου αντίληψη -συμπλήρωσα- η εικόνα που σχηματίζεται από τις εκατέρωθεν δηλώσεις είναι ότι: αλλού βαδίζει ο πρόεδρος Αναστασιάδης και η ε/κ πλευρά κι αλλού βαδίζει η Άγκυρα κι ο κατοχικός ηγέτης. Ο οποίος -υποστήριξα- με τα τελευταία δημόσια αφηγήματα του, δεν προδιαθέτει στη λύση που η ε/κ πλευρά -αλλά και τα ψηφίσματα του ΟΗΕ κι οι αρχές του Διεθνούς Δικαίου επιτάσσουν- στοχεύει και αγωνζεται.

Αντίθετα, σημείωσα, είναι ηλίου φαεινότερο πως η λύση που προωθεί η τουρκική πλευρά προωθεί και στοχεύει είναι περισσότερο χωριστική -για την Κύπρο και το λαό μας- παρά συνενωτική. Έστω και σε μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με... σωστό περιεχόμενο. Κι έμεινα ίσαμε ’δω, επιφυλασσόμενος για σήμερα. Όχι, βέβαια, για να αναζητήσω δικαίωση από τη σημερινή συνάντηση και τις δηλώσεις του κατοχικού ηγέτη -υπάρχει περί τούτων σχετικό ρεπορτάζ στην ιστοσελίδα και επιφυλάσσομαι να επανέλθω αργότερα, αν χρειαστεί- αλλά για να τεκμηριώσω την άποψή μου με δηλώσεις του Μουσταφά Ακιντζί των προηγούμενων ημερών. Από τις οποίες, κατά την άποψή μου, προκύπτει η εικόνα πως η λύση που στοχεύει -και συνακόλουθα προωθεί- η τουρκική πλευρά, κατ’ ουσίαν είναι περισσότερο χωριστική -για την Κύπρο και το λαό μας- παρά συνενωτική.

Δεν θα επικαλεστώ, για να αποδείξω του  ισχυρισμού μου το αληθές- πολλές δηλώσεις του Μουσταφά Ακιντζί. Ούτε και θα επικαλεστώ δηλώσεις λεγόμενων αξιωματούχων του ψευδοκράτους -ως εκείνη του ψευδοπρωθυπουργού, Χουσείν Οζγκιουργκιούν, που πρόσφατα ισχυρίστηκε ότι δεν υπάρχουν Κύπριοι στην Κύπρο, παρά μόνο Έλληνες και Τούρκοι- γιατί αν το πράξω δεν θα χρειαστώ καν τις δηλώσεις του ίδιου του κ. Ακιντζί. Θα αρκεστώ, λοιπόν, στις δηλώσεις που έκανε ο κ. Ακιντζί στις Βρυξέλλες την περασμένη βδομάδα και συγκεκριμένα την περασμένη Τετάρτη.

Και ξεκινώ από το κομμάτι εκείνο που για άλλη μια φορά μίλησε για δύο λαούς. Στο οποίο, αφού πρώτα περιέγραψε τη λύση “που θέλουμε”, κατέληξε: «Τότε θα είναι δυνατόν για προτείνω τη συμφωνία στο “λαό” μου και ο Νίκος Αναστασιάδης στο δικό του “λαό”»... Αλλά, άμα στην αντίληψη του κ. Ακιντζί -και του κάθε κυρίου Ακιντζί- βλέπουμε τη λύση μέσα από δύο λαούς, ε τότε χωρίς άλλη κουβέντα η λύση είναι χωριστική. Κι είναι χωριστική, πρώτα γιατί -στην “καλύτερη” των περιπτώσεων- αυτό που θα προωθείται ως λύση θα είναι η συνομοσπονδία. Άρα αυτόματα γίνεται αποδεκτή η φιλοσοφία δύο υπαρχόντων νόμιμων κρατών. Που δεν υπάρχει νόμιμο τουρκικό ή έστω τουρκοκυπριακό κράτος.

Αυτό, όμως, είναι το ένα και -ίσως- όχι το κύριο. Γιατί στη δική μου αντίληψη το κύριο είναι ότι: τεχνηέντως και βιαίως -η βία ασκήθηκε το 1974- ένας λαός -ο κυπριακός- που συναποτελείται από κάποιες κοινότητες -δεν μπαίνω στον πειρασμό να αναφερθώ στα μεγέθη της κάθε κοινότητας- διαχωρίζεται με τη λύση σε δύο λαούς. Τελεία. Αν αυτό δεν είναι χωριστικό-διχοτομικό, αλήθεια, τί είναι χωριστικό και διχοτομικό;

Αλλά ξέρετε ποια είναι η τραγωδία -μια από τις πολλές, δηλαδή- αυτού του λαού; Ότι ενώ βρισκόταν κατάσπαρτος και ανάμικτος σε ολόκληρη την Κύπρο, ως ένα ανθρώπινο και πολύβουο μωσαϊκό, μια κακή ημέρα μέσα από διαδικασίες που θυμίζουν και/ή παραπέμπουν σε εθνοκάθαρση -άρα έγκλημα πολέμου- βρέθηκε να ζει χωριστά και μακριά από τους τ΄πους γέννησης, τα σπίτια και τις περιουσίες του. Επιφέροντας μια βίαιη δημογραφική αλλαγή του χαρακτήρα της μικρής μας παρίδας. Άλλο έγκλημα πολέμου κι αυτό.

Κι αφού μιλώ για τραγωδία, να συμπληρώσω στο σημείο τούτο και την κοροϊδία: Που ακούει στη φράση -που βγαίνει συχνά πυκνά απ ο τα στόματα των πολιτικών- “απελευθέρωση και επανένωση της πατρίδας και του λαού μας”. Πως μπορεί να γίνει απελευθέρωση των κατεχομένων εδαφών μας, αλλά να μην μπορούμε να πάμε στα σπίτια και τις περιουσίες μας οι πρόσφυγες και πως μπορεί να γίνει επανένωση του λαού μας αλλά οι Κύπριοι να ζούμε -ο κάθε “λαός” κατά τον Ακιντζί- χωριστά η κάθε κοινότητα, εγώ δεν το καταλαβαίνω. Για να μην πω, δηλαδή, τι σόι απελευθέρωση θα είναι αυτή, με την συνέχιση της παραμονής τουρκικών στρατευμάτων στο νησί; Δήθεν για την ασφάλεια του “τουρκοκυπριακού λαού”, πάντα κατά τον Μουσταφά Ακιντζί.

Άστε δηλαδή που στις δηλώσεις του στη Γενεύη εισήγαγε και την ορολογία “ελευθερίες μας”, δίπλα από την “ασφάλεια” και την “πολιτική ισότητα” που... πρέπει να είναι καλυμμένα κατά πως η Άγκυρα ορίζει και όχι κατά πως το διεθνές δίκαιο, οι αρχές και τα ψηφίσματα του ΟΗΕ καθορίζουν. Διότι τι άλλο σημαίνει, εξ ον από χωριστική θέση, πρόθεση και στόχο, η δήλωση «πρέπει σιγά σιγά να αρχίσουμε να βλέπουμε όλοι “το πακέτο”, εάν έχει ένα λογικό πλαίσιο και περιλαμβάνει την ισότητα, την ασφάλεια και την ελευθερία των Τ/κ»; Αλήθεια, ελευθερία των Τουρκοκυπρίων, από τι κι από ποιους, επιτέλους κ. Ακιντζί;

Και κάτι τελευταίο: τι σημαίνει και/ή που παραπέμπει η δήλωση του κ. Ακιντζί ότι έχει προτεραιότητα -από τι άλλο, δηλαδή;- η εργασία για την εναρμόνιση των Τουρκοκυπρίων με το ευρωπαϊκό κεκτημένο, αλλά και των “θέσεών” τους για την Ευρωπαϊκή Ένωση; Και αν ο στόχος και αυτού είναι η επανένωση της Κύπρου και του λαού μας, τότε γιατί ζήτησε από τον πρόεδρο της Κομισιόν, όπως ο ίδιος είπε,

περισσότερη εργασία προς την κατεύθυνση αυτή; Και που στοχεύουν τα “παράπονα” ότι οι Ελληνοκύπριοι “εμποδίζουν τους εκπροσώπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης να συναντηθούν με θεσμούς της τ/κ πλευράς και τους εκπροσώπους τους”;

Καταλήγω λέγοντας τούτο: Αν θέλουμε όλοι το ίδιο για την Κύπρο και το λαό μας -επανένωση μέσα από δίκαιη, λειτουργική και βιώσιμη λύση- τότε κάποιοι πρέπει να αλλάξουν αφήγημα, γιατί δεν πείθουν...