Κι αφού... εγένετο το θέλημά του, τώρα τί;

Δεν τα σχολιάζω όλα αυτά κυρίως γιατί η στόχευση της τ/κ και τουρκικής πλευράς ήταν -μέσα από την απαίτηση για τάχαμου διόρθωση του λάθους- η ταπείνωση και ο εξευτελισμός της ε/κ πλευράς και του προέδρου Αναστασιάδη, ονομαστικά. Κι αυτό όχι απλά ως δική μου διαπίστωση, αλλά ως κατ’ επανάληψη θέση του ίδιου του προέδρου Αναστασιάδη, μέσα από δημόσιες δηλώσεις, ομιλίες και τοποθετήσεις του. Με την οποία, βέβαια, διαπίστωση προσωπικά συμφωνούσα και συμφωνώ.

Ωστόσο: Ως εκ της -ορθής- αυτή διαπίστωσης η όποια -τυπική- διόρθωση του λάθους θα έπρεπε να διασφαλίζει ορισμένα ελάχιστα και για την ε/κ πλευρά. Γνωστού -και αποδεκτού- όντως ότι η “διάπραξη” του εν λόγω “λάθους” από την πλειοψηφία της βουλής πολιτικά ουδόλως επηρέαζε ή επηρεάζει τις διαπραγματεύσεις και την επιδιωκόμενη λύση και/ή τη μορφή και περιεχόμενό της. Κι αυτό το γνώριζαν όλοι, του κατοχικού ηγέτη και της Άγκυρας περιλαμβανομένων.

Γι αυτό και -προσωπικά- διαφωνώ με τον -συγκεκριμένο- τρόπο και σ’ αυτό τον -συγκεκριμένο- χρόνο “διόρθωσης” του λάθους. Και για λόγους ουσίας και για λόγους τύπων. Ουσίας γιατί θα έπρεπε η Άγκυρα και ο κατοχικός ηγέτης όμοια να δείξουν του δικού τους λόγου το ειλικρινές, και τύπων γιατί: αν θα έπρεπε το λάθος αυτό να διορθωθεί στο συγκεκριμένο χρόνο που έγινε -μετά την ανακοίνωση από τα Ηνωμένα Έθνη της επανέναρξης των διαπραγματεύσεων για τις 11 του Απρίλη, χωρίς προϋποθέσεις και όρους, όπως είπε ο πρόεδρος Αναστασιάδης- τότε το κόστος διόρθωσης θα έπρεπε να το λάβει αποκλειστικά το κυβερνών κόμμα, ο Συναγερμός.

Γιατί μην ξεχνάμε ότι: το πρώτο λάθος της βουλής έγινε γιατί το κυβερνών κόμμα και κάποιοι των βουλευτών του, καιροσκοπικά συμπεριφερόμενοι δεν υπολείπονταν λόγοις “πατριωτισμού” και εθνικισμού από τους βουλευτές του εθνικιστικού ΕΛΑΜ και στο τέλος της ημέρας τήρησαν σύμπαντες αποχή! Ενώ αν ψήφιζαν κατά πώς έπρεπε τότε, όλα όσα ακολούθησαν την γνωστή απόφαση ουδέποτε θα διαδραματίζονταν. Με αυτό το πρόσχημα, εννοείται, αφού: είναι τοις πάσι γνωστό ότι Άγκυρα και κατοχικός ηγέτης αναζητούσαν τρόπους καθυστέρησης της όλης διαδικασίας μέχρι το τουρκικό δημοψήφισμα. Κι απλά το πρόσχημα για τούτο τους το έδωσε η κυπριακή βουλή με την απόφασή της για το ενωτικό δημοψήφισμα. Απόφαση που ούτως ή άλλως θα ενεργοποιείτο με τη νέα σχολική χρονιά, δηλαδή τον Σεπτέμβρη.

Αλλά το πλέον τραγελαφικό -και συνάμα προκλητικό- εκ πλευράς κυβερνώντος κόμματος, είναι ότι την περασμένη Παρασκευή επέτρεψε σε βουλευτές του -δύο τον αριθμό- να καταψηφίσουν τη δική του πρόταση! Για να χρειαστεί -ώστε αυτή να περάσει- τις ψήφους του ΑΚΕΛ! Το οποίο, όμως, διευκρίνισε πως: επί της ουσίας της πρότασης διαφωνούσε. Και ότι ο μόνος λόγος για τη θετική του ψήφο ήταν για να επαναρχίσουν οι συνομιλίες, αφού θα αφαιρείτο το πρόσχημα με το οποίο ο κατοχικός ηγέτης τις εγκατέλειψε. Και στο κυβερνών κόμμα, ούτε γάτα ούτε ζημιά από την καταψήφιση της δικής του πρότασης από δύο των βουλευτών του!

Επανέρχομαι, ωστόσο, στην αρχική πρόταση του σημερινού εν τύποις πονήματος, προσθέτοντας μόνο δύο λέξεις, υπό μορφή ερώτησης: Κι αφού... εγένετο το θέλημά του, τώρα τί; Κι αυτό γιατί οι δύο αποφάσεις τις βουλής, η όποια κριτική επ’ αυτών και πρωτίστως η ρητορική που σε αμφότερες τις περιπτώσεις αναπτύχθηκε πριν κατά και μετά την ψήφισή τους από όλα τα κόμματα, ανήκουν πλέον στην ιστορία. Με συνέπειες -πολιτικές, βέβαια- που αποτυπώνονται και στο σήμερα. Για όλα τα κόμματα κατά μόνας αλλά και ως σύνολο στην πολιτική ζωή του τόπου και στην απαξίωση της από το λαό. Με το οποίο, όμως, ως τέτοιο δεν επιθυμώ να ασχοληθώ στο παρόν πόνημα. Γιατί θέλω να ασχοληθώ με τις δύο τελευταίες λέξεις του τίτλου: Και τώρα, τί;

Εντάξει, θα πει κάποιος, επαναρχίζουν αύριο τ’ απόγευμα οι διαπραγματεύσεις. Κι είναι τούτο, όμως, θετικό; Από μόνο του, σπεύδω ν’ απαντήσω, σίγουρα όχι. Καθότι η επανέναρξη των διαπραγματεύσεων από μόνη της ουδέν θετικό διασφαλίζει στην όλη διαδικασία, αν οι διαπραγματευτές θα επανέλθουν ο καθένας με το δικό του αφήγημα, ως αυτό ήταν πριν την διακοπή. Κατά συνέπεια, το ερώτημα “και τώρα τί”, θα απαντηθεί από τα αφηγήματα των δύο διαπραγματευτών από αύριο και μετά...

Παραμένει, όμως, στη δική μου αντίληψη -και σκέψη- ένα ερώτημα: Είναι, άραγε, ανάγκη να αναμένουμε τα νέα αφηγήματα των δύο διαπραγματευτών ως θα τα ακούσουμε -όσο και όποτε τα ακούσουμε- με την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων αύριο το απόγευμα; Και εξ αυτού να απαντήσουμε στο ερώτημα “και τώρα τί”; Προσωπικά πολύ φοβούμαι πως όχι.

Αντίθετα, θεωρώ ότι η απάντηση στο εν λόγω ερώτημα δίνεται από την ρητορεία που δύο διαπραγματευτές ανέπτυξαν τις τελευταίες βδομάδες και/ή τελευταίες μέρες. Και στη δική μου αντίληψη, η εικόνα που σχηματίζεται από τις εκατέρωθεν δηλώσεις είναι ότι: αλλού βαδίζει ο πρόεδρος Αναστασιάδης και η ε/κ πλευρά κι αλλού βαδίζει η Άγκυρα κι ο κατοχικός ηγέτης. Ο οποίος με τα τελευταία δημόσια αφηγήματα του, δεν προδιαθέτει στη λύση που η ε/κ πλευρά -αλλά και τα ψηφίσματα του ΟΗΕ κι οι αρχές του Διεθνούς Δικαίου επιτάσσουν- στοχεύει και αγωνζεται. Αντίθετα, είναι ηλίου φαεινότερο πως η λύση που προωθεί η τουρκική πλευρά προωθεί και στοχεύει είναι περισσότερο χωριστική -για την Κύπρο και το λαό μας- παρά συνενωτική. Έστω και σε μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με... σωστό περιεχόμενο.

Γι’ αυτά, όμως, ες αύριο. Με ό,τι νεώτερο προκύψει, βεβαίως!