Η 1η Απριλίου 1955-59 και το πραγματικό αποτέλεσμα του αγώνα της ΕΟΚΑ

Ο ένοπλος αγώνας της ΕΟΚΑ ξεκίνησε με μοναδικό σκοπό την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. ΤΕΛΕΙΑ! Και ξεκίνησε, ασφαλώς, με το επιχείρημα της αποτίναξης της βρετανικής αποικιοκρατικής κατοχής, αλλά -ταυτόχρονα- αποκλείοντας μεγάλο μέρος του κυπριακού λαού: Τον κόσμο της Αριστεράς και τους Τουρκοκύπριους. Κι αυτό αφήνει εκτεθειμένους όλους όσοι επικαλούνται τα περί ενότητας και ομοψυχίας και ότι τάχαμου αυτά έφεραν το τελικό αποτέλεσμα της ανεξαρτησίας της Κύπρου και τη δημιουργία του ανεξάρτητου κυπριακού κράτους. Άστε, δηλαδή, που η πραγματική ανεξαρτησία της Κύπρου ουδέποτε επιτεύχθηκε και το κυπριακό κράτος ουδέποτε ήταν ανεξάρτητο αφού:

Στο κράτος που προέκυψε, τάχαμου ως αποτέλεμα του αγώνα της ΕΟΚΑ, σε μέρος του εδάφους του διατηρούνταν κυρίαρχες βάσεις της αποκιοκρατικής χώρας, ενώ την ασφάλεια του οποίου εγγυούνταν -με κατοχυρωμένα επεμβατικά δικαιώματα, μάλιστα- τρία ξένα κράτη: Μεγάλη Βρετανία, Ελλάδα και Τουρκία! Εβάλαν τον αλουπό να γλέπει τις όρνιθες, που λέγει και η παροιμία...

Έστω, όμως και να έφερνε -που δεν την έφερε- την ανεξαρτησία της Κύπρου ο αγώνας της ΕΟΚΑ 1955 - 1959, μεταφράζεται τούτο ως επιτυχής κατάληξη του αγώνα; Ασφαλώς ΟΧΙ! Βλέπετε, από τη στιγμή που ο αγώνας ξεκίνησε για την Ένωση με την Ελλάδα και κατέληξε σε μια κουτσουρεμένη και ελεγχόμενη από τρίτες χώρες ανεξαρτησία και στις συμφωνίες που διέπουν την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας ρητά απαγορεύεται η ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, όπως και η διχοτόμηση -αμφότερα συνθήματα των εθνικιστικών - σοβινιστικών κύκλων στην ε/κ και τ/κ κοινότητα αντίστοιχα- ΟΥΔΕΙΣ δικαιούται να επαίρεται ότι στέφθηκε με επιτυχία ο ένοπλος αγώνας της ΕΟΚΑ. Εκείνο που πέτυχε αυτός ο αγώνας ήταν η μονιμοποίηση και νομιμοποίηση τη βρετανικής παρουσίας στο νησί μας και η επικυριαχία στο νησί των τριών τάχαμου εγγυητριών δυνάμεων μέσα από διεθνείς συμφωνίες και ένα δοτό σύνταγμα.

Αλήθεια, όμως: Κέρδισε -ως αποτέλεσμα του αγώνα της ΕΟΚΑ- ο κυπριακός λαός την ανεξαρτησία του; ΟΧΙ, δεν την κέρδισε! Αυτό που έφερε -και όχι κέρδισε- ήταν σε πρώτο στάδιο τη Συμφωνία στις 11 του Φλεβάρη 1959, που υπογράφηκε από τους πρωθυπουργούς της Ελλάδας Κωνσταντίνο Καραμανλή και της Τουρκίας Αντνάν Μεντερές στη Ζυρίχη. Και η οποία σε δεύτερο στάδιο επικυρώθηκε οκτώ μέρες αργότερα, στις 19 του Φλεβάρη 1959, με την υπογραφή στο Λονδίνο από τις κυβερνήσεις της Βρετανίας, της Ελλάδας και της Τουρκίας συμφωνίας για το καθεστώς στην Κύπρο μετά το “τέλος” της βρετανικής κυριαρχίας. Τη συμφωνία προσυπέγραψαν ο εκπρόσωπος της ελληνοκυπριακής κοινότητας αρχιεπίσκοπος Μακάριος και της τουρκοκυπριακής Φαζίλ Κιουτσούκ. Κι οι συμφωνίες αυτές επί της ουσίας καθόρισαν τις μετέπειτα εξελίξεις στην Κύπρο, μέχρι τον Ιούλιο του 1974, όταν μετά το χουντικό εοκαβήτικο πραξικόπημα για την ανατροπή του Μακάριου ακολούθησε η τουρκική εισβολή και κατοχή.

Αξίζει να αναφερθεί πως οι δύο αυτές συμφωνίες, έγιναν στο πλαίσιο του αμερικανοβρετανικού σχεδίου για τη ΝΑΤΟποίηση της Κύπρου και τη μετατροπή της σε αβύθιστο αεροπλανοφόρο με στόχο τον απόλυτο έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής - και όχι μόνο. Κάτι που αποδείκτηκε πρώτα τόσο με το σχέδιο του πρωθυπουργού της Βρετανίας Χάρολντ Μακμίλαν το 1958, όσο και αργότερα με το σχέδιο του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Ντιν Άτσεσον το 1964. Και στα δύο σχέδια προτεινόταν η διχοτόμηση, ουσιαστικά, της Κύπρου και η ένταξή της στο ΝΑΤΟ.

Αλλά, πως προέκυψε το θέμα με το ΝΑΤΟ; Μα είναι πολύ απλό. Προκύπτει από το γεγονός ότι οι πρωθυπουργοί Ελλάδας και Τουρκίας είχαν υπογράψει στη Ζυρίχη και μια μυστική συμφωνία όπου οριζόταν:

• «Η Ελλάς και η Τουρκία θα υποστηρίξουν την είσοδον της Δημοκρατίας της Κύπρου εις το ΝΑΤΟ. Η εγκατάστασις βάσεων του ΝΑΤΟ εις την νήσον, ως και η σύνθεσις αυτών, εξαρτάται εκ της συμφωνίας των δύο κυβερνήσεων.
• Συνεφωνήθη μεταξύ των δύο πρωθυπουργών ότι θα παρέμβουν παρά τω προέδρω και αντιπροέδρω της Δημοκρατίας της Κύπρου, αντιστοίχως, επί τω σκοπώ όπως τεθούν εκτός νόμου το Κομμουνιστικόν Κόμμα και η κομμουνιστική δράσις».

Να, λοιπόν, ποιο ήταν το πραγματικό αποτέλεσμα του ένοπλου αγώνα της ΕΟΚΑ 1955 - 1959. Αν δε κάποιος προσπαθήσει να αντικρούσει τα γεγονότα αυτά με το επιχείρημα ότι το τελικό αποτέλεσμα της ουσιαστικής διχοτόμησης της Κύπρου ήλθε μόλις το 1974, άρα δεν ευθύνεται η ΕΟΚΑ και ο αγώνας της το 1955 - 1959, συνειδητά παραπλανεί, αφού η απάντηση είνα πολύ απλή:

• Τα σχέδια ΝΑΤΟποίησης προσέκρουσαν στη σθεναρή αντίθεση της Σοβιετικής Ένωσης η οποία εξαρχής υποστήριξε την ανεξαρτησία και την αυτοδιάθεση της Κύπρου. Εμπόδιο στα σχέδια στάθηκε και ο Πρόεδρος της Κύπρου Μακάριος, ο οποίος χωρίς να αποφύγει τις ταλαντεύσεις, επέμεινε στην παραμονή της Κύπρου στο χώρο των Αδεσμεύτων χωρών και
• Της βάρβαρης εισβολής της Τουρκίας στην Κύπρου στις 20 του Ιούλη 1974, προηγήθηκε η πραξικοπηματική απόπειρα της χούντας των Αθηνών, με τη συνέργεια της χουντοκρατούμενης Εθνικής Φρουράς, της ΕΛΔΥΚ και της ΕΟΚΑ 1971 - 1974 [δημιούργημα κι αυτή του Γρίβα] για δολοφονία του προέδρου Μακαρίου και την ανατροπή της έννομης συνταγματικής τάξης. Για να φέρουν -ως διακήρυτταν- την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Κι είναι γνωστό ότι το προδοτικό, χουντοφασιστικό και εοκαβήτικο πραξικόπημα και η βάρβαρη τουρκική εισβολή ήτανε οι δύο όψεις του ίδιου αμερικανοβρετανικού, νατοϊκού νομίσματος για νατοποίηση, μέσα από τη διχοτόμηση της Κύπρου.

Μα η ΕΟΚΑ έπαψε να υφίσταται, από τη στιγμή που ο Γρίβας έδωσε τη διαταγή τερματισμού υης ένοπλης δράσης και σεβασμού των συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου, θα αντιτείνει κάποιος. Ουδέν αναληθέστερο. Η ΕΟΚΑ ουδέποτε έπαψε να υπάρχει και να δρα, ενώ ο Γριβας ουδέποτε έπαψε να έχει στο νου και στο στόχαστρό του την ένωση. Αναλαμβάνοντας για τούτο δράση ελάχιστες βδομάδες μετά την επικύρωση στο Λονδίνο της συμφωνίας της 11ης του Φλεβάρη που υπογράφηκε στη Ζυρίχη. Κάτι που εμφανίζεται από τον Ιούλη του 1959. Το πλέον τραγικό δε ήταν ότι πριν καν εγκαθιδρυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία, ένα σχεδόν χρόνο νωρίτερα -Αύγουστος 1959- έγινε και η πρώτη συνωμοσία για δολοφονία του Αριεπισκόπου Μακαρίου! Ορίστηκε δε η 14η Αυγούστου 1959 ως η ημέρα απαγωγής και δολοφονίας του Αρχιεπισκόπου. Τον δε Μακάριο, που βρισκόταν στο Μοναστήρι του Κύκκου, ειδοποίησε έγκαιρα ο Άγγλος Κυβερνήτης Σερ Χιου Φουτ και αφού λήφθηκαν ανάλογα μέτρα η συνωμοσία ματαιώθηκε...

Υ.Γ. 1. Το φωτογραφικό που συνοδεύει το κείμενο, απεικονίζει παραστατικά και στην πράξη το αποτέλεσμα του αγώνα της ΕΟΚΑ: Η Κύπρος, η οποία το 1960 εμφανίζετο ως ο χάρτης πάνω, με τις διάσπαρτες μπλε και κόκκινες κουκκίδες να απεικονίζουν τον πραγματικό δημογραφικό χαρκατήρα του λαού μας σε ολόκληρη την επικράτεια του νησιού, κατέληξε στον πιο πρόσφατο χάρτη -με χαρτογράφο του ίδιο το υπουργείο Άμυνας του Ηνωμέου Βασιλείου, παρακαλώ- να παρουσιάζει την Κύπρο από την οποία αφαιρέθηκαν τα κατεχόμενα από την Τουρκία εδάφη, αλλά και τα κατεχόμενα από το ΗΝωμένο Βασίλειο - διαβάζετε Μεγάλη Βρετανία- κυπριακά εδάφη, τουτέστιν τις λεγόμενες κυρίαρχες βρετανικές Βάσεις... Εδώ οδηγησε τον τόπο και το λαό ο ένοπλος αγώνας της ΕΟΚΑ!

Υ.Γ. 2. Τα αναφερόμενα στο σημερινό εν τύποις πόνημα δεν ειαι πρωταπριλιάτικο ψέμα. Είναι -δυστυχώς- πικρές ιστορικές αλήθειες, που το επίσημο αφήγημα για την ΕΟΚΑ -και την πρώτη και τη δεύτερη- επιμελώς αποκρύπτει...
Κυπ. Κ.