Η ίδρυση του ΣΙΜΑΕ και το συναγερμικό "ξέπλυμα" της ΕΟΚΑ Β'

Το Υπουργικό Συμβούλιο, κατά τη συνεδρία του στις 26 του Μάρτη 1993 (πριν καν κλείσει ένα μήνα η κυβέρνηση Κληρίδη) με την υπ’ αριθμόν 39.070 απόφασή του προχώρησε στη σύσταση «Συμβουλίου Μνήμης Αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959». Τονίζω: Συμβουλίου Μνήμης Αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959... Αυτό αναφέρεται επί λέξει στο σχετικό πρακτικό και κείμενο της απόφασης. Προφανώς το χαρακτηριστικό «Ιστορικής» προστέθηκε στην πορεία, μετά την ίδρυση του Συμβουλίου.

Βέβαια, απορίας άξιον είναι πότε πρόλαβε η νέα κυβέρνηση, και ο αρμόδιος πολιτικός προϊστάμενος του Υπουργείου Παιδείας, να αναλάβουν τα καθήκοντά τους και σε λιγότερο από 4 βδομάδες να είναι έτοιμοι και να περάσουν από το Υπουργικό Συμβούλιο ολοκληρωμένο και δεόντως τεχνοκρατικά επεξεργασμένο προσχέδιο απόφασης για ίδρυση και λειτουργία του εν λόγω Συμβουλίου. Ούτε να το είχαν έτοιμο δεν θα προλάβαιναν να το φέρουν τόσο σύντομα στο νέο Υπουργικό Συμβούλιο... Κι αυτό είναι ένα ερώτημα που παραπέμπει τη σκέψη μας σε άλλους δρόμους, αλλά δεν είναι της παρούσας.

Μαζί και πέραν τούτου, βέβαια, τα ερωτήματα που τίθενται για την εν λόγω πολιτική απόφαση είναι και λογικά, και συγκεκριμένα:

1. Aπό ποιους κινδύνευε η μνήμη, και μάλιστα η ιστορική, του αγώνα της EOKA 1955-1959 και χρειάστηκε η υπό του κράτους σύσταση -υπό την ομπρέλα του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού- Συμβουλίου ως πολιτειακό θεσμό;
2. Μήπως τα προϋπήρχαντα Συμβούλια ή Iδρύματα, που εν αφθονία δημιούργησαν βασικά οι ίδιοι φορείς, δεν ήσαν αρκετά για να προωθήσουν το στόχο διατήρησης της -ιστορικής ή όποιας άλλης- μνήμης του αγώνα της EOKA 1955-1959, και χρειάζετο κρατικό Συμβούλιο/φορέας για τούτο;
3. Έστω, όμως και υπ’ αυτήν την έννοια, της κρατικής στήριξης και σκέπης στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης του αγώνα της EOKA 1955-1959, δεν διέβλεπαν οι εισηγητές της πρότασης προς το Υπουργικό Συμβούλιο το ενδεχόμενο εμπλοκής ενός κρατικού φορέα σε ενδοπαραταξιακές διαφορές που προϋπήρχαν για 20 σχεδόν χρόνια; Διαφορές που οδήγησαν τους εμπλεκομένους στα ελληνικά δικαστήρια και Εποπτικές Αρχές.
4. Ποια ανάγκη και/ή λόγος οδήγησε τους εισηγητές της πρότασης και κατ’ επέκταση το Υπουργικό Συμβούλιο Γλαύκου Κληρίδη εν έτει 1993 να προσδιορίσει χρονικά τον αγώνα της ΕΟΚΑ στην περίοδο “1955 - 1959”;

Σημειώνω πως τα πιο πάνω ερωτήματα -πλην του τελευταίου, υπ’ ριθμόν “4”- τα υπέβαλα για πρώτη φορά σε σειρά ρεπορτάζ που υπέγραφα στη «Χαραυγή» και που ξεκίνησαν τις 21 του Δεκέμβρη 2012 και τέλειωσαν αρχές του Μάρτη 2013. Και τα οποία, βεβαίως, ουδέποτε απαντήθηκαν. Ούτε τότε, αλλ’ ούτε και μεταγενέστερα όταν επανερχόμουν και αρθρογρφούσα στο θέμα αυτό και σε άλλα μέσα ενημέρωσης.

Γεγονός αναμφισβήτητο, πάντως, που βγαίνει μέσα από την πορεία του ΣΙΜΑΕ είναι ότι το εν λόγω Συμβούλιο όχι μόνο ενεπλάκη, και μάλιστα πολύ σύντομα από της ίδρυσης και λειτουργίας του, στις ενδοπαραταξιακές διαφορές της ενωτικής παράταξης, αλλά χρησιμοποιήθηκε και ως κρατικός μοχλός πίεσης της Λευκωσίας προς τις ελληνικές Αρχές για επίτευξη των στόχων και επιδιώξεων των διαφόρων επιγόνων της ΕΟΚΑ -και της πρώτης και της δεύτερης- στην Κύπρο. Κάτι που αποδεικνύεται από σειρά εγγράφων που ο υπογράφον το παρόν κείμενο κτέχει και δημοσίευσε στην ως άνω αναφερόμενη σειρά ρεπορτάζ στη “Χαραυγή”.

Ακόμη: Μαζί και παράλληλα με τα πιο πάνω, η σύσταση του ΣΙΜΑΕ ως συνειδητή πολιτική πράξη, αλλά και ο διορισμός από την κυβέρνηση Κληρίδη στην προεδρία του εν λόγω Συμβουλίου του κ. Ανδρέα Αγγελόπουλου, σημαίνοντος στελέχους της ΕΟΚΑ Β’, οδηγεί τον κάθε αναλυτή στο λογικό -και απόλυτα ορθό- πολιτικό συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση του Συναγερμού με την πράξη αυτή στεγάζει υπό τη σκέπη της την ενωτική παράταξη που εκφράζεται από την ΕΟΚΑ Β'.

Και όχι μόνο αυτό: Δημιουργώντας η ίδια η κυβέρνηση τον -κατ’ ουσία- επίσημο συντονιστικό φορέα όλων των παραφυάδων/συνδέσμων περί την ΕΟΚΑ, που οι επίγονοι της οργάνωσης έφτιαξαν στα χρόνια που πέρασαν από το 1959 και μετά, κατά βάση τούς παραχωρεί και τη νομιμοποίηση όχι μόνο του δημοσίου πολιτικού λόγου και δημόσιας πολιτικής παρέμβασης, αλλά και την “εξαργύρωση” παντί τρόπω στις σύγχρονες συνθήκες του αγώνα του 1955 – 59. Κι αυτό όχι μόνο χωρίς η κυβέρνηση να διαχωρίσει, ως όφειλε, την ΕΟΚΑ 1955 – 1959 από την ΕΟΚΑ 1971 - 1974, αλλά διά της συγκεκριμένης σύνθεσης έχει κατά τεκμήριο δώσει στην ΕΟΚΑ Β’ την άφεση αμαρτιών και τη νομιμοποίηση που τα αμετανόητα στελέχη της επιζητούσαν, χωρίς προηγούμενα να δηλώσουν τη μεταμέλειά τους για την παράνομη δράση τους και το αποτρόπαιο έγκλημα της 15ης Ιουλίου 1974. Αντίθετα, ως αποτέλεσμα της πολιτικής αυτής της κυβέρνησης Συναγερμού - Κληρίδη, αλλά και μετέπειτα της κυβέρνησης Συναγερμού - Αναστασιάδη, ίσαμε σήμερα γνωστά κορυφαία στελέχη της ΕΟΚΑ Β’, με ενεργό εμπλοκή στην παρανομία και το προδοτικό τουρκοφόρο πραξικόπημα, δηλώνουν ότι δεν έχουν μετανοήσει για ό,τι και όσα έπραξαν την περίοδο εκείνη! Ενώ κάποιοι ανερυθρίαστα κομπάζουν πως θα ξανάκαναν ό,τι έκαναν το 1974 και προηγούμενα!

Κι αυτό είναι που προσδίδει στην πολιτική των διακυβερνήσεων Συναγερμού και σε συγκεκριμένες αποφάσεις τους τον χαρακτήρα του πολιτικού ξεπλύματος και απενοχοποίησης της έκνομης και παράνομης δράσης και ενεργειών της προδοτικής ΕΟΚΑ Β’, αλλά αυτών τούτων των μελών και στελεχών της, που έφεραν το νησι  μας τον Αττίλα και την καταστροφή. Που έφεραν την κατοχή και τη διχοτόμηση.

Επιπρόσθετα: Να μην ξεχνούμε ότι μια από τις πρώτες πολιτικές αποφάσεις της κυβέρνησης Συναγερμού - Κληρίδη, πέρα από τη σύσταση του «Συμβουλίου Μνήμης Αγώνος ΕΟΚΑ 1955-1959», ήταν και η αποκατάσταση των νομίμως εκδιωχθέντων πραξικοπηματιών από τη δημόσια υπηρεσία -των γνωστών «62»- και επαναπρόσληψή τους στη δημόσια υπηρεσία (ή παραχώρηση σ’ αυτούς παχυλών συντάξεων και εφάπαξ). Αποκατάσταση, η οποία στην ουσία συνιστούσε πράξη όχι μόνο δικαίωσης των ιδίων και των έκδηλα αντινομικών και παράνομων ενεργειών και αντικυβερνητικών πράξεών τους, για τις οποίες δικάστηκαν και καταδικάστηκαν, αλλά και δικαίωσης και νομιμοποίησης αυτού τούτου του πραξικοπήματος. Διαγράφοντας κατά τρόπο προκλητικό, πολιτικά απαράδεκτο και παντελώς ανιστόρητα τη συμμετοχή της ΕΟΚΑ Β’ στο τουρκοφόρο πραξικόπημα. Για  να βιώνει ο λαός  μας έκτοτε μια συνεχή παραχάραξη, διαστρέβλωση αλλά και πλαστογράφηση της σύγχρονης ιστορίας της Κύπρου και των γεγονότων που οδήγησαν το νησί μας στην καταστροφή.

Βέβαια με αυτά δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Συναγερμός έδωσε άφεση αμαρτιών και διέγραψε τα εγκλήματα της ΕΟΚΑ Β’ και των μελών και στελεχών της ενάντια στην πατρίδα μας. Το έκανε και πολύ νωρίτερα, πρακτικά από της ίδρυσής του (1976), με τη συμπερίληψη στα ψηφοδέλτιά του γνωστών στελεχών της ΕΟΚΑ Β’ και την ανάδειξη -το 1981- κάποιων εξ αυτών σε μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων. Για να φτάσουμε στο κατάντημα, «υπουργοί» της πραξικοπηματικής κυβέρνησης, ατιμώρητοι για τη συμμετοχή τους σε έκδηλα παράνομη και αντισυνταγματική ενέργεια -ως συνιστά το πραξικόπημα και η απόπειρα δολοφονίας του νόμιμα εκλεγμένου Προέδρου του κράτους- αλλά και πρωτοκλασάτα στελέχη της ΕΟΚΑ Β’ να αναδεικνύονται λίγα χρόνια αργότερα σε μέλη του κυπριακού κοινοβουλίου και να καταλαμβάνουν πολιτειακά αξιώματα -περιλαμβανομένων υπουργικών θώκων- και να τους συναντούμε διορισμένους σε βασικούς άξονες και βραχίονες της κρατικής μηχανής στις διακυβερνήσεις Συναγερμού - Κληρίδη και Συναγερμού - Αναστασιάδη...

Φωτογραφία: Κάτω αριστερά απόσπασμα από τα Πρακτικά της υπ’ αριθμό 39.070 απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου, ημ. 26 Μαρτίου1993 για ίδρυση «Συμβουλίου Μνήμης του Αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959». Πάνω και κάτω δεξιά το δισέλιδο προσχέδιο της απόφασης όπως κατατέθηκε στο Υπουργικό Συμβούλιο και περιλαμβάνεται στα πρακτικά της συνεδρίας του Σώματος της 26ης Μαρτίου 1993.

Αύριο: Η ξενάγηση στο χώρο του αρχηγείου της ΕΟΚΑ, αλλά και στα... κρυσφύγετα της ΕΟΚΑ Β’!