Στρατηγέ μου, τιμή σού κάνανε που δεν ήλθανε -οι κυβερνώντες- στην κηδεία σου...

«Ο Γιώργος Χατζηνικολάου, εκτός από Υπουργός Παιδείας της Δημοκρατίας, υπήρξε αγωνιστής της ελευθερίας στις τάξεις της Ε.Ο.Κ.Α. και διακεκριμένος εκπαιδευτικός για πολλά χρόνια...». Αφού έπλεξε το εγκώμιο του μεταστάντος, περιγράφοντας την πορεία του στα εκπαιδευτιά πράγματα και όχι μόνο, σημείωσε πως «...Κορυφαία στιγμή στην πορεία του αποτέλεσε ο διορισμός του στη θέση του Υπουργού Παιδείας και Πολιτισμού την περίοδο 1997-1998» και συνέχισε κάπου αλλού: «Κατέθεσε πολύ σημαντικό και αξιόλογο έργο από όλα τα αξιώματα που ανέλαβε. Ευσυνείδητος και ανιδιοτελής, άφησε τη σφραγίδα του στους χώρους όπου δραστηριοποιήθηκε. Είχε πάντα ως μοναδικό γνώμονα το καλό της Παιδείας και το συμφέρον του τόπου. Υπηρέτησε την εκπαίδευση  με χαρακτηριστική αφοσίωση και αγάπη».

Δεν παρέλειψε δε το υπουργείο Παιδείας να αναφερθεί και στην συνεισφορά του στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959, την οποία χαρακτήρισε σημαντική, προσθέτοντας πως: «Η δράση που ανέπτυξε ήταν η αιτία που τον Φεβρουάριο του 1957 συνελήφθη και φυλακίσθηκε από το αποικιοκρατικό καθεστώς, στις Κεντρικές Φυλακές, μέχρι τη λήξη του αγώνα. Ως εκ τούτου, διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Πολιτικών Κρατουμένων ΕΟΚΑ 1955-1959». Μετά δε από όλα αυτά τα εγκωμιαστικά λόγια, του υπουργείο ανακοίνωσε πως: «Η κηδεία του Γεώργιου Χατζηνικολάου θα τελεστεί με δαπάνη της Πολιτείας ως ένδειξη αναγνώρισης και εκτίμησης στην προσωπικότητα και το έργο του». Όπερ και έπραξε...

Διερωτούμαι, βέβαια, αν το πρόσωπο το οποίο αναφέρεται στην επιστολή Αδάμου Χαρίτωνος -ο οποίος την υπογράφει ως « Υποτομεάρχης ΕΟΚΑ 1971-1974»- είναι το ίδιο με αυτό στο οποίο αναφέρεται η ανακοίνωση του υπουργείου Παιδείας. Βλέπετε, αν είναι το ίδιο πρόσωπο, τότε το υπουργείο Παιδείας δεν μας τα λέει καλά. Ή, για να είμαι πιο ακριβής, δεν τα λέγει όλα. Καθότι αν κάποιος διετέλεσε και επώνυμο μέλος και/ή στέλεχος της «ΕΟΚΑ 1955-1959» -τουτέστιν της ΕΟΚΑ Β’- τότε αυτό έπρεπε κάπου να αποτυπώνεται από ένα θεσμό -όπως είναι το υπουργείο Παιδείας- της πολιτείας. Πολύ δε περισσότερο που αυτός ο θεσμός -δηλαδή το υπουργείο Παιδείας- εξαγγέλλει ότι η κηδεία του εν λόγω προσώπου θα τελεστεί με δαπάνη της Πολιτείας -τουτέστιν από τα βαλάντιο ημών των φορολογούμενων- «ως ένδειξη αναγνώρισης και εκτίμησης στην προσωπικότητα και το έργο του».

Θα μου πείτε, μα το εν λόγω πρόσωπο διετέλεσε και υπουργός Παιδείας... Ε, και; Κατ’ αρχάς η κυβέρνηση της οποίας υπήρξε μέλος, ήταν η κυβέρνηση Συναγερμού - Κληρίδη. Η ίδια κυβέρνηση, η οποία σε μία από τις τρες πρώτες σημαντικές πολιτικές αποφάσεις που έλαβε ήταν η απενοχοποίηση και νομιμοποίηση των πράξεων επώνυμων εοκαβητατζήδων -διαβάζετε τους «62» παυθέντες λόγω της συμμετοχής τους στο εοκαβήτικο πραξικόπημα- και κατά συνέπεια την απενοχοποίηση και νομιμοποίηση της προδοτικής και εγκληματικής ΕΟΚΑ Β’. Ή, ακριβέστερα, της «ΕΟΚΑ 1971-1974». Κι αυτό δεν το λέγει μόνο ο Αδάμος Χαρίτωνος, αλλά και ο ίδιος ο ιδρυτής της, ο Γρίβας, μέσα από το πρώτο κάλεσμά του -τον Σεπτέμβρη του 1971- στους αγωνιστές της ΕΟΚΑ 1955-1959 να συμπορευτούν μαζί του για να φέρουν την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Δεν είχα πρόθεση, βέβαια, στα καλά καθούμενα, -γιορτάρες μέρες, μάλιστα- να ασχοληθώ με την ΕΟΚΑ Β’ και τις κυβερνήσεις Συναγερμού. Από την άλλη, όμως, δεν μπορούσα να μην ασχοληθώ, τη στιγμή που: τις ίδιες περίπου μέρες έφυγε από τη ζωή μια απείρως πιο σημαντική προσωπικότητα με απείρως μεγαλύτερες περγαμηνές και προσφορά στην πατρίδα μας και την Κυπριακή Δημοκρατία και η κυβέρνηση και οι θεσμοί της έλεψαν διά της απουσίας τους, τηρώντας μια τρομερά εκκωφαντική σιωπή. Αναφέρομαι στον θάνατο και την κηδεία του Αντιστράτηγου (εα) Παντελάκη Πανταζή. Επίσης αγωνιστή της ΕΟΚΑ 1955-1959, αξιωματικού του Κυπριακού Στρατού, στα πρώτα χρόνια της Κυριακής Δημοκρατίας, με τεράστια προφορά στην υπεράσπιση του κράτους την περίοδος 1963 - 1964, αλλά και μετέπειτα της Δημοκρατίας και της συνταγματικής τάξης και νομιμότητας, στις επιθέσεις των παράνομων της ΕΟΚΑ Β’ για δολοφονία του προέδρου Μακαρίου και κατάλυση του κράτους για να φέρουν τάχατες την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Του Παντελάκη Πανταζή, Διοικητή του Εφεδρικού Σώματος που ο πρόεδρος Αρχιεπίσκοπος Μακάριος δημιούργησε για να αποτρέψει τα προδοτικά σχέδια και να τερματίσει τις εγκληματικές πράξεις των μελών της ΕΟΚΑ Β’. Του ίδιου Παντελάκη Πανταζή, που τις ημέρες του πρξικοπήματος συνελήφθη και βασανίστηκε βάναυσα από τους εγκληματίες πραξικοπματίες της ΕΟΚΑ Β’, αλλά με την εκδήλωση της τούρκικης εισβολής -της πόρτες της οποίας άνοιξε διάπλατα το χουντοφασισιτκό και εοκαβήτικο πραξικόπημα- έσπευσε να πολεμήσει τον Τούρκο εισβολέα. Την ώρα που οι "παλληκαράδες" της ΕΟΚΑ Β’ έτρεχαν να κρυφτούν στα βουνά του Τροόδου και να κάνουν σούβλες. Και στο Τρόοδος, αλλά και στη Λεμεσό -Δεκαπενταύγοστο του 1974- έξω από το σπίτι του Χρύσανθου Αναστασιάδη, πατέρα του νυν προέδρου της Δημοκρατίας...

Κι όμως για τον Παντελάκη Πανταζή, ούτε το υπουργείο Άμυνας και ο πολιτικός του προϊστάμενος, ούτε το ΓΕΕΦ και ο πολιτικός και ο στρατιωτικός του προϊστάμενος, ούτε η κυβέρνηση βρήκαν να πουν το παραμικρό. Ούτε καν φρόντισαν να πάει κάποιος -έστω και χαμηλόβαθμός- στην κηδεία του να εκπροσωπήσει -αν μη τι άλλο για τους τύπους- αυτό το κράτος κι αυτή τη χώρα που υπηρέτησε όσο ελάχιστοι ο Αντιστράτηγος Παντελάκης Πανταζής. Δεν κρίθηκε από την κυβέρνηση Συναγερμού/Αναστασιάδη άξιος για κάτι εκ των πιο πάνω ο νεκρός, πλέον στρατηγός Πανταζής.

Ποιός; Ο Παντελάκης Πανταζής, στον οποίο στις 28 Αυγούστου 1974 - ενώ η τουρκική εισβολή εξελίσσετο, αλλά φευ οι ΕΟΚΑΒητατζηδες έκαναν σούβλες στο Τρόοδος και στη Λεμεσό- επροτείνετο από τον τότε Συνταγματάρχη Γεώργιο Αζίνα, Διοικητή ΙΙΙ ΑΤΔ, να το απονεμηθούν ηθικές αμοιβές με τα ακόλουθα αιτιολογικά:

«1. Διότι Δκτής του 366 ΤΠ τυγχάνων εξετέλεσε απάσας τας ανατεθείσας αυτώ αποστολάς κατά των Τούρκων εισβολέων με ψυχραιμίαν, ηρεμίαν, αποφασιστικότητα και ηρωϊκήν προσπάθειαν επί του πεδίου της μάχης ήτις υπερέβη το καλώς νοούμενον καθήκον διακινδυνεύσας κατά τη διάρκεΙαν του αγώνος της Μονάδας του. Ούτως ετραυματίσθη εις Ελιά Καραβά Κερύνειας, δι’ ο και ΠΡΟΤΕΙΝΩ όπως απονεμηθεί αυτώ ο ΠΟΛΕΜΙΚΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ Β’ ΤΑΞΕΩΣ

2. Διότι κατά το χρονικόν διάστημα του τριημέρου από 14 - 16 ΑΥΓ 1974 της Τουρκικής Εισβολής εις Κύπρον πολεμικών επιχερήσεων, παρά το ότι ετέλει εν αναρρωτική αδεία λογω πολεμικού τραύματος επαρουσιάσθη εθελοντικώς  εις Δκτην ΙΙΙ ΑΤΔ ίνα αναλάβη υπηρεσίαν, ήτις και του ανετέθη. Κατόπιν τούτου μετέβη επικεφαλής μικρού τμημήματος προς ενίσχυσιν υψώματος περιοχής αεροδρομίου Λευκωσίας όπερ εδέχετο σφοδράν εχθρικήν επίθεσιν. Επεδείξατο ηγετικά προσόντα. Η ευψυχία τούτου και το αγωνστικό του πνεύμα υπήρξαν καθ’ όλην την δάρκειαν των επιχειρήσεων εις λίαν υψηλόν βαθμό, δι’ ο και ΠΡΟΤΕΙΝΩ όπως απονεμηθεί αυτώ το ΜΕΤΑΛΛΙΟΝ ΕΞΑΙΡΕΤΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ».

Επαναλαμβάνω: Το τριήμερο (14 - 16) του Δεκαπενταύγουστου, όταν οι ΕΟΚΑΒητατζήδες κρύβονταν στα βουνά και έκαναν σούβλες στο Τρόοδος -και άλλοι στην οικία Χρύσανθου Αναστασάδη στη Λεμεσό- ο τραυματίας και τελών σε αναρρωτική άδεια Παντελάκης Πανταζής παρουσιάστηκε εθελοντικά στον Διοικητή της Τρίτης Ανωτέρας Τακτικής Διοίκησης για να αναλάβει υπηρεσία στην πρώτη γραμμή του μετώπου!

Καταληκτικά: Βεβαίως και συνιστά ασύγγνωστη, απαράδεκτη, προκλητική και κατακριτέα η συμπεριφορά των κυβερνόντων. Ασφαλώς και είναι δείγμα της τεράστιας μικρότητας των κυβερνόντων η απουσία τους από την κηδεία του στρατηγού Παντελάκη Πανταζή. Όμως, για ένα πράγμα είμαι σίγουρος: Τυχόν παρουσία τους, μόνο υποκριτική θα ήταν. Και προφανώς η μικρότητά τους, όπως και οι Ερινύες που τους κατατρέχουν, ούτε καν να υποκριθούν δεν τους επέτρεψαν να παραστούν. Δι’ ο και απουσίασαν εκκωφαντικά. Κι σίγουρα από κει ψηλά που βρίσκετο εκείνη την ημέρα ο Στρατηγός θα το χάρηκε. Βλέπεις, στρατηγέ μου, τιμή σού κάνανε που δεν ήλθανε -οι κυβερνώντες- στην κηδεία σου... Δεν τους χωρούσε ο τόπος ούτε και το άντεχε η μικρότητά τους...

Φωτογραφία: Πάνω, ο Παντελάκης Πανταζής με τον υφυπουργό παρά τω Προέδρω Πάτροκλο Σταύρου στο καμμένο από τους πραξικοπηματίες Προεδρικό, Νοέμβρης 1974. Κάτω, με τον Αρχηγό της Εθνικής Φρουράς Αντιστράτηγο Παναγιώτη Μαρκόπουλο στην τελετή ορκωμοσίας των νεοσύλλεκτων το ΚΕΝ Λάρνακας, τον Αύγουστο 1990.