* Αυξάνεται -λένε- ο αριθμός των νεκρών καθώς οι ταραχές στη Βενεζουέλα συνεχίζονται

Ένα ειδησάριο, νωρίς σήμερα το πρωί -στις 06:31, αναρτήθηκε αλλά εγώ το είδα πολύ αργότερα- στο ΚΥΠΕ, μου τράβηξε την προσοχή. Τίτλος του “Αυξάνεται ο αριθμός των νεκρών καθώς οι ταραχές στη Βενεζουέλα συνεχίζονται” και ήταν ηλίου φαεινότερο πως ήταν ένα από τα πολλά περί Βενεζουέλας κομμάτια που ο αστικός δυτικός Τύπος διοχετεύει ανά το παγκόσμιο. Με την έγνοια του, βεβαίως, όχι τα όποια προβλήματα έχει η Βενεζουέλα και/ή αντιμετωπίζει ο λαός της, αλλά πως δημιουργείται ολοένα και περισσότερο αρνητικό κλίμα για τον πρόεδρο Μαδούρο και την κυβέρνησή του.

Δεν λέω, ασφαλώς, ότι συνειδητά παίζει αυτό το ρόλο και το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, αλλά -από την άλλη- και απλή αναπαραγωγή τέτοιων ειδήσεων παίζει το ρόλο και υπηρετεί τον σκοπό -και τα συμφέροντα- αυτών που κρύβονται πίσω από τα μεγάλα παγκόσμια αστικά μέσα ενημέρωσης. Το γεγονός δε ότι πρώτη πηγή της είδησης του ΚΥΠΕ είναι το Reuters, ενώ αγωγός είναι το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, μαρτυρεί της σκέψης μου το αληθές.

Κι επειδή εγώ δεν έχω πρόβλημα να δημοσιεύσω την ουσία της εν λόγω είδησης, θα το πράξω στην πορεία, αναπτύσσοντας, όμως και κάποια άλλα στοιχεία που δεν τα βλέπουμε στον αστικό τύπο. Κι αυτό αφού: με το που διάβασα νωρίτερα σήμερα το ειδησάριο στο ΚΥΠΕ, η σκέψη μου πήγε ευθύς πίσω, σ’ ένα άλλο -πάλιν για τη Βενεζουέλα και τους νεκρούς- που διάβασα χθες βράδυ στον Ημεροδρόμο. Δανεικό κι αυτό από το info-war.gr. Τίτλος του κειμένου ο αυτός τίτλος στο δικό μου πόνημα, ενώ -για να διατηρώ τις... ισορροπίες- ο τίτλος της είδησης στο ΚΥΠΕ φιγουράρει στον υπότιτλο του παρόντος πονήματος. Με την λέξη “λένε” δική μου σφήνα στον τίτλο του ΚΥΠΕ.

Γράφει, λοιπόν, η είδηση στο ΚΥΠΕ στις 06:31, σήμερα το πρωί: «Τουλάχιστον ένα άτομο σκοτώθηκε στη Βενεζουέλα χθες, καθώς οι διαδηλώσεις στη χώρα εισέρχονται στην τέταρτη εβδομάδα, με κατοίκους να καταλαμβάνουν ειρηνικά κτίρια και χώρους ώστε να πιέσουν την κυβέρνηση για πρώιμες εκλογές. Ένας υπάλληλος της τοπικής αυτοδιοίκησης σκοτώθηκε από πυροβολισμό στην περιφέρεια Μέριδα των Άνδεων κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης υπέρ της σοσιαλιστικής κυβέρνησης, ενώ άλλος ένας άνδρας εκεί τραυματίστηκε από σφαίρα και εγκαταλείφθηκε "μεταξύ ζωής και θανάτου", σύμφωνα με τον περιφερειακό αντιπρόσωπο (ombudsman) Τάρεκ Σάμπ». Και συνεχίζε, η είδηση στο ΚΥΠΕ:

«Ο επιβεβαιωμένος θάνατος αυξάνει τον αριθμό των νεκρών σε ένα μήνα διαδηλώσεων σε 11, όπου διεξάγονται δολοφονίες με πολιτικά κίνητρα και καθημερινές οδομαχίες μεταξύ δυνάμεων ασφαλείας οπλισμένων με πλαστικές σφαίρες και δακρυγόνα, και διαδηλωτών με πέτρες και μολότοφ. Τουλάχιστον 10 άτομα έχουν σκοτωθεί επίσης κατά τη διάρκεια νυκτερινών λεηλασιών. Η σοσιαλιστική κυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο κατηγορεί τους αντιπάλους της ότι προετοιμάζουν βίαιο πραξικόπημα, με την συνενοχή των ΗΠΑ, ενώ η αντιπολίτευση τον κατηγορεί ως δικτάτορα που καταπιέζει τις ειρηνικές διαδηλώσεις. Πάνω από 1.400 άτομα έχουν συλληφθεί αυτό το μήνα σε διαδηλώσεις, ενώ 636 από αυτούς βρίσκονταν ακόμα υπό κράτηση χθες, σύμφωνα με την τοπική οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων Ποινικό Φόρουμ».

»Αντιμέτωπος με πίεση από το εξωτερικό να επιτρέψει στους πολίτες της χώρας να ψηφίσουν, ο Μαδούρο έχει καλέσει αντ' αυτού για τοπικές εκλογές -στις περιφέρειες- οι οποίες ήταν αρχικά προγραμματισμένες για το 2016. Ο Διοσδάδο Καβέγιο, ανώτατο στέλεχος του Σοσιαλιστικού Κόμματος, είπε ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα αποκλειστούν από τις περιφερειακές εκλογές. Δεν υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι η κυβέρνηση θα επιτρέψει να διεξαχθούν νωρίτερα - όπως απαιτεί η αντιπολίτευση - οι επόμενες προεδρικές εκλογές, που έχουν προγραμματιστεί για το τέλος του 2018».

Αυτά, λοιπόν, από τη σημερινή πρωινή είδηση στο ΚΥΠΕ. Ωστόσο, είναι έτσι τα πράγματα; Φταίει για όλα ο πρόεδρος Μαδούρο; Του οποίου, βέβαια, η θητεία λήγει τέλη του 2018, ενώ το -έξωθεν κινούμενο- βίαιο “ξήλωμα” ξεκίνησε τουλάχιστον εδώ και δύο χρόνια. Φανταστείτε, λοιπόν, εμάς εδώ στην Κύπρο, να άρχιζε οποιαδήποτε ομάδα πληθυσμού ή μερίδα της αντιπολίτευσης, το ξήλωμα του προέδρου Αναστασιάδη πριν δυο χρόνια. Λόγους θα είχαμε κι εμείς εδώ, όχι απλώς αρκετούς, αλλά πάμπολλους. Και για την πορεία της οικονομίας ΚΑΙ το μεγάλο κούρεμα του Μάρτη 2013 ΚΑΙ για τα δεσμεύομαι που... πέτασαν ΚΑΙ για το ξήλωμα του κοινωνικού κράτους ΚΑΙ για τς ολοένα αυξανόμενες ανισότητες ΚΑΙ για την συνεχή φτωχοποίηση του λαού μας ΚΑΙ  την εξάλειψη της πάλαι ποτέ μεσαίας τάξης στο νησί μας ΚΑΙ για την κακή πορεία του Κυπριακού ΚΑΙ για τη διάλυση του τομέα της υγείας ΚΑΙ για τη διάλυση της παιδείας ΚΑΙ δεν ξέρω εγώ γα πόσα άλλα, σοβαρά ή μη.

Αν, λοιπόν, για οποιοδήποτε από τα πιο πάνω γινόταν κάτι παρόμοιο και στην μακαρία νήσο, Κύπρο, δεν θα ξεσήκωνε θεούς και δαιμόνους το κυβερνών κόμμα; Και με το δίκαιο του, θα έλεγα εγώ κι ας μην είμαι υποστηρικτής της παρούσας κυβέρνησης. Ε, το λοιπόν, αυτό που εμείς δεν θέλουμε για λόγου μας, γιατί να το δεχόμαστε για τη Βενεζουέλα;

Ωστόσο, δεν είναι αυτό που θέλω να θίξω. Είναι για τις ειδήσεις για τον αριθμό των νεκρών από τα βίαια επεισόδια της αντιπολίτευσης ενάντια στην κυβέρνηση Μαδούρο. Και, όπως λέγε και ο τίτλος του κειμένου -δανεικός, είπαμε, από τον Ημεροδρόμο- τελικά ποιος σκοτώνει ποιόν στη Βενεζουέλα; Και σ’ αυτό έρχομαι στον Ημεροδρόμο κι ένα χθεσινό του κομμάτι, με πηγή, όπως ο ίδιος αναφέρει το info-war.gr. Αντιγράφω, λοιπόν, από τον Ημεροδρόμο:

«Τα τελευταία 24ωρα -αναφέρει το εν λόγω κείμενο- τα διεθνή μέσα ενημέρωσης αλλά και αρκετά από τα ιδιωτικά κανάλια της Βενεζουέλας (τα οποία στο παρελθόν συμμετείχαν σε επιχειρήσεις πραξικοπηματικής ανατροπής της κυβέρνηση) αφήνουν να εννοηθεί ότι οι 22 νεκροί στα επεισόδια των τελευταίων ημερών σκοτώθηκαν από τις αρχές ασφαλείας». Για να προσθέσει πως: «Στην Ελλάδα, μάλιστα, ορισμένοι δημοσιογράφοι φτάνουν στο σημείο να αποκαλούν τον εκλεγμένο πρόεδρο Μαδούρο δολοφόνο δικτάτορα»!

Ωστόσο: Όπως προκύπτει από την λίστα που παρουσιάζει το (κυβερνητικό) δίκτυο Telesur, τα πράγματα ίσως είναι πολύ διαφορετικά...

Έχουμε, λοιπόν, και λέμε:

«O Yey Amaro, 37χρονος αστυνομικός παρασύρθηκε από αυτοκίνητο αντικυβερνητικών διαδηλωτών στις 11 Απριλίου.

Ο Kevin Leon, δολοφονήθηκε από διαδηλωτές που επιτέθηκαν στο κατάστημά του.

Η 83χρονη Ricarda de Lourdes, πέθανε στο σπίτι της στο Καράκας από άσχετα αίτια καθώς λόγω των επεισοδίων δεν μπορούσε να προσεγγίσει ασθενοφόρο να την παραλάβει.

Ο Ramon Martinez, 29 ετών πυροβολήθηκε από μέλη της αντιπολίτευσης. Εργαζόταν στο ίδιο κατάστημα με τον Kevin Leon.

Ο Brayan Principal, 13 ετών πυροβολήθηκε από διαδηλωτές.

Η Paola Ramirez, 23 ετών πυροβολήθηκε 20 φορές από μέλη της δεξιάς οργάνωσης Vente Venezuela.

Επίσης εννέα διαδηλωτές της αντιπολίτευσης πέθαναν από ηλεκτροπληξία, όταν επιχείρησαν να παραβιάσουν κατάστημα το οποίο διέθετε ηλεκτροφόρο σύρμα στην είσοδο.

Τρεις θάνατοι (Gruseny Antonio Canelon, Miguel Angel Colmenarez και Melvin Guitanυπό) βρίσκονται υπό αστυνομική διερεύνηση καθώς αποδίδονται από την αντιπολίτευση σε άγνωστους οπλοφόρους.

Τρία ακόμη περιστατικά (Oliver Villa Camargo, Carlos Moreno, Jairo Ortiz) αποδίδονται επίσης σε πυροβολισμούς από αγνώστους αλλά πιθανόττα συνδέονται με δράση κοινών εγκληματιών – το Καράκας θεωρείται η πιο επικύνδυνη πόλη στον πλανήτη λόγω των ένοπλων ληστειών.

Τέλος ένας διαδηλωτής, ο Daniel Queliz, σκοτώθηκε από αστυνομικό κατά τη διάρκεια εκτεταμένων επεισοδίων μεταξύ της αστυνομίας και αντικυβερνητικών δυνάμεων»...

Είναι, λοιπόν, ή δεν είναι δικαιολογημένο το ερώτημα, τελικά, ποιος σκοτώνει ποιόν στη Βενεζουέλα; Για να προσθέσω κι εγώ ένα δεύτερο ερώτημα: Πόσα, άραγε, ψέματα μάς σερβίρει ο διεθνής αστικός Τύπος -και εξ αντιδιαστολής- πόσες, άραγε, αλήθειες μας αποκρύβει- προκειμένου να πετύχουν τα μεγάλα συμφέροντα και η αντίδραση την ανατροπή του Μαδούρο, να πνίξουν την επανάσταση και να γυρίσουν τον βενεζουέλικο λαό την χώρα, και τον φυσικό της πλούτο στην άγρια εκμετάλλευση των μεγάλων πολυεθνικών;

* Απάντηση Αναστασιάδη στον κατοχικό ηγέτη, με επιστροφή των “πυρών” και επαναλαμβάνοντας ότι επιθυμία και όραμά του είναι να δει την πατρίδα μας να επανενώνεται...

Απάντηση με επιστροφή των “πυρών” στο κατοχικό ηγέτη, έδωσε χθες ο πρόεδρος Αναστασιάδης στο “κάλεσμα” του Μουσταφά Ακιντζί “να προετοιμάσει -ο Ε/κ ηγέτης-τον εαυτό του και την κοινότητά του για μια ομοσπονδιακή λύση”. Μακάρι και ο Μουσταφά Ακιντζί -είπε ο προεδρος της Δημοκρατίας- να έχει την ορθή αντίληψη περί της ομοσπονδίας, καλώντας τον Τ/κ ηγέτη να του υποδείξει ένα παράδειγμα ομοσπονδίας όπου γίνονται αποδεκτά τα όσα αξιώνει ο ίδιος ο κ. Ακιντζί για την κοινότητα του. Παράλληλα, ο πρόεδρος είπε πως έχει κάνει συμβιβασμούς, όχι εις βάρος της ε/κ κοινότητας, αλλά για να συναντήσει τις έγνοιες των Τουρκοκυπρίων.

* Κατά τα άλλα, “ο Ε/κ ηγέτης πρέπει να προετοιμάσει τον εαυτό του και την κοινότητά του για μια ομοσπονδιακή λύση”, δηλώνει ο κατοχικός ηγέτης!

Τον τελικό στόχο της τουρκικής πλευράς -δύο ίσα κράτη που θα ζουν δίπλα δίπλα- αποκάλυψε σήμερα ο κατοχικός ηγέτης. Και μάλιστα όχι σε οποιαδήποτε πολιτική σύναξη, αλλά σε σύναξη παιδιών, που τα υποδέχτηκε, όπως μεταδίδεται από τα κατεχόμενα, στο λεγόμενο προεδρικό... Κι αυτό, όπως εκτιμούν διπλωματικές πηγές, εμφανώς μέσα από μια παντελώς διαφορετική ανάγνωση της σκοπούμενης -από τις συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις- ομοσπονδίας! Κατηγορώντας, ουσιαστικά, τον συνομιλητή του -Νίκο Αναστασιάδη- ότι δεν είναι έτοιμος για ομοσπονδιακή λύση!

Είναι στιγμές που τα συμβαίνοντα στην ευρύτερη κοινωνία -που επηρεάζουν πολλαπλά τον καθημερινό πολίτη και όχι μόνο- δεν επιτρέπεται να παραμένουν ασχολίαστα. Ακόμη και μπροστά στις εξελίξεις -μη εξελίξεις, για την ακρίβεια- στο Κυπριακό. Κι αυτό γιατί το Κυπριακό, με την τακτική που ακολουθεί η τουρκική και τ/κ πλευρά, αλλά και την ανοχή των μεγάλων και/ή ως αποτέλεσμα διαχρονικών λαθών της ε/κ πλευράς, είτε δεν θα λυθεί -όπως εμείς κατανοούμε τη λύση- είτε θα μας επιβληθεί ως λύση η σημερινή κατάσταση. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται, αφού: υπό όποια μορφή κι αν αυτό επισυμβεί και/ή σερβιριστεί στον κυπριακό λαό προς έγκριση, θα προϋποθέτει και/ή θα συνιστά την νομιμοποίηση των τετελεσμένων της τουρκικής εισβολής και κατοχής. Αμφότερα κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου και αμφότερα -με τα παρεπόμενά τους- εν πολλοίς και εγκλήματα πολέμου. Τα οποία, φευ, κάποιοι της διεθνούς κοινότητας -και εκ των ισχυρών της γης- σπρώχνουν προς νομιμοποίηση.

Δεν είναι, ωστόσο, πρόθεσή μου σήμερα να ασχοληθώ με την πορεία του Κυπριακού. Επιφυλάσσομαι για τούτο για αργότερα. Για σήμερα θέλω να σχολιάσω την “κόντρα” του υπουργού Οικονομικών με τον γενικό ελεγκτή, απ’ αφορμή καταγγελίες για στέλεχος -μέλος του Π.Γ.- του ΔΗΣΥ που κατείχε υψηλόβαθμη θέση στο υπουργείο Οικονομικών και αποσπάσθηκε στα γραφεία της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων. Ένα θέμα το οποίο έχει δύο πτυχές: το παράνομο ή μη της κατοχής υψηλόβαθμης κομματικής θέσης από την συγκεκριμένη λειτουργό του υπουργείου Οικονομικών, αλλά και οι διαδικασίες απόσπασης της στα γραφεία της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων.

Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι την σημερινή μου εν τύποις παρέμβαση, δεν την κάνω ως πρόσωπο πολιτικό -που δεν είμαι, παρότι πλήρως πολιτικοποιημένο- ούτε και την κάνω ως δημοσιογράφος. Απλά εκμεταλλεύομαι τη σχέση μου με την εφημερίδα -και την ιστοσελίδα- και δημοσιοποιώ ορισμένες σκέψεις μου.

Παρεμβαίνω, λοιπόν, ως απλός πολίτης. Κι αυτό όχι για να αποφανθώ ποιος έχει δίκαιο στην “κόντρα” -άνκαι για μένα ξεκάθαρα εν απολύτω δικαίω βρίσκεται ο γενικός ελεγκτής- αλλά για να ψέξω συμπεριφορά και νοοτροπία κυβερνώντων.

Ξεκινώντας το κείμενο από τον τίτλο με μια παροιμία: “Κάμνει ο κλέφτης αλοσιήν (υπερβολικό θόρυβο), να φοηθεί ο νοικοτζιύρης”. Με την παροιμία, ωστόσο, να απαντά και στα δύο σκέλη που θέτω: Με τον υπουργό να θορυβεί εντόνως, αφ’ ενός για να αναγκάσει τον ελεγκτή να πάψει να τον ενοχλεί και αφ’ ετέρου να οδηγήσει τον “νοικοτζιύρη”, τουτέστιν το λαό, σε σκέψεις και θέματα άλλα -υπαρκτά ή μη δεν παίζει ρόλο- από την ουσία της καταγγελίας. Αμφότερα, όμως, μας οδηγούν σε ένα κοινό παρονομαστή: Τρόπο άσκησης εξουσίας και την αλαζονεία της εξουσίας. Κι αυτό, ακριβώς, είναι το θέμα μου...

Δεν θα επιτρέψω, είπε ο υπουργός των Οικονομικών, να στοχοποιηθεί ένας λειτουργός του υπουργείου του. Αλλά το ερώτημα είναι: Και ποιος είναι ο υπουργός, που δεν θα επιτρέψει το ένα ή το άλλο; Απευθυνόμενος, μάλιστα -άμεσα και/ή έμμεσα- όχι στον πρώτο τυχόντα, αλλά στον γενικό ελεγκτή του κράτους. Στον θεσμό εκείνο, δηλαδή, που συνταγματικώ τω τρόπω θεσμικά ελέγχει τον -όποιο- υπουργό και τις - εν τη ασκήσει της εξουσίας- πράξεις του. Μα ο υπουργός -κι ο κάθε υπουργός, όπως και ο πρόεδρος- δεν είναι ιδιοκτήτης του κράτους. Υπηρέτης του λαού, είναι, αν ανατρέξουμε στην ερμηνεία της λέξης από την αρχαιότητα, όπως μα το θύμισε τις προάλλες σε συνέντευξή του στο ΚΥΠΕ ο φίλος φιλόλογος - γλωσσολόγος Γιώργος Β. Γεωργίου. Υπηρέτης του λαού, λοιπόν, όχι αφέντης του! Κι ο λαός νοοτροπίες και συμπεριφορές κυβερνώντων που παραπέμπουν σε σχέση “αφέντη - σκλάβου”, “αφέντη - υποτακτικού”, ή ακόμη σε σχέση “μάστρου/ιδιοκτήτη - υπαλλήλου”, δεν μπορεί να τις ανεχτεί. Τελεία!

Υπάρχει, ωστόσο, και η πτυχή της άμεσης επίθεσης -με βαρύτατος, μάλιστα, χαρακτηρισμούς- ενός κυβερνητικού αξιωματούχοι σε ένα θεσμό, που ακριβώς υπάρχει για να ελέγχει -ανάμεσα σ’ άλλα- ΟΛΟΥΣ τους κυβερνητικούς αξιωματούχους. Μέσα, βεβαίως, από νόμιμες διαδικασίες. Και τι ποιο νόμιμο υπάρχει από το να παραπέμψει ο γενικός ελεγκτής στον αρμόδιο υπουργό μια καταγγελία για υφιστάμενό του; Μα αυτό, ακριβώς, ορίζει ο νόμος! Ναι, αλλά η καταγγελία έγινε από βουλευτή της αντιπολίτευσης, άρα -κατά τη λογική του Χάρη Γεωργιάδη- αυτό δεικνύει απώλεια της ανεξαρτησίας και αντικειμενικότητας της ελεγκτικής υπηρεσίας!

Θεωρώ πως πολύ ορθά απάντησε η ελεγκτική υπηρεσία στον εν λόγω ισχυρισμό του υπουργού. Κρίνω, ωστόσο, ότι πρώτος που έπρεπε να αντιδράσει είναι ο πρόεδρος της βουλής. Γιατί τέτοια απαξίωση, από μέλος της κυβέρνησης, προς τα μέλη του κοινοβουλίου -άλλος ανεξάρτητος θεσμός, στον οποίο ο κάθε υπουργός οφείλει απεριόριστο σεβασμό, λόγοις και έργοις- δύσκολα κάποιος θα βρει. Αν μια καταγγελία -τεκμηριωμένη ή μη θα αποδειχθεί από την έρευνα που θα γινει- από ένα βουλευτή, εκλεγμένο αντιπρόσωπο του κυρίαρχου λαού, τυγχάνει τέτοιας συμπεριφοράς και αντιμετώπισης από τον υπουργό -τον όποιο υπουργό- τότε ποια τύχει θα έχουν τυχόν καταγγελίες ημών των ανώνυμων και απλών πολιτών της μακαρίας νήσου; Μήπως θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι θέση του υπουργού είναι: Μη μου τους κυβερνώντες -και φίλα προσκείμενους ή/και παρακοιμωμένους αυτών δημόσιους λειτουργούς- τάραττε;

Και δεν είναι μόνο αυτό: Είναι και το μήνυμα ότι οι κυβερνώντες υπολείπονται δημοκρατικής σκέψης και ευαισθησίας. Που πάλιν μας παραπέμπει στη νοοτροπία του κυβερνήτη - αφέντη και πολίτη - υποτακτικού και/ή σκλάβου. Ευχαριστούμε, κύριε υπουργέ, αλλά εμείς, οι απλοί πολίτες, δεν θα πάρουμε! Να σου πω ακόμη -κύριε υπουργέ- ότι αναμένουμε μια συγνώμη για τα όσα -ασύγγνωστα- είπατε, δεν μπορώ. Γιατί απλά δεν αναμένουμε κάτι τέτοιο. Και σας διαβεβαιώ ότι ουδόλως είναι τoύτο κομπλιμέντο, για εσάς...

ΥΓ: «Στο πρόσωπό σας η Κυβέρνηση και εγώ προσωπικά βλέπουμε ένα συνεργάτη που θα αποτελεί την πλέον ευαίσθητη κεραία στα δίκαια αιτήματα των πολιτών. Βλέπουμε τον θεσμό που θα στηρίξει τις αξίες που οφείλει να υπηρετεί η δημόσια διοίκηση που όλοι φιλοδοξούμε να έχουμε και είναι η απαίτηση των πολιτών» είπε χθες ο πρόεδρος Αναστασιάδης κατά την τελετή διαβεβαίωσης της νέας επιτρόπου Διοικήσεως (φωτογραφία).

Ανέφερε ακόμη ότι προσβλέπει ιδιαίτερα στη συνεργασία της Επιτρόπου με όλους τους υπουργούς, ενώ είπε ότι οι οδηγίες και οι υποδείξεις της θα αποτελούν πάντοτε μέρος των οδηγιών που και με δική του παρότρυνση οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη όσοι ασκούν εκτελεστική εξουσία, ιδίως όταν αφορούν ζητήματα ισονομίας και αποκατάστασης της νομιμότητας και του αισθήματος δικαίου.

Κι η απορία μου είναι: Δεν ισχύει το ίδιο -αν όχι και στο πολλαπλάσιο- και με τον γενικό ελεγκτή; Ή, μήπως τώρα “εν της παπαδκιάς τα ξύλα”;