Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Αν ψάξετε να βρείτε τη διαφορά των δύο φωτογραφιών που συνοδεύουν το εν τύποις πόνημα, μάλλον θα δυσκολευτείτε... Εντάξει υπάρχουν μια-δυο διαφορές: Η πάνω φωτογραφία προέρχεται από την Κύπρο και η κάτω φωτογραφία από την Ιταλία και οι δράστες είναι ντόπιοι πολίτες. Συνεπώς υπάρχει γεωγραφική διαφορά και διαφορά εθνικότητας. Η δεύτερη διαφορά -που είναι δυστυχώς τραγική- είναι ότι το θύμα της επίθεσης στην Ιταλία στο τέλος της ημέρας έχασε τη ζωή του, δηλαδή δολοφονήθηκε μα βάρβαρο και ειδεχθή τρόπο, ενώ -ευτυχώς- το θύμα της επίθεσης στην Κύπρο και το εννιάμηνο βρέφος που η γυναίκα κρατούσε στην αγκάλη της δεν πλήρωσαν με τη ζωή τους... Κατά τα λοιπά, ωστόσο, οι ομοιότητες -επί της ουσίας- είναι περισσότερες από τις διαφορές. Κι αυτό πέρα από την καταπληκτική ομοιότητα στο... στιλ, τον σωματότυπο και την περιβολή Ιταλού και Κύπριου ρατσιστή. Ακόμη, η γεωγραφική απόσταση των δύο συμβάντων όπως και οι εθνικότητες δεν λογίζονται ως διαφορά αφού πολύ απλά καταδεικνύει ότι οι τέτοιες -ακραίες, βίαιες και ρατσιστικές- συμπεριφορές απαντούνται σε πολλές χώρες τής -κατά τα άλλα “πολιτισμένης”, τρομάρα μας- Ευρώπης!

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Ο πάνσοφος, ανώνυμος λαϊκός δημουργός, ανάμεσα στις χιλιάδες παροιμίες, ρήσεις και γνωμικά που άφησε στις επόμενες γενιές, είναι και η γνωστή παροιμία «μακριά που γιατρούς τζιαι δικηγόρους». Δεν θα μπω στον πειρασμό να δωσω εδώ την δική μου ερμηνεία σ’ αυτήν.* Θέλω, όμως, να αγγίξω το κατ’ εμένα ουσιαστικό, για το οποίο κάνω αυτή την αναφορά: Είναι η αστική δικαιοσύνη κατά τεκμήριο συνώνυμο της απονομής της δικαιοσύνης; Η δική μου απάντηση είναι πως όχι, δεν είναι. Γιατί απλά η αστική δικαιοσύη υπηρετεί το αστικό -διαβάζετε καπιταλιστικό- σύστημα και την φιλοσοφία του. Κι από τη στιγμή που το σύστημα στηρίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο για την παραγωγή κέρδους και υπερκέρδους προς όφελος των ολίγων, τότε και οι διάφοροι θεσμοί του αναπαράγουν αυτή τη φιλοσοφική ταξική θεώρηση. Μια ταξική θεώρηση που ευνοεί τον ισχυρό, τον επώνυμο, τον έχοντα και κατέχοντα την κυρίαρχη κινητήρια δύναμη του συστήματος: το χρήμα και τον πλούτο.

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Πάνε ακριβώς 48 χρόνια από τη δεύτερη αποφράδα ημέρα του μαύρου Ιούλη 1974... Από τότε που προδότες και οχτροί της Κύπρου και του λαού μας ενεργοποίησαν και εκτέλεσαν το αποτρόπαιο διπλό έγκλημα! Το προδοτικό χουντοφασιστικό και εοκαβήτικο πραξικόπημα -στις 15 του Ιούλη 1974- και την βάρβαρη τουρκική εισβολή που ακολούθησε στις 20 του ίδιου μήνα. Ένα έγκλημα που προετοιμάστηκε στα σκοτεινά ιμπεριαλιστικά μαγειρεία του ΝΑΤΟ και των Αγγλοαμερικάνων. Ένα έγκλημα που η ετοιμασία του οποίου άρχισε δέκα χρόνια νωρίτερα -από το 1964- και τελικά εφαρμόστηκε το 1974.

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Αντιγράφω -εν είδει εισαγωγής του παρόντος πονήματος- από δηλώσεις του προέδρου Αναστασιάδη ανήμερα της επετείου του χουντοφασισιτκού και εοκαβήτικου πραξικοπήματος, μετά το μνημόσυνο για τους πεσόντες κατά του πραξικοπήματος και το τρισάγιο στους τάφους των ηρώων που ακολούθησε:

«(αποτελεί) ένα καθήκον καθήκον που επιβάλλει την απόδοση τιμής σε όσους έδωσαν τη ζωή τους υπερασπιζόμενοι τη δημοκρατία ενάντια στην παρανομία. Και ένα δεύτερο καθήκον, είναι να ενθυμούμαστε ότι όσοι αντιστρατεύονται τη δημοκρατία οδηγούν τη χώρα στα έσχατα που μέχρι σήμερα αντιμετωπίζουμε και μιλώντας για έσχατα μιλώ και για εσχάτη προδοσία βεβαίως, διότι αυτό που συνέβη την 15η Ιουλίου δεν ήταν παρά μια οργανωμένη εναντίον της δημοκρατίας ενέργεια της Χούντας των Αθηνών με όσους εκ των Κυπρίων συνέργησαν ή συνεργάστηκαν»