Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Στς 19 του Νοέμβρη 1958 -ήταν ημέρα Τετάρτη, όπως αναγράφεται στο ημερολόγιο εκείνου του έτους- μαθητής στη πρώτη τάξη του δημοτικού, ήμουν στο σχολείο μου. Ήταν το δημοτικό σχολείο στο Κάτω Δίκωμο, αφού, ως γνωστό, έλκω την καταγωγή μου από την Συνεργατική Έπαυλη Ονίσια, πλησίον του χωριού Δίκωμο. Πριν και/ή κοντά στο μεσημέρι της ημέρας εκείνης, η περιοχή γέμισε Άγγλους στρατιώτες και αστυνομικούς της αποκιακής κυβέρνησης. Σε κάποια στιγμή ακούστηκαν παράξενοι -για τα παιδικά αυτιά μας- θόρυβοι [που ύστερα μάθαμε ότι λέγονταν πυροβολισμοί] και μια μεγάλη έκρηξη.

Βέβαια, εγώ από όπλα και στρατιώτες κάτι γνώριζα, αλλά και είχα οδυνηρή βιωματική αντίληψη, αφού: στην ηλικία των τεσσάρων μόλις χρονών εγώ και τα τρία αδέλφια μου ζήσαμε την εμπειρία να μπουκάρουν ένοπλοι Άγγλοι στρατιώτες στο σπίτι μας νυχτιάτικα και να μας ξυπνήσουν για να συλλάβουν τον πατέρα μας. Ήταν το βράδυ της 14ης του Δεκέμβρη 1955... Το βράδυ της μεγάλης προγραφής των Άγγλων αποικιστών ενάντια στο ΑΚΕΛ και τις λαϊκές οργανώσεις και τη σύλληψη και φυλάκιση 135 στελεχών του... Του κόμματος που κάποιοι "εθνικόφρονες" και τότε κι μετέπειτα -ίσαμε σήμερα- κατηγορούσαν ως... συνεργάτη των Άγγλων!

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Ώστε έτσι, λοιπόν... Η ουσία της πολιτικής ισότητας είναι ο διαμοιρασμός εξουσίας και ευθυνών! Τάδε έφη ο λεγόμενο πρωθυπουργός του κατοχικού καθεστώτος και κατά ιδεολογικο-κομματική τοποθέτηση... “αριστερός” Τουφάν Ερχιουρμάν.

Διευκρινίζοντας, λοιπόν, ο “αριστερός” πρωθυπουργός του παράνομου κατοχικού καθεστώτος σε χθεσινή γραπτή του δήλωση -που ανάρτησε και στον προσωπικό του λογαριασμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης- ότι “ναι, πολιτική ισότητα δεν σημαίνει αριθμητική ισότητα”, έδωσε τη δική του ερμηνεία για την πολιτική ισότητα:

Γράφει: Κύπρο Κουρτελλάρης

Πριν καν γυρίσει η μέρα από του “πανηγυρισμούς” για το άνοιγμα άλλων δύο οδοφραγμάτων στη γραμμή Αττίλα -θα δείξει αν αυτό θα συμβάλει στη δίκαιη λύση του Κυπριακού ή στη διαιώνιση της κατοχής και του διαχωρισμού- ο Ερντογάν έστειλε το δικό του μήνυμα. Όχι για τα οδοφράγματα, βέβαια, αλλά για τα ενεργειακά. Κι όχι μόνο για τις απειλές του κατά της Κύπρου, αλλά και για την πραγματική πολιτική των Αμερικανών. Των κατά τα άλλα “στρατηγικών εταίρων” της Κύπρου, τρομάρα μας. Κι ακριβώς γι’ αυτό το δεύτερο είναι και ο τίτλος του εν τύποις πονήματος.

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Αν διερωτάστε που και πως “κολλά” ο Λένιν στις μονόπλευρες νομοθεσίες του κυπριακού κοινοβουλίου υπέρ των τραπεζών και η περί τούτου παραδοχή του προέδρου της κυπριακής βουλής, Δημήτρη Συλλούρη, δεν έχετε ν α κάνετε τίποτε άλλο παρά να παρακολουθήσετε τον πάρα κάτω διάλογο ερωταπαντήσεων, σημειώσεων και συμπερασμάτων... Και μαζί θα αντιληφθούμε πως, από ποιους και -πρωτίστως- με ποιες προϋποθέσεις πραγματικά υπηρετούνται τα συμφέροντα του λαού, τουτέστιν των πολλών και όχι των ολίγων, των εκπροσώπων του κεφαλαίου, δηλαδή...