Η εξέλιξη της διεθνικής φεμινιστικής πολιτικής

Η διεθνική φεμινιστική πολιτική και πρακτική στηρίζεται στην αλληλεγγύη παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει ένας ορισμός που να μπορεί κανένας να μπορεί να την στοιχειοθετήσει. Αυτή γίνεται κατανοητή και στηρίζεται στη βάση της ενότητας κοινού αισθήματος, δράσης, συντροφικότητας και συμπάθειας μεταξύ των ατόμων.

Η επίτευξη της αλληλεγγύης πραγματοποιείται ανάμεσα σε άτομα που είναι ενταγμένα στη ζωή μιας συγκεκριμένης κοινότητας, η οποία παρέχει ένα πακέτο κοινών αξιών και συνόλων που κινητοποιούνται από τις κυρίαρχες εκφράσεις του έθνους, της έννοιας της ταυτότητας, κοινότητας, συνόλων που όλα μαζί ενεργοποιούνται με τη σύνδεση της συλλογικότητας, η οποία αποτελεί την δυναμική της πολιτικής κινητοποίησης. Στη σύγχρονη φεμινιστική σκέψη η αλληλεγγύη γίνεται αντιληπτή ως σχέση που κατασκευάζεται μέσω του διαλόγου και του αγώνα.

Το πρώτο κύμα του πολιτικού φεμινισμού για τα γυναικεία δικαιώματα ξεκίνησε κατά τον 18ο και 19ο αιώνα λόγω και του διαφωτισμού που μιλούσε για κοινωνική πρόοδο, ισότητα, μέσω των οποίων οι γυναίκες μπόρεσαν να αμφισβητήσουν την κοινωνική και πολιτική κυριαρχία των ανδρών.

Η Seyla Benhabib τονίζει πως οι κινητοποιήσεις των αστών ανδρών εκείνη την περίοδο στρεφόταν κατά του απολυταρχικού κράτους και της απόκτησης δικαιωμάτων. Αυτές άνοιξαν τα μάτια των γυναικών που κινητοποιήθηκαν για απόκτηση δικαιωμάτων λόγω και του γεγονότος στα νοικοκυριά δεν τηρούντο ισότητες αρχών.

Τα πρώτα γυναικεία κινήματα έκαναν την εμφάνισή τους το 19ο αιώνα σε Β. Αμερική και Ευρώπη που αμφισβήτησαν την παράδοση, κουλτούρα, θρησκεία, ανδρική εξουσία και αξίωναν την εφαρμογή της γυναικείας ψήφου.

Ο πολιτικός ακτιβισμός των γυναικών χαρακτηρίζεται από την ενότητα του σκοπού που αγωνίζονται και αυτός εστιάζεται ιδιαίτερα στην διασφάλιση της ψήφους τους και στον αγώνα τους κατά των πολλαπλών διαιρέσεων και διακρίσεων σε βάρος τους.

Ο φεμινισμός δεν υπήρξε αποκλειστικά δυτικός και οι γυναίκες αγωνίστηκαν σε ολόκληρο τον κόσμο για τα δικαιώματα τους σε διαφορετικές στιγμές της ιστορίας.

Οι γυναίκες και οι οργανώσεις τους έπαιξαν σημαντικό ρόλο στις δραστηριότητες του ΟΗΕ και σε άλλους διεθνείς οργανισμούς που ένας αριθμός από αυτές στελεχώνουν τους θεσμούς τους.

Είναι γεγονός ότι το φεμινιστικό κίνημα συγκλονίστηκες κατά περιόδους συγκρούσεων και συνεργασιών.

Η Hooks εκφράζει την άποψη ότι η αλληλεγγύη δεν μπορεί πλέον να στηρίζεται στους ισχυρούς «της κοινής θυματοποιήσης» ή την «άνευ όρων αγάπης του ενός για τον άλλο» αλλά «στο πρόσταγμα της αναγνώρισης και του σεβασμού του πλουραλισμού και της διαφοράς».  Γι αυτό οι διαφορές είναι αναγκαίο να γίνουν σέβας.

Η σύγχρονη φεμινιστική πρακτική επικεντρώνεται στην ατζέντα των γυναικείων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στην εφαρμογή της Σύμβασης για την εξάλειψη όλων των μορφών Διακρίσεων κατά των Γυναικών καθώς επίσης στην εξάπλωση των Διεθνικών Δικτύων Συνηγορίας.

Τρανά εμπειρικά παραδείγματα από την παγκοσμιοποίηση μαζί με την ανάδυση του θρησκευτικού φονταμενταλισμού είναι ο αγώνας των μουσουλμάνων γυναικών που στοχεύει στην οικοδόμηση της αλληλεγγύης που να διασταυρώνεται με τους αγώνες των γυναικών κατά της κουλτούρας θρησκείας και πολιτισμικής ταυτότητας όπως τονίζει η Farida Shaheed και το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ που κατά τις Alvarez - Eschlecud και Maigusta Vargas πιέζει για μια ατζέντα σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στη συμμετοχική δημοκρατία και για εναλλακτικές προτάσεις προς τον καπιταλισμό και την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

Χρέος του φεμινιστικού κινήματος σ’ αυτή την χρονική περίοδο που αμφισβητούνται πολλαπλά γυναικεία δικαιώματα είναι να οικοδομηθεί μια διαπολιτισμική φεμινιστική αλληλεγγύη προς όφελος των λαών και χωρών τους.

Χώρος σ’ αυτή την κίνηση υπάρχει και για τις Κύπριες γυναίκες.