Η πρωτομαγιά στην ποίηση ΙΙΙ.

φτωχόπαιδο , που αθέλητα σε βάλαν να καρφώσεις,
τον αδερφό σου αντίκρα σου, -με μάνα εσύ κι εκείνος –.
Ετούτη η μάντρα αντίκρυ σου , το σύνορο του κόσμου.
Σ’ αυτην επάνω βρόντηξαν ο Διγενής κι ο Χάρος.
Ήτανε πρώτη του Μαγιού , φως όλα μέσα κι έξω
(έξω τα χρυσολούλουδα και μέσα η καλωσύνη)
που αράδιασε πα στο σοβά πισθάγκωνα δεμένους
και θέρισε με μπαταριές , οχτρός ελληνομάχος,
όχι έναν , δυο , ή τρεις ….διακόσια παλληκάρια.
Δεν ήρθαν μελλοθάνατοι με κλάμα και λαχτάρα,
μον ήρθανε μελλόγαμπροι με χορό και τραγούδι.
Και πρώτος άρχος του χορού , δυο μπόγια πάνω απ’όλους,
κι από το Χάρο τρεις φορές πιο πάνου ο Ναπολέος. (…)