Αντιρατσιστικά μηνύματα από το 74o Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βενετίας
- Written by eKypros
• Μέσα από την ταινία «Sweet Country», του αυτόχθονου Αυστραλού Γουόρικ Θόρντον
Γράφει: Νίνος Φένεκ Μικελίδης*
Αντιρατσιστικό, με πολιτική τοποθέτηση, γουέστερν, είναι το «Sweet Country» του αυτόχθονου Αυστραλού Γουόρικ Θόρντον, που είδαμε σήμερα στο διαγωνιστικό τμήμα της 74ης Μόστρας του κινηματογράφου. Η ταινία εκτυλίσσεται στην Κεντρική Αυστραλία, στη δεκαετία του ’20, όταν οι Αβορίγινοι, παρόλο που «από τεχνικής πλευράς δεν είμασταν σκλάβοι», όπως ανάφερε ο σκηνοθέτης (ο ίδιος από οικογένεια Αβορίγινων) «εργαζόμασταν χωρίς να πληρωνόμαστε, εργαζόμασταν για σιτηρέσιο, όπως επέβαλλε ένας νόμος, ο ονομαζόμενος Native Affairs Act...Η ταινία είναι βασισμένη σε ιστορίες που μας έλεγαν οι παππούδες μας – ανήκουν στην προσωπική μας ιστορία.»
Η ταινία αφηγείται το δράμα ενός μεσήλικα Αβορίγινου που, για λόγους που ανακαλύπτουμε στη συνέχεια (και που δεν περιορίζονται στην αυτοάμυνα) σκοτώνει ένα λευκό, παραδίδεται στις αρχές, αφού για ένα διάστημα, φοβισμένος, αποφασίζει να το σκάσει μαζί με τη γυναίκα του, και που, μετά από δίκη, όπου αποκαλύπτονται οι πραγματικοί λόγοι, αθωώνεται. Η αθώωσή του όμως θα εξοργίσει τους ρατσιστές λευκούς, που ετοιμάζονταν να τον κρεμάσουν, και τον σκοτώνουν.
Ο Θόρντον (που το 2009 κέρδισε τη Χρυσή Κάμερα των Κανών για την ταινία του, «Σαμψών και Δαλιδά») στρέφεται στα κλασικά γουέστερν σκηνοθετών όπως ο Πέκινπα, μαζί και σε εκείνα του Σέρτζι Λεόνε («Για μια χούφτα δολάρια», «Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος») για να αφηγηθεί, μέσα από εικαστικές ωραίες σκηνές την ιστορία του (στις καλύτερες αναφέρω αυτές με τον μεσήλικα Αβορίγινο να διασχίζει τις έρημες περιοχές αλλά και τα δάση της Αυστραλίας, σκηνές που φέρνουν στο νου τα καλύτερα αμερικανικά γουέστερν), με τον ίδιο, εκτός από τη σκηνοθεσία να έχει και την ευθύνη της διεύθυνσης φωτογραφίας, και στρέφοντας το ενδιαφέρον του όχι στους συνηθισμένους ήρωες των παλιών γουέστερν αλλά σε αντι-ήρωες, δίνοντας στους αυτόχθονες χώρο να παρουσιάσουν την αληθινή πλευρά της διαστρεβλωμένης στο παρελθόν ιστορίας τους.
Πενέλοπε Κρουζ και Χαβιέ Μπαρντέμ
Η παρουσία του ζευγαριού Πενέλοπε Κρουζ και Χαβιέ Μπαρντέμ είναι το βασικό στοιχείο που μπορεί να τραβήξει το θεατή να δει την ταινία «Loving Pablo» του Φερνάντο Λεόν ντε Αρανόα, βασισμένο στο βιβλίο της δημοσιογράφου Βιρτζίνια Βαλέγιο, «Loving Pablo, Hating Escobar», ένας συνδυασμός σαπουνόπερας και γκανγκστερικής περιπέτειας, που προσπαθεί ταυτόχρονα να προσθέσει μια ρομαντική πλευρά στην ιστορία του περιβόητου Βολιβιανού βασιλιά των ναρκωτικών Πάμπλο Εσκομπάρ - ήδη στην τηλεόραση, σε παραγωγή της Netflix, είχαμε δει μια αντίστοιχη, μεγαλύτερης βέβαια διάρκειας, σειρά γύρω από τον Πάμπλο και τα κατορθώματά του. Με μια επίπεδη σκηνοθεσία, ο Αρανόα αφηγείται την ιστορία του Πάμπλο μέσα από τη σχέση μιας διάσημης δημοσιογράφου της τηλεόρασης Βαλέγιο (η πάντα ωραία και, κομψά ντυμένη, Κρουζ) και του Πάμπλο (με τον Μπαρντέμ να τονίζει, κάπως υπερβολικά, τη ζωώδικη πλευρά του χαρακτήρα του), με την ίδια να αφηγείται τη σχέση τους, που βλέπουμε σε φλας-μπακ (όταν την πρωτοσυναντάμε έχει ήδη αρχίσει να συνεργάζεται με το FBI για την εξόντωσή του βασιλιά της κοκαϊνης). Εκείνο όμως που κυριαρχεί στην ταινία είναι η γεμάτη πυροβολισμούς, εκτελέσεις και σκοτωμούς με διάφορους τρόπους, ιστορία του περιβόητου αυτού εγκληματία που για ένα μεγάλο διάστημα «λάδωνε» υψηλά ιστάμενα πρόσωπα, ανάμεσά τους και πολιτικούς και κόμματα, κατορθώνοντας για ένα διάστημα να εκλεγεί ο ίδιος και βουλευτής.
* ΚΥΠΕ