Κάποτε θα ‘ρθουν να σου πουν
πως σε πιστεύουν, σ’ αγαπούν
και πως σε θένε

Έχε το νου σου στο παιδί,
κλείσε την πόρτα με κλειδί
ψέματα λένε

Κάποτε θα `ρθουν γνωστικοί,
λογάδες και γραμματικοί
για να σε πείσουν

Έχε το νου σου στο παιδί
κλείσε την πόρτα με κλειδί,
θα σε πουλήσουν

Και όταν θα `ρθουν οι καιροί
που θα `χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα

Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα.

Αν ο Παύλος Σιδηρόπουλος ζούσε πιθανά θα τραγουδούσε …«έχε τον νου σου στο παιδί», από το «Κάποτε θα ‘ρθουν» των Λευτέρη Παπαδόπουλου και Μίκη Θεοδωράκη. Αν ο Παύλος ζούσε θα μας καλούσε στο …«υπερασπίσου το παιδί γιατί, αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα».

Γράφει: Φίλιος Φυλακτού*

Ένας παππούς παραμυθάς, μια εμπνευσμένη δασκάλα και η φαντασία των παιδιών της Α΄τάξης, μαζί με ένα μπουλουκάκι πάντα, ένα κύπελλο και φυσικά μπόλικη αστερόσκονη ανακατεμμένη με κάμποση νεραϊδόσκονη, ήταν αρκετά για να δημιουργήσουν τη φανταστικοπραγματική ιστορία ενός παραμυθιού. 

Παραμυθιού που γράφτηκε από τον παραμυθά παππού, Κύπρο Κουρτελλάρη, εικονογραφημένο από τα παιδιά της Α΄ τάξης της σχολικής χρονιάς 2018-19. Τίτλος του παραμυθιού «Το πάντα, το κύπελλο και η παρ’ ολίγον ζαβολιά».

Είναι, λοιπόν, με ιδιαίτερη χαρά που θα παρουσιάσω απόψε** το νέο αυτό βιβλίο του Κύπρου Κουρτελλάρη, του παραμυθά παππού, ο οποίος αξιοποιεί με το δικό του τρόπο μια καλή συνήθεια της δασκάλας των παιδιών της Α' τάξης , της κυρίας Μαρίνας, η οποία λουσμένη από αστερόσκονη προσκάλεσε τα πρωτάκια της τάξης της σε ένα συναρπαστικό ταξίδι που ο στόχος του ταξιδιού αυτού, δεν ήταν άλλος από το να φτάσουν όλα τα παιδιά μαζί με τη δασκάλα τους τόσο ψηλά, ώστε να αγγίξουν τα αστέρια.