Κυπριακή ανεξαρτησία & ΕΟΚΑ: Μύθοι και πραγματικότητες...

Το πιο πάνω είναι και η πρώτη πραγματικότητα. Ως εκ τούτου, λοιπόν, το τελικό αποτέλεσμα του αγώνα της ΕΟΚΑ κρίνεται ως αποτυχεμένο. Κι η αποτυχία αυτού του αγώνα μεγαλώνει έτι περισότερο λαμβάνοντας υπόψη το προβληματικό τού νέου κράτους που δημιουργήθηκε. Ενός κράτους με δοτό σύνταγμα -από τους ξένους, αφού οι Κύπριοι δεν  κρίθηκαν ικανοί να αποφασίσουν οι ίδιοι για λόγου τους! Ενός κράτους που προήλθε από δύο “διεθνείς” συμφωνίες -Ζυρίχης και Λονδίνου, που υπογράφηκαν τον Φλεβάρη του 1959- με πρωταγωνιστές τη Μεγάλη Βρετανία, την Τουρκία και την Ελλάδα. Με αρχιτέκτονα και αρχιμάγειρα τους πρώτους. Συμφωνίες για το περιεχόμενο των οποίων επίσης οι Κύπριοι ουδέποτε κλήθηκαν να εκφέρουν την άποψή τους παρά μόνο αναγκάστηκαν πολύ αργότερα να προσυπογράψουν.

Κι αυτό μς οδηγεί σε μια άλλη πικρή πραγματιότητα: Ότι η μέχρι τότε κατοχή της Κύπρου από την Βρετανία -ως αποκία του “Στέμματος”- όχι μόνο δεν καταργήθηκε, αλλά μετεξελίχθηκε σε ομηρία της Κύπρου και του λαού της στις λεγόμενες -με βάση τις σχετικές συμφωνίες του 1959- εγγυήτριες δυνάμεις. Δηλαδή τη Βρετανία, Τουρκία και Ελλάδα. Άλλως πως: αυτοί που σχεδίασαν κι αυτοί που μαγείρεψαν το τελικό αποτέλεσμα τους ένοπλου δήθεν σντιαποικιακού αγωνα της ΕΟΚΑ -που έγινε, θυμίζω, για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα- αυτοί οι ίδιοι ανέλαβαν “εγγυητές” και “προστάτες” του νέου κρατικού μορφώματος στο νησί και του λαού μας!

Ωστόσο: Η -δήθεν- εγγύηση και προστασία της “ανεξάρτητης” Κυπριακής Δημοκρατίας και του κυπριακού λαού είναι άλλος ένα μύθος, γύρω από το αφήγημα πως η Κύπρος “κέρδισε” την ανεξαρτησία της. Κι αυτό γιατί απλά η πραγματικότητα είναι ότι οι τρεις αυτές χώρες αυτό που ήθελαν -και διά των Συμφωνιών Εγκαθίδρυσης και Εγγυήσεων στόχευαν- πραγματικά να προστατεύσουν, είναι τα δικά τους -κοινά και.ή χωριστά- γεωστρατηγικά, γεωπολιτικά και οικονομικά  συμφέροντα. Κάτι που -τραγικά και ιδιαιτέρως επώδυνα για τον κυπριακό λαό- το απέδειξαν τα αμέσως επόμενα χρόνια. Κι ο λαός μας το πλήρωσε -και το πληρώνει ακόμη- πολύ, μα πάρα πολύ ακριβά...

Υ.Γ.: Παρόλον που ο αγώνας της ΕΟΚΑ απέτυχε οικτρά, παρόλον που οι “αγωνιστές” της ΕΟΚΑ -διεκυρίνηση: ξεχωρίζω τους πραγματικούς ήρωες νεκρούς της ΕΟΚΑ, που έδωσαν τη ζωή τους για τα πιστεύω τους- πολέμησαν λόγοις και έργοις από της εγκαθίδρυσής  του το ανεξάρτητο κράτος, μια άλλη πραγματικότητα -με τη δική της βέβαια σημασία, αλλά και ρόλο για τη σημερινή κατάσταση- μετέτρεψαν το ανεξαρτητο κράτος σε δικό τους φέουδο. Διεκδικόντας και λαμβάνοντας απλόχερα “μοιρασιά” στη νομή της εξουσίας του τότε νεαρού κράτους. Εξαργυρώνοντας -”δικαιωματικά”, ως οι ίδιοι εθεωρούσαν- με αυτό τον τρόπο τον όποια συμμετοχή τους στον αγώνα της ΕΟΚΑ. Αλλά και κονιορτοποιώντας με αυτό τον τρόπο την περήφανη απόντηση του Ήρωα Κυριάκου Μάτση πως: «ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής”...
Κυπ. Κ.