Αυτό κι αν ήταν ποδαρικό... Μια ιμπεριαλιστική επέμβαση (στη Βενεζουέλα), απειλές για επόμενους στόχους (από την Κούβα, την Κολομβία και το Μεξικό μέχρι τη Γροιλανδία και το Ιράν), πειρατικά ρεσάλτα σε πλοία. Και ακόμα δεν έκλεισε δεκαήμερο στο 2026...
Ας δούμε τη μεγάλη εικόνα, το διεθνές σκηνικό, στη μορφή που πήρε στο 2025. Με κυρίαρχα δύο πολεμικά μέτωπα, στη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία, βιώσαμε έναν κόσμο αστάθειας, αβεβαιότητας, ρευστότητας. Στις διεθνείς σχέσεις ατόνησαν οι σταθερές, που για πολλές δεκαετίες μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κρατούσαν την υφήλιο σε κάποια ισορροπία. Έπαψε παράλληλα να ισχύει ο συσχετισμός πολιτικών δυνάμεων και εξουσίας στις δυτικού τύπου δημοκρατίες, όπου κυριαρχούσαν ισχυροί κομματικοί σχηματισμοί με εναλλασσόμενη παρουσία στην εκτελεστική εξουσία.
Ο παγκόσμιος σερίφης και μακελάρης, ο πορτοκαλί φασίστας Τραμπ, ως ιδανικός εκπρόσωπος της πετρελαιακής και της πολεμικής βιομηχανίας, ασυμμάζευτος πλέον σε όσα λέει, προχώρησε σε νέες, πρωτοφανείς για την κυνικότητά τους και την ωμότητά τους, δηλώσεις, αναφέροντας ότι «Δεν χρειάζομαι το Διεθνές Δίκαιο, έχω την ηθική μου»!
Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είναι οι κάμποι... Ολα πατρίδα μας... και κράζει μέσα μας: εμπρός παιδιά». Το ποίημα του Πολέμη, που πέθανε το 1924, όπλισε -ανεξαρτήτως των προθέσεων του ποιητή- τόσα πολλά ελληνικά χέρια εναντίον Ελλήνων όσα και οι απαντήσεις που χωράνε τα ερωτηματικά του. Μεταξύ μας, σύντροφοι και αναγνώστες μου, μέρες που είναι, το ρεσάλτο αλλά όχι και πολλές πολλές κουβέντες περί νομιμότητας αμφιβάλλω αν μπορούν να απαντήσουν και κατά Πολέμη και πολεμικώς. Γιατί τι είναι η πατρίδα μας, μην είναι η Σούδα, μην είναι οι τάφοι των Τεμπών, μην είναι το μαύρο το κενό του FIR Αθηνών, μην είναι οι φρεγάτες της Μαύρης και της Ερυθράς Θαλασσών και των μεγάλων ευρωΝΑΤΟικών εγκλημάτων και παζαριών.
