Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Ότι η απαγωγή των δύο παιδιών από το σχολείο τους είναι -είναι, όχι ήταν- μια σοβαρή και αξιόποινη υπόθεση, δεν χρειάζεται ασφαλώς να το πω και εγώ. Μίλησαν όλη την ημέρα όλοι οι επώνυμοι και τα είπανε και με το παραπάνω. Αφού μέχρι και έκτακτες συνδέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες είχαμε σήμερα και μας τα είπε και ο πρόεδρος Αναστασιάδης. Ο οποίος, όπως έγραψε στο λογαριασμό του στο tweet, έδωσε “αυστηρές οδηγίες όπως εξαντλήσουμε κάθε τρόπο και μέσο προς ανεύρεσή τους”.

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Τώρα μάλιστα: Την πρόοδο στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, τα δημοσιονομικά και την ικανότητα της Κύπρου να αποπληρώσει το χρέος της εξετάζει αντιπροσωπεία των ευρωπαϊκών θεσμών -Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας- και ΔΝΤ, που βρίσκεται στην Κύπρο και ενημερώνει σήμερα την Κοινοβουλευτική Επιτροπή Οικονομικών για το αντικείμενο της επίσκεψής της, σύμφωνα με σημερινό ειδησάριο του ΚΥΠΕ.

* Στην Κύπρο της ευμάρειας και της ανάπτυξης του Νίκαρου και των αυλικών του...

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Κοιτάξτε φίλοι πράγματα και θαύματα στην μακαρία νήσο· στην Κύπρο της "ευμάρειας" και της "ανάπτυξης" του Νϊκαρου και των αυλικών του, αλλά και στην Κύπρο ημών των ιθαγενών: Το 25% του πληθυσμού της Κύπρου, δηλαδή ένας στους τέσσερις Κύπριους, βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή σε κοινωνικό αποκλεισμό! Κι όμως: η κυβέρνηση περί άλλα τυρβάζει! Μας έχουν βγάλει, λένε, οι οίκοι αξιολόγησης από τα σκουπίδια και σπεύσανε λυτοί και δεμένοι να πανηγυρίσουν. Με γραπτές και προφορικές δηλώσεις, παρακαλώ. Για να πούνε, ασφαλώς, τα ίδια!

Δείτε, όμως, σύμπτωση: Δεν έφτανε η πανηγυρική γραπτή δήλωση του Εκπροσώπου της κυβέρνησης, έσπευσαν μέσα στο ίδιο εικοσιτετράωρο να βγάλουν όμοια δήλωση και ο πρόεδρος και ο υπουργός Οικονομιών και ο πρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος. Και να πανηγυρίσουν ότι πλέον δεν είμαστε στα σκουπίδια μέσα (τρομάρα μας), αλλά στο δρόμο της ανάπτυξης (δυο φορές τρομάρα μας)... Και ακόμη δεν πρόλαβαν να σχολιάσουν την “είδηση” -ετοιμάζονταν για ταξίδι, κατά Αυστρίας μεριά, Νίκαρος και Πρόδρομος- ότι σύμφωνα με μακροοικονομικό ενημερωτικό δελτίο του οίκου αξιολόγησης DBRS η Κύπρος κατατάσσεται στις πέντε χώρες με τον ψηλότερο ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης στην ευρωζώνη το πρώτο εξάμηνο του έτους (σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του προηγούμενου έτους).

Βλέπετε, ο εν λόγω οίκος μας πληροφορεί ότι η Κύπρος κατέγραψε τον τέταρτο υψηλότερο ρυθμό ανάπτυξης το β’ τρίμηνο του έτους, πίσω από τη Μάλτα, τη Λετονία και τη Σλοβενία με τη Σλοβακία να συμπληρώνει την πεντάδα. Αλλά που διάολο πάει αυτή η ανάπτυξη και πόση από αυτήν επιστρέφει στον Κύπριο πολίτη, στον Κύπριο εργαζόμενο και συνταξιούχο, δεν μας λένε. Όπως δεν  μας λένε που και πως, στην ευχή του Νϊκαρου και των αυλικών του, εμφανίζεται αυτή η ανάπτυξη στο κοινωνικό κράτος. Αλλά, τι λέω ο αφελής; Αφήσανε κοινωνικό κράτος, για να πάρει μερίδιο από την περιλάλητη, πλην αόρατη, ανάπτυξη;

Με τέτοιες λεπτομέρειες θα ασχολούνται τώρα οι κυβερνώντες και το κυβερνών κόμμα; Κι ενώ, λοιπόν, δεν βγάζουν μιλιά για το που πάει αυτή η ανάπτυξη και πως την βιώνει ο μέσος Κύπριος πολίτης, χθες βρήκαν άλλο λόγο να πανηγυρίζουν οι κυβερνώντες: Μετά την επιστροφή της Κύπρου σε επενδυτική βαθμίδα, καθώς και την ένταξη της χώρας μας στο πρόγραμμα αγοράς κρατικών ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η σημερινή επιτυχής έκδοση είναι ένα καθαρό δείγμα της νέας προοπτικής που ανοίγεται για την Κύπρο, δήλωσε χθες αργά το απόγευμα ο κυβερνητικός Εκπρόσωπος.

Και να σκεφτείτε ότι ο Εκπρόσωπος της κυβέρνησης ήλθε τρίτος και καταϊδρωμένος. Τον πρόλαβε ο υπουργός μας των Οικονομικών -αυτός που στέλλει το παιδί του σε ιδιωτικό σχολείο γιατί δεν εμπιστεύεται τους εκπαιδευτικούς του δημόσιου- ο οποίος με ανάρτησή του στο twiiter χαρακτηρίζει το αποτέλεσμα ως «ψήφο εμπιστοσύνης για κυπριακή οικονομία» και «δικαίωση των αποφάσεων ευθύνης και της μεγάλης προσπάθειας του συνόλου των παραγωγικών μας δυνάμεων».

Βέβαια, κατά τη ρήση “λείπει ο Μάρτης που τη Σαρακοστή;”, από τα πανηγύρια δεν μπορούσε να λείπει ο Συναγερμός. Το κυβερνών κόμμα, δηλαδή. Νάσου, λοιπόν, και τα εγκώμια και αυτολιβανίσματα και από το ΔΗΣΥ: “Η επιστροφή της χώρας μας στις αγορές έγινε σήμερα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Η εμπιστοσύνη για την κυπριακή οικονομία εδραιώνεται και αποδεικνύεται στην πράξη”, αναφέρει στη γραπτή δήλωση του ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος, για να προσθέσει κάπου αλλού:

“Η σημερινή μέρα είναι σημαντική. Μετά από την επιστροφή της χώρας σε επενδυτική βαθμίδα, έχουμε την πρώτη χειροπιαστή πράξη που δείχνει το δρόμο για το πως θα συνεχίσουμε, ως χώρα και ως οικονομία να κινούμαστε σε ρυθμούς ανάπτυξης. Είναι ακόμη ένα απτό αποτέλεσμα της σωστής στρατηγικής και πολιτικής της διακυβέρνησης του Προέδρου Αναστασιάδη. Είναι επίσης μια σημαντική απόδειξη πως οι θυσίες όλων των πολιτών αποδίδουν”... Είπε κι άλλα, βέβαια, ο κ. Δημητρίου, αλλά μένω ως εδώ.

Κι ενώ για τα παναΰρκα οι κυβερνώντες είναι πρώτοι, για τα μεγάλα προβλήματα σφυρούν αδιάφορα! Βλέπετε, δεν συμφέρει καθότι πάνε στράφι τα παναΰρκα τους. Εμ πως, αφού: Σε κίνδυνο φτώχειας ή σε κοινωνικό αποκλεισμό βρισκόταν το 25% του πληθυσμού το 2017, με βάση τα αποτελέσματα της έρευνας εισοδήματος και συνθηκών διαβίωσης, που έδωσε στη δημοσιότητα η Στατιστική Υπηρεσία, τη Δευτέρα.

Το 25,2% του πληθυσμού ή 214.636 άτομα βρίσκονταν σε κίνδυνο φτώχειας ή σε κοινωνικό αποκλεισμό (δείκτης AROPE, ένας από τους 9 βασικούς δείκτες της Στρατηγικής ΕΕ «Ευρώπη 2020»). Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται σε δελτίο Τύπου της Στατιστικής Υπηρεσίας, «το 25,2% του πληθυσμού ζούσε σε νοικοκυριά με διαθέσιμο εισόδημα κάτω από το όριο της φτώχειας, ή ζούσε σε νοικοκυριά με σοβαρή υλική στέρηση, ή ζούσε σε νοικοκυριά με πολύ χαμηλό δείκτη έντασης εργασίας».

Εντάξει, για να είμαι δίκαιος, το ποσοστό για το 2017 παρουσιάζει βελτίωση σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά που ήταν στο 27,7%. Θετικό αυτό. Ας αρχίζανε, λοιπόν, από το θετικό οι κυβερνώντες... Αλλά που τέτοια πολυτέλεια: Το τραγικό είναι ότι ένας στους τέσσερις Κύπριους πολίτες βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή σε κοινωνικό αποκλεισμό. Ένας στους τέσσερις, δεν είναι παίξε γέλασε. Κι όμως, οι κυβερνώντες κρύβονται. Και βαυκαλίζονται* πως δεν είμαστε πλέον στα σκουπίδια των οίκων αξιολόγησης, τρομάρα μας!

* Βαυκαλίζομαι: παθητική φωνή του ρήματος βαυκαλίζω = παραμυθιάζομαι, εξαπατώ ή καθησυχάζω τον εαυτό μου με ψεύτικες προσδοκίες

Φωτογραφία: Μπορεί να μην έχουμε (;) ακόμη τέτοιες εικόνες στην Κύπρο, αλλά μάλλον δεν θα αργήσουμε να τις βλέπουμε και δια ζώσης στην μακαρία νήσο τής κατά κυβέρνηση ανάπτυξης...

• Στο πλευρό των εκπαιδευτικών, πουθενά αλλού!

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Στη σημερινή και αυριανή απεργία των εκπαιδευτικών δεν μπορούμε να δηλώνουμε αποχή. Δεν μπορεί να την προσπερνούμε και να σφυρούμε αδιάφορα. Δεν μπορεί να γινόμαστε, συνειδητά ή μη, αγωγοί -ακόμη και δια της σιωπής- του κυβερνητικού αυταρχισμού και της συνειδητής, εργολαβικής προσπάθειας διάλυσης του δημόσιου σχολείου. Πρέπει να πάρουμε θέση! Κι η θέση μας είναι, πρέπει να είναι, στο πλευρό των εκπαιδευτικών! Στο πλευρό των νηπιαγωγών, των δασκάλων, των καθηγητών. Πουθενά αλλού!

Θα αποφύγω, ωστόσο, στο σημερινό πόνημα να αναλύσω με πολιτικούς όρους γιατί η θέση μας είναι στο πλευρό των δασκάλων. Να αναλύσω γιατί πρέπει να τους υπερασπιζόμαστε. Θα το κάνω, χρησιμοποιώντας τα λόγια και την ευρηματικότητα μιας νεαρής δασκάλας. Μιας δασκάλας που η κυβέρνηση και το κυβερνών κόμμα καθημερινά απαξιώνουν. Η δασκάλα αυτή είναι η δασκάλα του εγγονού μου, Ανδρέα. Η οποία επέλεξε ένα μοναδικό τρόπο να καλωσορίσει τα “πρωτάκια” στην τάξη της. Και τα άγγιξε στην καρδιά. Και μαζί άγγιξε κι εμάς, τους μεγάλους. Και -χωρίς να είναι, πιστεύω, αυτή η πρόθεσή της- έδειξε ότι η θέση μας, η θέση των γονιών, των παππούδων και γιαγιάδων, η θέση όλων εμάς των πολιτών, η θέση ακόμη και των μαθητών και μαθητριών είναι δίπλα τους και πουθενά αλλού!

“Παππού, κοίτα τι μας έδωσε η δασκάλα σήμερα...”, μου είπε ο εγγονός μου το μεσημέρι της περασμένης Δευτέρας, όταν πήγα να τον πάρω την πρώτη μέρα από το σχολείο, δείχνοντάς μου τι κρατούσε στο χέρι του. Κοίταξα και είδα δύο πολύχρωμες καρτούλες. Ντυμένη στα άστρα, η μία και σε σχήμα δορυφόρου, με μία καρδούλα και κάμποσα αστεράκια, η άλλη... Και οι δύο, όμως με πολλή πολλή αγάπη! Δεν γνωρίζει, βέβαια, ακόμη ο Ανδρέας να διαβάζει και μου ζήτησε να του το διαβάσω, μόλις μπήκαμε στο αυτοκίνητο.

Αφού, λοιπόν, έβαλα και τα γυαλιά μου και είδα καλύτερα τις δύο καρτούλες, δεν άργησα να καταλάβω ότι ήτανε ένα διπλό καλωσόρισμα. Και διαπίστωσα ότι το καλωσόρισμα αυτό κυριολεκτικά κονιορτοποιούσε τους κυβερνώντες, που με αλαζονεία περισσή, με αφορισμούς, απειλές και απαξίωση των εκπαιδευτικών προσπαθούν να μειώσουν το σύνολο των εκπαιδευτικών, την αξιοπρέπεια, τον επαγγελματισμό και το ήθος τους. Φευ, όμως, μια απλή δασκάλα της πρώτης τάξης του δημοτικού τούς έριξε -προκαταβολικά, μάλιστα- στα τάρταρα της δικής τους απαξίωσης, ετσιθελισμού και αλαζονείας! Ιδού, πως:

Δορυφορικό καλωσόρισμα

«Καλωσόρισες στην Α1 τάξη!
Αγαπημένε μου Αντρέα σε καλωσορίζω στη ζεστή αγκαλιά του σχολείου μας! Σου υπόσχομαι πως όλοι μαζί θα ζήσουμε μια υπέροχη σχολική χρονιά και πως μαζί θα ταξιδέψουμε μέχρι τα αστέρια!
Σε αγαπώ πολύ-πολύ
Η δασκάλα σου Μαρίνα...» (το υπόλοιπο του ονόματος, πιστεύω θα συμφωνείτε μαζί μου ότι δεν χρειάζεται)

Η πρώτη μέρα στο σχολείο

«10 Σεπτεμβρίου 2018

Αγαπημένο μου παιδί,
Συγχαρητήρια! Η σημερινή μέρα ήταν η αρχή ενός συναρπαστικού ταξιδιού κι εσύ τα κατάφερες με μεγάλη επιτυχία! Στο ταξίδι αυτό θα έχεις παρεούλα τους συμμαθητές και συμμαθήτριές σου, τις δασκάλες σου, όλα τα παιδιά του σχολείου μας. Τη βαλίτσα σου φρόντισε να την γεμίσεις με αγάπη, υπομονή, ευγένεια και σεβασμό. Μην ξεχάσεις το κέφι σου για δουλειά και το χιούμορ σου!
Στο ταξίδι αυτό προσπάθησε να κερδίσεις όσα περισσότερα μπορείς. Κυρίως όμως προσπάθησε να δώσεις όσα περισσότερα καλά μπορείς. Δίπλα σου θα είμαι εγώ, για να φροντίζω να φτάσουμε μαζί τόσο ψηλά, που να αγγίζουμε τα αστέρια!
Με αγάπη λουσμένη από αστερόσκονη,
η δασκάλα σου Μαρίνα.....»

Κι από τον τρυφερό, γεμάτο αγάπη κι ανθρώπινη ζεστασιά λόγο της δασκάλας, και πάλιν στο δικό μου πεζό λόγο. Χωρίς άλλα δικά μου σχόλια. Παρά μόνο άλλη μα διαπίστωση: Ο μέχρι σήμερα δημόσιος λόγος των κυβερνώντων -από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους υπουργούς του ίσαμε τον πρόεδρο του κυβερνώντος κόμματος- δεν αντέχει ούτε στην πιο απειροελάχιστη σύγκριση με τον αγνό, άδολο, ζεστό, γεμάτο αγάπη, μα πάνω απ’ όλα ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ λόγο μιας άγνωστης -και προφανώς "ασήμαντης" για τους κυβερνώντες- δασκάλας της πρώτης τάξης του δημοτικού. Και ΝΑΙ, λοιπόν, συνειδητά διαλέγω να είμαι δίπλα σ’ αυτούς, που ανοίγουν την αγκαλιά τους στα παιδιά και εγγόνια μας. Δίπλα σ’ αυτούς που δίνουν την αγάπη τους στα παιδιά και εγγόνια μας. Δίπλα σ’ αυτούς που φτιάχνουν τη μαγεία στα παιδιά και εγγόνια μας και τους πάνε ίσαμε τ' αστέρια! Και ΝΑΙ, κύριε Αβέροφ, χίλιες φορές καλύτερα σε "ομηρία" τέτοιων δασκάλων τα παιδιά μας, παρά στη δική σας ομηρία (χωρίς εισαγωγικά), στην ομηρία της αλαζονείας και του αυταρχισμού σας...

Υ.Γ.: Την περασμένη βδομάδα μετροφυλλούσα το βιβλίο του Χρίστου Κουρτελλάρη “Τα Πανεπιστήμιά μου”. Δεν το κρύβω ότι καταφεύγω συχνά στον λόγο και το παράδειγμά του. Στις συμβουλές και τη διαλεκτική του σκέψη και ανάλυση, στις παρακαταθήκες που μας άφησε στον σχεδόν ένα αιώνα ζωής του. Μετροφυλλώντας, λοιπόν, το βιβλίο αυτό το βλέμμα μου σταμάτησε -ανάμεσα σ’ άλλα- και σε μια αναφορά στον Μπρεχτ. Ήταν σε ένα σημείο που αναφερόταν στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο -στον οποίο ο ίδιος με χιλιάδες άλλους Κύπριους πήρε μέρος πολεμώντας τον ναζισμό και χιτλεροφασισμό- και σημείωνε πως είναι υπόθεση όλων μας να εργαζόμαστε για τη διατήρηση άσβεστης της πραγματικής ιστορικής μνήμης. “Το γιατί”, αναφέρει στο βιβλίο ο Χρ. Κουρτελλάρης, “μας το θυμίζουν οι στίχοι του Μπρεχτ, βγαλμένοι από την εμπειρία στη ναζιστική Γερμανία, που αποτελούν μήνυμα και για τη σύγχρονη εποχή”... Να τι λένε οι στίχοι του Μπρεχτ:

«Πρώτα ήρθαν για τους κομμουνιστές, αλλά δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής...
Μετά ήρθαν για τους Εβραίους, αλλά δεν διαμαρτυρήθηκα γιατί δεν ήμουν Εβραίος...
Μετά ήρθαν για τους συνδικαλιστές, αλλά δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν συνδικαλιστής...
Μετά ήρθαν για τους Καθολικούς, αλλά δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί ήμουν Προτεστάντης...
Μετά ήρθαν για μένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς, να διαμαρτυρηθεί...»!

Να, λοιπόν, άλλος ένας λόγος γιατί σήμερα ενώνουμε τη φωνή μας και στεκόμαστε δίπλα στον αγώνα και τη διαμαρτυρία των εκπαιδευτικών. Γιατί ο αγώνας και διαμαρτυρία τους είναι και δικός μας αγώνας και διαμαρτυρία! Έτσι απλά...
Κυπ. Κ.