Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Δίκαιη πέρα για πέρα η κριτική των κομμάτων της αντιπολίτευσης για το ΕΛΑΜ, αδελφό κόμμα της εγκληματικής ναζιστικής Χρυσής Αυγής. Γι’ αυτά που είπε -εντός και εκτός βουλής- και γι’ αυτά που -πρωτίστως- δεν είπε, ανήμερα της επετείου του προδοτικού χουντοφασιστικού και εοκαβήτικου πραξικοπήματος.

Δίκαιη γιατί απλά οι εκπρόσωποι του κόμματος αυτού μίλησαν σαν επίγονοι της ΕΟΚΑ Β και τίποτε άλλο. Γι’ αυτό και δεν γύριζε η γλώσσα τους να πουν επικριτικό λόγο για την χούντα, την ΕΟΚΑ Β’ και την παράνομη δράση της, το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974. Γι’ αυτό και έδωσε -με όσα είπε και κυρίως όσα δεν είπε- συγχωροχάρτι στους προδότες της πατρίδας μας.

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Σαράντα τέσσερα χρόνια κλείνουν σήμερα από το χουντοφασιστικό  εκοβήτικο προδοτικό και τουρκοφόρο πραξικόπημα. Σαράντα τέσσερα χρόνια κι οι μνήμες στρέφονται σε μέρες ιδιαίτερα τραγικές και επίπονες. Αλλά στρέφονται και σ’ αυτούς που κατέστρεψαν την Κύπρο. Στρέφονται, όμως και σ’ αυτούς που την υπερασπίστηκαν. Που υπερασπίστηκαν το νόμιμο κράτος, τον νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο, τη συνταγματική τάξη και τη νομιμότητα. Σ’ αυτούς, οι σκέψεις μας στρέφονται πολύ περισσότερο. Γιατί αν σήμερα υπάρχει η Κυπριακή Δημοκρατία, το οφείλουμε σ’ αυτούς.

Γράφει: Κύπρος Κουρτελάρης

Είμαι σε ηλικία που είχα την τύχη -έστω και στα παιδικά μου χρόνια- να ζήσω μαζί με Τουρκοκύπριους και να βιώσω την ειρηνική συνύπαρξη και συνεργασία Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Ιδιαίτερα των εργατών της μάνας κυπριακής γης. Της κοινής μάνας κυπριακής γης που έθρεφε όλα τα παιδιά της χωρίς να κοιτάζει -μα και χωρίς να γνοιάζεται- αν είν’ Έλληνες, για Τούρκοι, για Αρμένηδες, για Μαρωνίτες για Λατίνοι... Φτάνει που ήσαν όλοι Κύπριοι! Παιδιά όλη της ίδιας μάνας γης, στο ίδιο κοινό νησί. Το οποίο, πολύ εύστοχα τραγούδησε ο Ποιητής (*):

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Το έγκλημα ξεκίνησε εδώ και πέντε χρόνια... Κορυφώθηκε τους τελευταίους μήνες και αύριο ολοκληρώνεται η τελική του φάση: Η νομιμοποίηση του εγκλήματος. Κι όμως: Ενώ ο λαός θρηνεί επί των ερειπίων που οι κυβερνώντες δημιούργησαν, ενώ άλλο ένα έγκλημα έχει διαπραχθεί σε βάρος του λαού κι ενώ μα κοινωνική κατάκτηση με ιστορία πέραν του ενός αιώνα έχει διαλυθεί και μια τεράστια κοινωνική -με ανυπολόγιστη ονομαστική και κοινωνική αξία- περιουσία σκορπίστηκε στους πέντε ανέμους, πολιτικοί και πολιτειακοί αξιωματούχοι αναλώνονται στην κατανομή ευθυνών για την τελική κατάληξη. Φευ, όμως, παρακάμπτουν το πλέον ουσιώδες: Ότι οι ευθύνες βαραίνουν -μεν- τους κυβερνώντες, αλλά τούτες δεν είναι οι μόνες!...