Γράφει: Δημήτρης Μηλάκας*

Δεν είμαι ειδικός αλλά έχω παίξει μπάλα πολλά χρόνια … και έχω δει πολλά (13) μουντιάλ, δηλαδή περισσότερα απ όσα προλαβαίνω να δω από εδώ και πέρα με βάση το προσδόκιμο… Δεδομένης αυτής της οδυνηρής διαπίστωσης (τα έχω φάει τα μουντιάλ μου…) πιθανώς η κρίση μου να είναι φορτισμένη συναισθηματικά όπως συμβαίνει με τους ανθρώπους που όσο μεγαλώνουν αντιλαμβάνονται όχι χωρίς κάποιο θυμό ότι ο κόσμος αλλάζει- προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο δεν έχει καμία σημασία- ερήμην τους.

Καθώς ο χρόνος μας αφήνει πίσω του, όσο κι αν προσπαθούμε να τον ακολουθήσουμε, χρειάζεται μια ιδιαίτερη προσπάθεια για να ξεφύγουμε από την μυθολογία και τους ήρωες της νεότητάς μας. Μάλιστα όσο πιο παθητικοί παρατηρητές των κοινωνικών δραστηριοτήτων (το ποδόσφαιρο είναι μια από αυτές) έχουμε υπάρξει με τόσο μεγαλύτερη δυσπιστία προσεγγίζουμε το μέλλον και πέφτουμε στην παγίδα της εξιδανίκευσης αυτού που έχουμε βιώσει. Στο ποδόσφαιρο όλα αυτά αποτυπώνονται με πιο γλαφυρό και ξεκάθαρο τρόπο.