• Κι οι ευθύνες αρμοδίων αρχών και δημοσιογράφων που ακούν, βλέπουν και... σιωπούν!

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Ώστε έτσι, λοιπόν... Για την εταρεία «ΑΠΟΕΛ Ποδόσφαιρο ΛΤΔ» η κατάκτηση του τίτλου δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά μόνο ένα “αδιαπραγμάτευτο στόχο”. Τάδε έφη, την περασμένη βδομάδα, ο πρόεδρος της εταιρείας Πρόδρομος Πετρίδης, όπως κατέγραψε και τιτλοφόρησε τις δηλώσεις του ο Τύπος. Βέβαια, αν έλεγε ότι ο τίτλος, ή ακόμη και το κύπελλο, αποτελούν διακαή πόθο και μόνιμο στόχο της ομάδας, ουδεμία αντίρρηση, ουδέν μεμπτό κι ουδένα σχόλιο εξ αυτού. Ο κάθε ένας δικαιούται να επιθυμεί -ακόμη και να πιστεύει ότι μπορεί να τα κερδίσει- και τα πιο απίθανα και ουδείς μπορεί να του βάλει φραγμό στα όνειρα και τις επιθυμίες, μηδέ στις ελπίδες να τα εκπληρώσει.

Όταν όμως με πάσα σοβαρότητα δηλώνει ότι ο τίτλος συνιστά “αδιαπραγμάτευτο στόχο”, τότε μια τέτοια δήλωση παραπέμπει αλλού. Και σίγουρα όχι σε ένα πρωτάθλημα οποιουδήποτε αθλήματος, όπου ο κάθε αγώνας παίζεται με τριπλή παραλλαγή: Νίκη, ήττα και ισοπαλία. Κι όποιος στο τέλος της κούρσας συγκεντρώσει τους περισσότερους βαθμούς, άρα τις περισσότερες νίκες και τις λιγότερες ήττες, τότε ναι, αυτός είναι πρωταθλητής.

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Τις φωτογραφίες που συνοδεύουν το σημερινό Εν Τύποις πόνημα τις αλίευσα από την ιστοσελίδα του Κωνσταντίνου Μπούρχα (Κωνσταντίνος Μπούρχας). Προέρχονται -οι τρεις πρώτες από το Αφγανιστάν μιας άλλης... εποχής. Και η τέταρτη έχει σχέση με το Αφγανιστάν, αλλά είναι μεταγενέστερη. Και οι τέσσερις φωτογραφίες είναι ενσωματωμένες σε ένα κείμενο της περασμένης βδομάδας, με σχετική περιγραφή για τις φωτογραφίες. Το κείμενο αυτό το αλίευσα από την ιστοσελίδα του Ημεροδρόμου. Χρρησιμοποιώ τόσο τις φωτογραφίες όσο και αποσπάσματα από το κείμενο, πιστεύοντας ότι δεν θα έχει παράπονο για τούτο ο εξ Ελλάδος άγνωστος φίλος.

Ερχόμενος στις φωτογραφίες, ο Κωνσταντίνος Μπούρχας σημειώνει σχετικά: «Στις πρώτες τρεις όταν με την λαϊκή επανάσταση το 1978 στο Αφγανιστάν τα πρόσωπα των ανθρώπων βγήκαν στο φως του Ήλιου αλλά δυστυχώς όχι για πολύ. Ούτε καν για 10 χρόνια! Στην τέταρτη φώτο (κάτω) ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ροναλντ Ρήγκαν, στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου, με τους Ταλιμπάν της τότε εποχής -που εδώ και λίγες μέρες κατέλαβαν εξ ολοκλήρου το Αφγανιστάν- και τότε συμμάχους του επεξεργάζονται σχέδια για την ανατροπή της Λαϊκής Δημοκρατίας στο Αφγανισταν το χτύπημα της τότε Σοβιετικής Ένωσης και την επιστροφή της χώρας στο προηγούμενο καθεστώς!»

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Κι αίφνης άρχισαν όλοι να ανασυχούν για τις εξελίξεις στο Αφγανιστάν. Και για την επικράτηση των Ταλιμπάν. Και να εκδίδουν ατομικές, αλλά και ομαδικές, ανακοινώσεις. Για τα κύματα των ξεριζωμένων από τη χώρα. Για το -αναμενόμενο από τον “πολιτισμένο” κόσμο της... αγγελικά πλασμένης πλην απέραντα υποκριτικής “Δύσης”- πισωγύρισμα του λαού και της κοινωνίας της μακρυνής αυτής χώρας. Και νάσου τις συνόδους και κόντρα συνόδους από την καλή μας Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Για το πως θα... αντιμετωπίσουν την επερχόμενη κρίση.

Προσέξτε, όμως: Όχι προς όφελος του Αφγανικού λαού και της αφγανικής κοινωνίας, αλλά προς όφελος των ιδίων των... Ευρωπαίων, των ευρωπαϊκών και ΝΑΤΟικών χωρών. Αυτωνών, δηλαδή που με τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις τους τα τελευταία είκοσι χρόνια -και όχι μόνο- έφεραν τους σκοταδιστές Ταλιπάν -διαβάζετε μεταλλαγμένοι Μουντζαχετίν της δεκαετίας του ’90- ξανά στην εξουσία στην ταλαιπωρημένη αυτή χώρα.

• Στο χώρο και την παράταξή σας ψάξτε για πολιτικές σκοπιμότητες και όχι μόνο...

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

«Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα συνεχίσει να υπερασπίζεται τις θέσεις αρχών και δεν θα υποκύψει σε εκκλήσεις που ενέχουν πολιτικές σκοπιμότητες και που ποσώς δεν εξυπηρετούν τα καλώς νοούμενα συμφέροντα της ελληνοκυπριακής, ή ακόμα και της τουρκοκυπριακής, κοινότητας». Αυτούσια αναφορά του κυβερνητικού Εκπροσώπου Μάριου Πελεκάνου σε γραπτή του απάντηση στο ΑΚΕΛ, στις 8 Αυγούστου. Με άλλα λόγια: