Γράφει: Θανάσης Αλεξίου *

Αν τα κόμματα συνδέουν  την κοινωνία με την πολιτική εξουσία, αυτή η σχέση δοκιμάστηκε  στις εκλογές της 23 Απριλίου 2017, στη Γαλλία. Το  εκλογικό σώμα «γύρισε» την πλάτη στους διαχειριστές του συστήματος, επιβεβαίωσε όμως την ηγεμονική παρουσία του Front National (Εθνικού  Μετώπου) και με αυτή την έννοια δεν μπορούμε να μιλούμε για «κρίση εκπροσώπησης».

Η εκλογική επιτυχία του Μελανσόν, παρά τα ποιοτικά της στοιχεία (απήχηση στους εργάτες και τους ανέργους κ.ο.κ.), δεν λέει προς το παρών και πολλά πράγματα, καθώς πρόκειται για τον απόλυτο πολιτικό (και προσωπικό) βολονταρισμό, αφού δεν υπάρχει ούτε κόμμα με αναφορά στην κοινωνία για να δεσμεύει τον προγραμματικό λόγο του υποψηφίου, ούτε κοινωνική βάση (παρά μόνο μια περιστασιακή εκλογική βάση) για να γνωρίζει κάποιος τι μπορεί να κάνει. Με αυτή την έννοια οι πολιτικές κυβιστήσεις του Μελανσόν θα ήταν εξίσου θεαματικές όπως οι αντίστοιχες του Τσίπρα στη χώρα μας.

Δραματική τροπή φαίνεται να λαμβάνουν οι πολιτικές εξελίξεις στην ΠΓΔΜ έπειτα από την εισβολή εθνικιστών διαδηλωτών μέσα στον κοινοβούλιο και τα αιματηρά επεισόδια που ακολούθησαν. Τραυματίστηκαν τέσσερις βουλευτές, ανάμεσά τους και ο επικεφαλής του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, Ζόραν Ζάεφ. Ο λόγος ήταν η εκλογή Αλβανού προέδρου στο Κοινοβούλιο για πρώτη φορά από την ίδρυση της ΠΓΔΜ.