“Πολιορκία στην οδό Λιπέρτη”

Αν συνυπολογίσουμε τη συγκομιδή και των πέντε σημαντικοτάτων διακρίσεων του Φεστιβάλ τότες προσμένουμε ένα μακρύ εποικοδομητικό και αποδοτικό ταξίδι για τη ταινία και τους συντελεστές της. Δεν θα ήταν υπερβολή να δώσω την πιθανότητα σοβαρής διεκδίκησης υποψηφιότητας ακόμη και αυτού του Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας στην επόμενη απονομή των βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Είναι χωρίς υπερβολή το καλύτερο σενάριο και η καλύτερη σκηνοθεσία που έχω δει σε ταινία εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας από Κύπριο δημιουργό. Αν προσμετρήσουμε το νέο της ηλικίας διαβλέπω κινηματογραφική καριέρα στη συνέχεια του Σταύρου. Κοινωνικό, οικονομικό και βαθιά πολιτικό δράμα ξετυλίγεται σε σπίτι της οδού Λιπέρτη παρά τη Πράσινη Γραμμή. Εκεί δίνει χρώμα δύναμη και σαρκασμό στο στόρυ και την κοινωνία που μας περιβάλλει αποκαλύπτοντας τις δραματικές στιγμές που περνούν όλοι οι πολίτες που έχουν χάσει τη δουλειά και κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια και τις οικογενειακές τους στέγες.

Η καπιταλιστική ολοκλήρωση μπαίνει στο στόχαστρο του κινηματογραφικού φακού του σκηνοθέτη και γίνεται κουρελόχαρτο. Την κονιορτοποιεί και την συνθλίβει με τόση άνεση και μαεστρία σαν να είχε το στόρυ ετούτο έτοιμο από καιρό. Πόσο μάλλον να δείτε και καταλάβετε τη σύζευξη στη παράλληλη τους πορεία’ του κατοχικού εισβολικού Τουρκικού φονταμενταλισμού, σχέση με την νέα οικονομική εξαχρείωση τη ληστεία και την επετεία που έφερε το Πολιτικό σύστημα στο Κυπριακό λαό.

Και τα δύο συνυπάρχουν επικίνδυνα και ακραία βιωματικά ως δαμόκλεια σπάθη πάνω από τα κεφάλια του Λαού μας που διεξάγει ένα άνισο αγώνα επιβίωσης. Είναι τα επικίνδυνα ακραία βιωματικά χαρακτηριστικά ενός Λαού που αγωνίζεται για απελευθέρωση στην ίδια τη χώρα που τον γέννησε και τον μεγάλωσε. Μέσα από το διάλογο των ηρώων τη πλοκή του σεναρίου και την ανάπλαση του στόρυ στην “οδό Λιπέρτη” (Liberty Street) διεισδύει στα βάθη ενός σάπιου κοινωνικοοικονομικού συστήματος που αν και έχει ξοφλήσει προκαιρού μας εξουσιάζει, μας καταπιέζει, μας συνθλίβει.

Είναι αυταπόδεικτο από τα ως άνω αναφερόμενα πως πρόκειται για τη καλύτερη Κυπριακή ταινία που έχουμε δει μέχρι τώρα. Στα 60 χρόνια της Κυπριακής Δημοκρατίας έμελλε να ζήσουμε, να βιώσουμε και να αναδείξουμε το ταλέντο, την ικανότητα, τη δυνατότητα και τη δεξιοτεχνία νέων Κυπρίων Ακαδημαϊκά και Επιστημονικά καταρτισμένων σεναριογράφων, σκηνοθετών, κινηματογραφιστών. Μιλούμε για την άνθιση του Σινεμά μας κάτω από ιδιαίτερες προϋποθέσεις. Μπορούμε απερίφραστα να προτείνουμε την εν λόγω ταινία για όλους τους Κυπρίους και Ελλαδίτες Σινεφίλ όσο και το Λαό στο σύνολο του. Αυτό εξάγεται μέσα από την μεστή, περιεκτική και εκφραστική φικσιόν μεγάλου μήκους Κυπριακή ταινία μυθοπλασίας “Πολιορκία στην οδό Λιπέρτη”.

Με τα μικρά εισαγωγικά στοιχεία δίνω το περίβλημα και την αξιοσύνη της ταινίας χωρίς να υπεισέρχομαι για την ώρα στα άλλα τεχνικά και υποκριτικά προτερήματα της.

Ένα είναι σίγουρο πως η ταινία και ο δημιουργός της χρειάζονται στήριξη και υποστήριξη από όλους τους Κυπρίους.