• ... Και το παρασκήνιο της μαφίας, από τον Μπελόκιο

Γράφει: Νίνος Φένεκ Μικελίδης*

Τελευταία μέρα σήμερα του διαγωνιστικού προγράμματος του 72ου φεστιβάλ των Καννών, με την κριτική επιτροπή, με πρόεδρο τον διάσημο Μεξικανό σκηνοθέτη Αλεχάντρο Γκονζάλεζ Ιναρίτου, να έχει να αντιμετωπίσει αρκετές δυσκολίες στην απόφαση για την απονομή του Χρυσού Φοίνικα καλύτερης ταινίας, που θα αναγγελθεί, μαζί με τα άλλα βραβεία, της εκδήλωσης, στην αυριανή τελετή.

Γράφει: Νίνος Φένεκ Μικελίδης*

Η κωμωδία και το παράλογο χιούμορ ακολουθούν τον Παλαιστίνιο σκηνοθέτη Ελία Σουλεϊμάν στη νέα του ταινία, «It Must Be Heaven» («Πρέπει να είναι ο παράδεισος»), που είδαμε στο σημερινό διαγωνιστικό πρόγραμμα του 72ου φεστιβάλ των Καννών. Μια πολύ καλή, δοσμένη με φαντασία και ευρηματικότητα ταινία, που ξεχώρισε σε μια μέρα, όπου οι δυο άλλες ταινίες του διαγωνιστικού, η γαλλική «Roubaix, une lumiere» («Ένα φως στο Ρουμπέ») του Αρνό Ντεπλεσέν και η καναδική «Ματίας και Μαξίμ» του Ξαβιέ Ντολάν, αποδείχτηκαν δυστυχώς μέτριες.

Από τα πρώτα κιόλας πλάνα της όμορφης ταινίας του Σουλεϊμάν («Ο χρόνος που απομένει», «Θεϊκή παρέμβαση»), με τον Ορθόδοξο ιερέα στην εκκλησία της Ναζαρέτ, στη διάρκεια του Επιταφίου, να σπάει την πόρτα της Εκκλησίας (του Πανάγιου Τάφου;), για να μπει αυτός και το ποίμνιό του, όταν ο μεθυσμένος φύλακας από μέσα αρνείται να την ανοίξει, μπαίνουμε κατευθείαν στον αλά-Ζακ Τατί κόσμο του απολαυστικού αυτού σκηνοθέτη. Στην ταινία, ο ίδιος ο Σουλεϊμάν, ξεκινάει από το σπίτι του στα παλαιστινιακά εδάφη, για να ταξιδέψει σε διάφορες πόλεις (Παρίσι και Νέα Υόρκη), για να βρει, όπως αναφέρει η σύνοψη της ταινίας, «απρόσμενες ομοιότητες και διαφορές με την πατρίδα του την Παλαιστίνη».