Κάποτε θα ‘ρθουν να σου πουν
πως σε πιστεύουν, σ’ αγαπούν
και πως σε θένε
Έχε το νου σου στο παιδί,
κλείσε την πόρτα με κλειδί
ψέματα λένε
Κάποτε θα `ρθουν γνωστικοί,
λογάδες και γραμματικοί
για να σε πείσουν
Έχε το νου σου στο παιδί
κλείσε την πόρτα με κλειδί,
θα σε πουλήσουν
Και όταν θα `ρθουν οι καιροί
που θα `χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα
Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα.
Ο Ξυλούρης υπήρξε η άρνηση που επιβεβαιώνει τον κανόνα: «Ουδείς αναντικατάστατος».
Ο Ξυλούρης ήταν μοναδικός. Και αναντικατάστατος.
Το κενό που άφησε η απουσία του στον πολιτισμό του τόπου δεν καλύφθηκε ποτέ.
Ο ένας λόγος ήταν η φωνή του.
Αλλά αν ήταν μόνο η φωνή του, τότε ο Ξυλούρης θα ήταν «απλώς» ένας μεγάλος τραγουδιστής.
Στρατιωτική πειθαρχία και αίμα, ραδιουργία και θάνατος, Βασίλεια και τιμωρία λέξεις και έννοιες βαριές, πράξεις υποκινούμενες από πάθος και τύψεις είναι τα χαρακτηριστικά εκείνα που κάνουν την όπερα του Τζιουζέπε Βέρντι, «Μάκμπεθ», συναρπαστική, μοναδική, δημοφιλή και ιδανική για να σφραγίσει την αρχή της 2ης δεκαετίας ζωής και επιτυχούς παρουσίας στο πολιτιστικό γίγνεσθαι της Κύπρου του Pafos Apfrodite Festival που φέτος πραγματοποιείται στις 30 και 31 Αυγούστου και 1η Σεπτεμβρίου, όπως πάντοτε, στο Μεσαιωνικό Κάστρο της Πάφου.
