Το συναπάντημα της μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη με την ποίηση του Γιάννη Ρίτσου, που ξεκίνησε με τον «Επιτάφιο» και τη «Ρωμιοσύνη», προσέφερε ακόμα τους δίσκους «18 Λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας», καθώς και τις «Γειτονιές του κόσμου» και την «7η Συμφωνία». 

Μέσα σε μια μέρα, στις 16 Σεπτέμβρη του 1968, στην καρδιά της δικτατορίας, ο εξόριστος Γιάννης Ρίτσος, στο Παρθένι της Λέρου, γράφει τα δεκαέξι από τα «Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας». Είχε προηγηθεί κρυφό μήνυμα του εξόριστου στη Ζάτουνα Μ. Θεοδωράκη, που ήθελε να μελοποιήσει ανέκδοτο έργο του ποιητή.

• Ο Μίκης Θεοδωράκης αφηγείται πώς ένωσε την ποίηση του Πάμπλου Νερούδα με τη μουσική του, στο Κάντο Χενεράλ

Κραυγή ελευθερίας και έργο σύμβολο των αγωνιζόμενων λαών, το Κάντο Χενεράλ πρωτοήχησε μέσα στο σκοτάδι της χουντικής νύχτας, ένωσε την ποίηση του Πάμπλο Νερούδα με τη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη και όπως ο συνθέτης έχει πει «το έργο εκφράζει τη δίψα των λαών για Ελευθερία και πάνω απ’ όλα αυτών που στενάζουν κάτω από την μπότα των κάθε λογής δικτατόρων».

Είναι η γνωστότερη συλλογή ποιημάτων ενός εκ των σημαντικότερων προσωπικοτήτων που γέννησε η Λατινική Αμερική τον 20ό αιώνα -του Χιλιανού Πάμπλο Νερούδα- και αποτελεί εμβληματική ποιητική απόδοση της σύγχρονης πολιτικής Ιστορίας της ηπείρου. Μέσα από ένα μαρξιστικό -και ταυτόχρονα ουμανιστικό- πρίσμα, ο Νερούδα σκιαγραφεί τον αγώνα της Νότιας Αμερικής για ανεξαρτησία από τα δεσμά της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού.