«Πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των σκοτωμένων / εμείς καθόμασταν τα βράδια /και ζωγραφίζαμε σκηνές απ’ την αυριανή ευτυχία του κόσμου / Έτσι γεννήθηκαν οι σημαίες μας».
Ο Τάσος Λειβαδίτης (1922- 1988) είναι ο ποιητής που έγραψε αυτούς τους στίχους, ο ποιητής που μας θυμίζει ότι πάντα «φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου».
«Η ΓΗ ΕΙΝΑΙ ΠΛΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΘΡΕΨΕΙ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. Η ΖΩΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΙ ΩΡΑΙΑ ΑΛΛΑ ΧΑΣΑΜΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ…
ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΜΕ ΑΚΟΥΝΕ, ΛΕΩ: ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΤΕ. Η ΤΩΡΙΝΗ ΜΑΣ ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΗΣ ΠΛΕΟΝΕΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑΣ ΕΚΕΙΝΩΝ ΠΟΥ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ….
Ο σαλονικιός Νίκος Παπάζογλου υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς και επιδραστικούς Έλληνες τραγουδοποιούς. Άρχισε να ξεδιπλώνει το ταλέντο του στα μέσα της δεκαετίας του ’70, ανοίγοντας το δρόμο για μια ολόκληρη γενιά μουσικών, όπως ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ο Ορφέας Περίδης, ο Σωκράτης Μάλαμας. Τραγούδια, όπως τα «Τρελλή κι αδέσποτη», «Κανείς εδώ δεν τραγουδά»,«Αύγουστος»,«Υδροχόος», «Φύσηξε Βαρδάρης» και «Πότε Βούδας, πότε Κούδας», αποτελούν διαμάντια του λεγόμενου νεολαϊκού τραγουδιού, που άρχισε να διαμορφώνεται στα τέλη της δεκαετίας του ‘ 70 με την κυκλοφορία της «Εκδίκησης της Γυφτιάς», ως αντίδραση της έντονης πολιτικοποίησης της καλλιτεχνικής δημιουργίας τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης.
