Αυτό θα πει τιμούμε κάτι σημαντικό: Με Παγκόσμια Απεργία τιμούν την 8η Μαρτίου!

Πώς το λέμε για την πρώτη του Μάη; Είν’ απεργία, δεν είναι αργία, δεν λέμε; Έτσι, λοιπόν, και η 8η του Μάρτη. Βέβαια την ημέρα αυτή κάποιοι την μετατρέπουνε σε ξεφάντωμα και χορούς επί των τραπεζιών -σε μια τάχαμου χειραφέτηση της γυναίκας- και ασφαλώς δεν είναι δημόσια ή άλλη αργία... Όμως φέτος η μέρα αυτή παίρνει μια άλλη διάσταση. Τουλάχιστον σε μια σειρά χώρες, αφού: Με όπλο την αλληλεγγύη, οργανώσεις από 35 χώρες γιορτάζουν την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας με μια κινητοποίηση ενάντια στην εργασιακή ανασφάλεια, τις διακρίσεις, την ανισότητα, τη σεξουαλική παρενόχληση και τη βία!

Κι έτσι, λοιπόν, αίφνης φέτος η μέρα αυτή μετατρέπεται σε παγκόσμια απεργία και με την απεργία δαύτηνε θα τιμήσουν οι γυναίκες -πιστεύω και όχι μόνο- την φετινή παγκόσμια ημέρα τους!

«Ας σειστεί η Γη». Με αυτό το σύνθημα γυναικείες και κοινωνικές οργανώσεις από 35 χώρες θα τιμήσουν την 8η Μαρτίου, την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, με μια Παγκόσμια Απεργία Γυναικών, μας πληροφορεί το σχετικό ρεπορτάζ που σας ανάφερα. Το οποίο αφού διάβασα είπα να δανειστώ,  το... διασκευάζω και δια της μεθόδου αυτής το προσυπογράφω κι εγώ, ένας ταπεινός Κυπραίος χωρκάτης...

Όλα, λοιπόν, ξεκίνησαν από τις Πολωνές, που στις 3 περασμένου Οκτωβρίου κήρυξαν απεργία γυναικών και οργάνωσαν μια διαδήλωση τόσο μαζική ώστε ανάγκασαν την κυβέρνηση να αποσύρει νομοσχέδιο που προέβλεπε πλήρη απαγόρευση των αμβλώσεων.

Έπειτα, στις 19 Οκτωβρίου, τη σκυτάλη οι Αργεντίνες που, ως απάντηση στους φόνους επτά γυναικών μέσα σε μία εβδομάδα, απήργησαν διεκδικώντας το τέλος της βίας και της οικονομικής επισφάλειας.

Κι  οι συνέχεια; Απλή: Πολωνές και Αργεντίνες συναντήθηκαν στα κοινωνικά μέσα και έκαναν έκκληση στις γυναικείες συλλογικότητες του πλανήτη να συντονίσουν δράσεις με κεντρικό σύνθημα «Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας». Γεια στο στόμα τους!

Ο σπόρος ρίχθηκε κι ανέμενε το κάτι παραπάνω για να... φυτρώσει. Η ιδέα της παγκόσμιας απεργίας για την 8η του Μάρτη έπαιρνε σάρκα και οστά και μπολιάστηκε από τις Αμερικανίδες που στις 21 Ιανουαρίου συγκλόνισαν τον κόσμο με τη μεγαλειώδη Πορεία των Γυναικών κατά των πολιτικών του Ντόναλντ Τραμπ.

Για τις διοργανώτριες, η Παγκόσμια Απεργία των Γυναικών είναι, λένε, ένα όχημα για να αναγνωριστεί η τεράστια αξία των γυναικών σε όλους τους τομείς της κοινωνικής και οικονομικής ζωής, παρότι αμείβονται λιγότερο, βιώνουν μεγαλύτερη εργασιακή ανασφάλεια και περισσότερες διακρίσεις, ανισότητα, σεξουαλική παρενόχληση και βία.

Έτσι, λοιπόν, καλούν τις γυναίκες να απέχουν από κάθε εργασία, απλήρωτη ή αμειβόμενη, απαιτώντας τα συνδικάτα να καλύψουν και να προστατέψουν το δικαίωμά τους στην απεργία. Και να βγουν στους δρόμους να βροντοφωνάξουν ότι τα γυναικεία δικαιώματα είναι ανθρώπινα δικαιώματα.

Με αυτή την έκκληση η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας αποκτά βαθύτατο πολιτικό χαρακτήρα καθώς αυτή η απεργία δεν καταγγέλλει απλώς αόριστα τη μισογυνία και τον σεξισμό, αλλά και τις οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις του σημερινού νεοφιλελεύθερου μοντέλου, και ιδίως μια από τις πλέον δραματικές του εκφάνσεις: τη θηλυκοποίηση της φτώχειας.

Το κυνήγι μαγισσών

Τι, όμως λένε οι ίδιες οι γυναίκες για την πρωτοβουλία αυτή; «Σκεφτήκαμε την απεργία ως μέσο για να τραβήξουμε την προσοχή ενάντια στη νεοσυντηρητική επίθεση που επιχειρεί να πλήξει δικαιώματα, ελευθερίες και ζωές. Αυτή η επίθεση ισοδυναμεί με ένα κυνήγι μαγισσών και επαναφέρει στη δημόσια ατζέντα μισογυνικές και ρατσιστικές αρχές: από τη δημόσια ρητορική και τα μέτρα πολιτικής ώς τις δολοφονίες γυναικών», γράφει η ανακοίνωσή τους.

Οι δε Αργεντίνες συμπληρώνουν:

«Οι γυναίκες του κόσμου συναντιόμαστε για να καταγγείλουμε πως το κεφάλαιο εκμεταλλεύεται τις επισφαλείς και άτυπες οικονομίες μας, ότι τα κράτη και οι αγορές μάς εκμεταλλεύονται όταν μας καταχρεώνουν, ότι ποινικοποιούν τις μεταναστευτικές ροές που από ανάγκη ακολουθούμε, ότι αμειβόμαστε λιγότερο από τους άντρες, ότι δεν αναγνωρίζονται οι απλήρωτες δουλειές του σπιτιού και της φροντίδας που μεταφράζονται σε τουλάχιστον τρεις ώρες περισσότερη δουλειά για εμάς καθημερινά, ότι αυτή η οικονομική βία μάς καθιστά πιο ευάλωτες στην ανδροκρατική βία με πιο ακραία έκφρασή της τη θηλεοκτονία».

Μπροστά σε αυτή τη νέα πραγματικότητα της επιστροφής στον ακραίο συντηρητισμό, γράφει η έκκλησή τους, «χρειάζεται ένας “νέος διεθνισμός” και το κίνημα των γυναικών αναδύεται ως μια ισχυρή εναλλακτική». Στον βαθμό, μάλιστα, που βήμα το βήμα, χώρα τη χώρα, καταφέρνει να συσπειρώνει όλο και περισσότερους πολίτες.

Κι εγώ ο ταπεινός Κυπραίος τολμώ να πως πως, καλό θα ήτανε αυτό το “βήμα το βήμα” να ’λθει και στην Κύπρο -κι ας μας περιβάλλει γύρω γύρω θάλασσα- και το “χώρα τη χώρα” να καλύψει και το μικρό μας νησί, την μικρή μας χώρα ολούθε κι απ’ άκρου σ’ άκρο! Πάνω και πέρα από το συρματόπλεγμα με το οποίο ο Αττίλας μοίρασε -και για 43 τώρα χρόνια ακόμη κρατά μοιρασμένο- το νησί και τη χώρα μας...

Για την γραφή και... αντιγραφή

Ο Κυπραίος

(χωρκάτης με το νάμιν)