Πληρώνουν οι πλούσιοι, λένε, και τρώνε οι φτωχοί...

Α, μπα, είπα μάλλον δύσκολο... Βλέπετε το ειδησάριο -ακόμη και εκ του τίτλου, αλλά και της πρότασης- ήταν σαφές: Ένα εστιατόριο, σε μια πόλη των εκατομμυρίων, πώς θα χορτάσουν όλοι οι φτωχοί κι άστεγοι. Δεν με εμπόδισε,όμως, η σκέψη ετούτη και προχώρησα και διάβασα όλο το ειδησάριο. Λέω, “δεν πειράζει, κάτι καινούργιο θα μάθω”...

“Έτσι λοιπόν, προχωρώντας πάρα κάτω στο ειδησάριο, έμαθα ότι: «Η χρηματοδότηση των μερίδων φαγητού που μοιράζει γίνεται από τα έσοδα της ημέρας και φυσικά το εστιατόριο δεν θα μπορούσε να έχει άλλο όνομα από το "Robin Hood" (Ρομπέν των Δασών). Πίσω από τη δράση του εστιατορίου, που ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2016, βρίσκεται η τοπική φιλανθρωπική οργάνωση Mensajeros de la Paz, σύμφωνα με δημοσιογράφο του αμερικανικού ραδιοτηλεοπτικού δικτύου NPR που επισκέφτηκε το εστιατόριο»...

Προχωρώντας πάρα κάτω στην ανάγνωση, πληροφορούμαι -και δια του παρόντος η αφεντιά μου πληροφορεί και υμάς που ρίχνετε επί του κειμένου τούτου ένα βλέφαρο- πως: « Το εστιατόριο το "τρέχει" ο Άντζελ Γκαρσία Ροντρίγκεζ, ένας 80χρονος ιερέας και ιδρυτής της φιλανθρωπικής οργάνωσης. Καθημερινά το κατάστημα επισκέπτονται πολλοί άστεγοι και η συμπεριφορά προς αυτούς από το προσωπικό του εστιατορίου είναι ζεστή και φιλόξενη. Όπως δήλωσε ο 80χρονος ιερέας στο NPR: "Είναι σημαντικό ότι οι άστεγοι σιτίζονται με την ίδια αξιοπρέπεια με την οποία τρώνε και οι υπόλοιποι πελάτες. Με κρυστάλλινα ποτήρια και σε μία ατμόσφαιρα που χαρακτηρίζεται φιλική και τους δίνεται η δυνατότητα να συνομιλούν μεταξύ τους".»

Σύμφωνα, λοιπόν, με το ρεπορτάζ, «το κατάστημα είναι κατάμεστο από πελάτες, οι οποίοι μπαίνουν σε λίστες αναμονής για ένα τραπέζι, αφού μέχρι τέλος Μαρτίου δεν υπάρχει τίποτα διαθέσιμο. “Στο παρελθόν ήμασταν μια φυσιολογική οικογένεια”, δήλωσε στο NPR ο 48χρονος άστεγος Λουίς Γκαλάρντο, που πλέον είναι τακτικός επισκέπτης στο "Ρομπέν των Δασών". "Το φαγητό εδώ μου θυμίζει χριστουγεννιάτικο δείπνο του παρελθόντος».

Ναι και η προβολή των αστέγων... για να ευχαριστήσουν, βεβαίως το θεάρεστο έργο του 80χρονου ιερέα Άντζελ Γκαρσία Ροντρίγκεζ, τον οποίο βεβαίως ουδόλως επικρίνω, αφού ο άνθρωπος κάνει ό,τι μπορεί. Εκείνο, όμως, που δεν πάω, είναι τη... διαφήμιση της φιλανθρωπίας. Βλέπετε, ακόμη και ο Χριστός συμβούλευε “μην γνωρίζει η δεξιά σου τι ποιεί η αριστερά σου”...

Ας είναι, όμως, αφού έφτασα στην προ-τελευταία παράγραφο, είπα να διαβάσω και την τελευταία παράγραφο του κειμένου, αφού ήταν λόγια του ίδιου 48χρονου άστεγου: «Η εταιρία μου -είπε ο Λουίς Γκαλάρντο- χρεοκόπησε πριν από λίγο καιρό και η σύζυγός μου με έχει εγκαταλείψει. Τώρα κοιμάμαι σε μία εσοχή δίπλα σε ένα ΑΤΜ" διηγείται»...

Και το επιμύθιο του ειδησάριου: “Περισσότεροι από 100 άνθρωποι τρώνε κάθε βράδυ στο εστιατόριο. Τον καθαρισμό του εστιατορίου και το σερβίρισμα το έχουν αναλάβει εθελοντές”.

Θα διερωτάστε, βέβαια: Τωρά που διάβασα -και σας το μετέφερα αυτολεξί- ολόκληρο το ειδησάριο, άλλαξε τίποτε; Κι απαντώ: Στην σκέψη μου και τις πεποιθήσεις μου δεν άλλαξε τίποτε. Απλά έμαθα κάτι που δεν γνώριζα και αποτίω τον πρέποντα σεβασμό και εκτίμηση στο έργο του 80χρονου ιερέα και του εστιατορίου του. Άνκαι, στη σκέψη μου, κάνει ένα κλικ πώς και ένας 80χρονος ιερέας στην Μαδρίτη διατηρεί εστιατόριο... Αλλά, λέω, αυτό δεν είναι το πλέον σημαντικό... Κι έχει μερικά σημαντικά η ιστορία μας ετούτη. Αλλά έχει και ακόμη περισσότερα διδάγματα και παραπομπές

Βλέπετε, είναι σημαντικό ότι έστω και λίγοι άστεγοι -είπαμε σε μια γειτονιά της Μαδρίτης, από ένα μόνο εστιατόριο και μόνο το βράδυ- βρίσκουν ένα ζεστό φαγητό να φάνε. Και -τώρα τον χειμώνα- μερικές στιγμές ζεστής γωνιάς· σε απάντηση στο τσουχτερό κρύο του ευρωπαϊκού χειμώνα... Ίσαμε εδώ. Για τους φτωχούς και άστεγους, εννοείται.

Εντάξει: Θετικό είναι και ότι κάποιοι -όσοι και να είναι καλό και ευπρόσδεκτο είναι- εθελοντές συμβάλουν στην προσπάθεια αυτή και ότι κάποιοι -έστω και έμμεσα- χρησιμοποιούν το εστιατόριο έτσι ώστε από τα έσοδά του να χρηματοδοτείται το νυκτερινό γεύμα των αστέγων. Ωστόσο: Λύνεται με αυτά το πρόβλημα των φτωχών και αστέγων,όταν οι φτωχοί και/ή άστεγοι είναι όχι εκατομμύρια, αλλά κάποια δισεκατομμύρια; Εξαλείφεται, με όσα γεύματα και να προσφέρει ο “Ρομπέν των Δασών” της Μαδρίτης, η φτώχεια, όχι από προσώπου γης, αλλά από προσώπου Μαδρίτης; Όχι βέβαια!

Κι εδώ ερχόμαστε στα... δύσκολα: Η φτώχεια και τα συνακόλουθα κακά της -πείνα, άστεγοι, ασθένειες & παιδική θνησιμότητα και χίλια δυο άλλα- θα εξαλειφθούν από προσώπου γης άμα εξαλειφθούν τα γενεσιουργά αίτια: Οι πόλεμοι των ισχυρών της γης για το ξαναμοίρασμα του κόσμου και του πλούτου του πλανήτη μας, η εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων της υφηλίου σε όλες τις ηπείρους από μια δράκα ευρωαμερικάνικων συμφερόντων πολυεθνικών, μέσα από τη νεοαποικιακή -πολιτικού και οικονομικού χαρακτήρα- πολιτική τους στυγνή εκμετάλλευση. Για να η λογαριάσω, δηλαδή και τη ληστεία που συντελείται στον παγκόσμιο πλούτο, όπως οκτώ μόνο άνθρωποι κατέχουν πλούτο τόσο, όσο και ο μισός πληθυσμός της γης! Τον οποίο, όμως, αν διαθέσουν στην παγκόσμια κοινωνία, δεν ξέρω κι εγώ για πόσους αιώνες θα εξαλειφθεί και η φτώχεια και οι αρρώστιες κι όλες οι... πληγές του Φαραώ από την υφήλιο!

Αλλά βλέπετε: Οι πλούσιοι -κατά κανόνα- μια ζωή έχουν μάθει να παίρνουν, όχι να δίνουν. Σύνθημά τους “πάρε”, όχι “δώσε”...Αυτό, εξάλλου μας το λέγει και η γνωστή ιστορία του Ναστρεντίν Χότζα. Κατά την οποία ο τσιγκούνης πλούσιος που πνιγόταν στη λίμνη, όσο κι αν του φώναζαν οι διερχόμενοι “δώσε” -το χέρι για να τον τραβήξουν έξω- αυτός δεν έκανε κίνηση. Μόλις όμως ο Ναστρεντίν Χότζας, που έτυχε να περνά από εκεί του είπε “πάρε”, αυτός με μιας άρπαξε το χέρι του χότζα!...

Αλλά... κοιτάξτε, δηλαδή, και μια ειρωνική σύμπτωση: Και οι οκτώ πλουσιότεροι άνθρωποι της υφηλίου, όπως και κάμποσοι άλλοι μεγιστάνες, εκατομμυριούχοι και δισεκατομμυριούχοι, έχουν να επιδείξουν και... πλούσιο φιλανθρωπικό έργο, επιστρέφοντας στην κοινωνία απειροελάχιστα ψίχουλα. Το οποίο και διαφημίζουν, πανάθεμά τα! Κι εμείς σπεύδουμε να... ’ποθαυμάσουμε -και ν α την δείξουμε από τις τηλεοράσεις και τα λοιπά μίντια- την θεάρεστη αυτή φιλανθρωπία, τρομάρα μας...

Ο Κυπραίος

(χωρκάτης με το νάμιν)