Η Κούβα της ανθρωπιάς και... η Ελλάδα των μεταρρυθμίσεων σε… αριθμούς!

Δεν έχω πρόθεση σήμερα να επαναλάβω όσα έγραψα προχθές -υπό τον τίτλο "Η φτώσhεια μας τα πλούτη μας..."- αφού μπορείτε να βρείτε τούτο αυτούσιο στην ιστοσελίδα. Ωστόσο: στο προχθεσινό μου αφήγημα υποσχέθηκα να επανέλθω, αφού, όπως ανέφερα: είναι καλό -και ιδιαίτερα χρήσιμο- να μοιραζόμαστε στοιχεία και πληροφορίες. Κι αυτό, συμπλήρωσα: για να μην μας δουλεύουν, τουλάχιστον, τα δυτικά αστικά μέσα ενημέρωσης. Αλλά και για να θυμηθούμε, κάποτε, την αγωνιστικότητα και διεκδικητικότητά μας σαν λαός και να απαιτήσουμε -και για λόγου μας- στη χώρα μας τα αυτονόητα: Δωρεάν υγεία, παιδεία, αθλητισμό, πολιτισμό, κοινωνικές παροχές και φροντίδα. Από το κράτος, όχι από τις λεγόμενες κοινωνικές επιχειρήσεις. Το νέο αυτό φρούτο, που το δικό μας κράτος θέλει να εισάξει και ετοιμάζει σημαντικά κίνητρα και μέτρα για... επενδύσεις σ’ αυτό τον τομέα!

Έτσι, λοιπόν, σήμερα -με μια μέρα καθυστέρηση απ’ ότι υποσχέθηκα- επανέρχομαι, με ένα διαφορετικό τίτλο: “Η Κούβα της ανθρωπιάς...”. Θέτοντας σε αντιπαραβολή την -κατά τα αστικά δυτικά μέσα ενημέρωσης- “φτωχή” Κούβα με το κλασικό παράδειγμα ευρωπαϊκής χώρας των μνημονίων και της λιτότητας: την Ελλάδα. Προσθέτοντας, σήμερα, στον τίτλο: “...και η Ελλάδα των μεταρρυθμίσεων σε… αριθμούς”.

Θα διερωτάστε, ίσως, γιατί -αντί της Ελλάδας- δεν θέτω σε αντιπαραβολή την Κύπρο με την Κούβα. Και θα έχετε δίκαιο. Πράττω, όμως, τούτο για δύο λόγους:

Πρώτον γιατί η Κύπρος δεν βρίσκεται σε ιδιαίτερα καλύτερη θέση από την Ελλάδα στις κοινωνικές παροχές στο λαό της, αφού κι αυτή ψίχουλα δαπανά για κοινωνική πολιτική. Αμελητέα δε τα νούμερα στον προϋπολογισμό για την υγεία και την παιδεία, το θέατρο και τον αθλητισμό, κι απ’ αυτά η πλειοψηφία πάει σε λειτουργικά έξοδα...

Και, δεύτερο, γιατί η Ελλάδα είναι κλασικό παράδειγμα που μπορεί να οδηγηθεί μια ευρωπαϊκή χώρα -της Κύπρου περιλαμβανομένης- στην ευρύτερη κοινωνική πρόνοια με τις... μεταρρυθμίσεις, κατά τας προσταγάς των δανειστών και των εισηγητών της μνημονιακής πολιτικής της λιτότητας. Αριστερών τε -Τσίπρας, Τσακαλώτος & Σια- και δεξιών τε -Αναστασιάδης, Χάρης Γεωργιάδης και κομπανία...

Έχουμε, λοιπόν, και λέμε: Σ’ ένα κείμενο -στις 3 του Φλεβάρη 2017- του Ηλία Ζαχαριουδάκη, στον Ημεροδρόμο, βρήκα κάποια ιδιαίτερα ενδιαφέροντα νούμερα. Νούμερα τρίτων χωρών, που μας αφορούν, όμως, άμεσα. Όσο και αν η αστική προπαγάνδα μάς περνά -δηλαδή εμάς τους χωρκάτες και λοιπούς των ευπαθών στρωμάτων του λαού- κουτούς κι ανίδεους και προσπερνούν τέτοια θέματα στα ιδιαίτερα ψιλά γράμματα των media...

Διαβάζουμε, λοιπόν, αποσπάσματα από το κείμενο του Ηλία Ζαχαριουδάκη, στον Ημεροδρόμο -τζι'  η χωρκάτικη αφεντιά μου αντιγράφει και αναπροσαρμόζει ανάλογα για λόγου σας- και όλοι μαζί μαθαίνουμε πως: Όταν η Κούβα δίνει το 42% του προϋπολογισμού για κοινωνικές υπηρεσίες και η Ελλάδα μόλις το 3,58%, αυτό -το δεύτερο συγκριτικά με το πρώτο- δεν το λες και… ευχάριστο!

Κούβα είναι ένα νησί ταυτισμένο με την επανάσταση και την αντίσταση απέναντι στις ΗΠΑ. Μια κοινωνία που μαζί με φυσιογνωμίες όπως ο Φιντέλ Κάστρο και ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα χάραξε τη δικιά της πορεία στην σύγχρονη και παγκόσμια ιστορία. Αυτό το νησί, παρά τις αντιξοότητες, απέχοντας (γεωγραφικά) ελάχιστα από την υπερδύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής συνεχίζει να αντέχει ακόμη και σήμερα, παραμένοντας πιστή στις αξίες και τα ιδανικά της.

Στον προϋπολογισμό που ψηφίστηκε για το 2017, η Κούβα με την αδύναμη οικονομία παρέχει το 42% του προϋπολογισμού της σε κοινωνικές υπηρεσίες ενώ η πιστή στις επιταγές των μνημονίων Ελλάδα, παρέχει μόλις το 3,58%. Τα λόγια είναι περιττά.

Μα απολύτως, περιττά, λέω εγώ και συνεχίζω από το άκρως διαφωτιστικό κείμενο του Ηλία Ζαχαριουδάκη, στον Ημεροδρόμο:

Η Κούβα της ανέχειας και της απομόνωσης παρέχει το 23% του προϋπολογισμού και το 9% του ΑΕΠ της για την Παιδεία. Αντίστοιχα η Ελλάδα, του εκσυγχρονισμού και της 7ετούς λιτότητας παρέχει για την παιδεία  μόλις το 0,83% του προϋπολογισμού και το 2,85% του ΑΕΠ της.

Για τον Πολιτισμό και τον Αθλητισμό, η Κούβα της επανάστασης παρέχει το 5% του προϋπολογισμού και το 1% του ΑΕΠ της, ενώ η Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων, του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος και της Εθνικής Περηφάνιας παρέχει το συγκλονιστικό ποσό του 0,06% του προϋπολογισμού και το 0,22% του ΑΕΠ της.

Για την Υγεία, την Κοινωνική Πρόνοια και την Κοινωνική Ασφάλιση, η Κούβα του Εμπάργκο των 55 ετών παρέχει το 42% του προϋπολογισμού της και το 13% του ΑΕΠ της, ενώ η Ελλάδα των μεταρρυθμίσεων και της αλληλεγγύης παρέχει το 3,58% του προϋπολογισμού της  και το 12,32% του ΑΕΠ.

Τέλος είναι ανάγκη να τονιστεί ότι η Κούβα διαθέτει συνολικά στις προαναφερόμενες υπηρεσίες το ποσό των 1.136.337.297 € ($25.412.600.000), ποσό φανερά μικρότερο από το αντίστοιχο της Ελλάδας 27.732.500.000 €.

Και εκεί ουσιαστικά εντοπίζεται η διαφορά.

Μια «αριστερή κυβέρνηση» κοιτάει να διαιωνίσει την λιτότητα στην Ελλάδα τη στιγμή που στην Κούβα, ενώ τα προβλήματα παραμένουν, ο προϋπολογισμός μοιράζεται με γνώμονα τον πολίτη.

Είναι τουλάχιστον λυπηρή και αποκαρδιωτική η σύγκριση. Είναι απελπιστικά μεγάλες οι αποκλίσεις με μια χώρα η οποία, από τότε που της επιβλήθηκε το εμπάργκο, ολοκληρωτικά το 1962, έχει χάσει 125,8 δισ. δολάρια.

Το συμπέρασμα δεν χρειάζεται ειδική ανάλυση καθώς οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους.

Η Κούβα, μια χώρα με τόσα προβλήματα και τόσους έξωθεν περιορισμούς, παραμένει πιστή στα πιστεύω και τους πολίτες της. Αναμφίβολα έχει προβλήματα - θα ήταν αδύνατο να μην είχε καθώς μόνο οι συνέπειες του εμπάργκο είναι καθοριστικές. Ωστόσο: έχει να διδάξει πολλά σε όσους κάνουν τις έννοιες της αριστεράς, της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης, στάχτη στο βωμό μιας ατέρμονης διαπραγμάτευσης και «λευκής»… επιστολής. Σε όλους εκείνους που πιστεύουν στην καλύτερη συμφωνία και τις μεταρρυθμίσεις του «εκσυγχρονισμού», πιστοί στο «δόγμα Σόιμπλε» και στο νεοφιλελευθερισμό της ανέχειας...

Με τους αριστερούς και άκρως επαναστατικούς χαιρετισμούς μου

Για την γραφή - και την αντιγραφή

Ο Κυπραίος

(χωρκάτης με το νάμιν)

Υ.Γ. 1: Με τέτοια νούμερα -για την Κούβα, όχι για την Ελλάδα- είναι ή δεν είναι να δηλώνεις περήφανος που είσαι Αριστερός, που ενεργείς σαν Αριστερός της διαχρονικής Αριστεράς -που μας πάει πίσω στον Λένιν, κι ακόμη πιο πίσω, ίσαμε τον Μαρξ και τον Έγκελς- αρνούμενος να γίνεις ένας σύγχρονος -αν θέλετε και... μοντέρνος- “Αριστερός”, όπως τον Τσίπρα και την παρέα του, στην Ελλάδα και όχι μόνο;

Υ.Γ. 2: Στη φωτογραφία, εικόνα του χθες από την Κούβα του σήμερα, με την επανάσταση και τα μηνύματα της δυνατά και πάντα επίκαιρα...