Η φτώσhεια μας, τα πλούτη μας...

Διάβαζα τις προάλλες -στο δεύτερο μισό του περασμένου μήνα, για την ακρίβεια- ένα συγκλονιστικό στοιχείο για την Κούβα και όχι μόνο: Σε 62 χώρες ανά τον πλανήτη εργάζονται Κουβανοί γιατροί, οι οποίοι, σύμφωνα με τις ετήσεις στατιστικές, αποτελούν για το κράτος της Καραϊβικής τη μεγαλύτερη πηγή συναλλάγματος, ξεπερνώντας κατά πολύ τη συνεισφορά του τομέα του τουρισμού.

Μάλιστα, σύμφωνα με τις ετήσιες στατιστικές για την υγεία το 2016, Κουβανοί γιατροί εργάζονταν σε 24 χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής, 27 χώρες της υποσαχάριας Αφρικής, 7 χώρες της ανατολικής Ασίας και του Ειρηνικού, 2 χώρες της Μέσης Ανατολής και της ανατολικής Αφρικής, καθώς και στη Ρωσία και στην Πορτογαλία. Προσέξτε, όμως: Από τις 62, συνολικά χώρες που εργάζονται Κουβανοί γιατροί, οι 58 χώρες είναι από αυτές που στη σκέψη μας είναι αποτυπωμενες ως φτωχές χώρες.

Σύμφωνα, λοιπόν, με το δημοσίευμα στο οποίο αναφέρομαι, τα έσοδα από τη δραστηριότητά τους αυτή υπολογίζονται στα 11 δισεκατομμύρια δολάρια -και πλέον- κατ' έτος, από το 2011 ως το 2015. Κι αυτό, αναφέρει στη συνέχεια το δημοσίευμα, “καθώς η κομμουνιστική (sic) κυβέρνηση χρεώνει τις υπηρεσίες που προσφέρουν οι γιατροί από τη νήσο στις 35 από τις 62 χώρες”. Τα στοιχεία αυτά, δε, το δημοσίευμα τα αποδίδει στον πρώην υπουργό Οικονομίας Χοσέ Λουίς Ροδρίγκες, τον οποίο επικαλέστηκε ο κρατικός ενημερωτικός ιστότοπος Cubadebate.

Προχωρώντας δε σε... συγκρίσεις, το δημοσίευμα στο οποίο αναφέρομαι, σημειώνει ότι “ο τουριστικός τομέας συνεισέφερε έσοδα 2,8 δις. δολαρίων το 2016, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία”. Για να καταλήξει στο συμπέρασμα πως: Η διάθεση στο εξωτερικό επαγγελματικών υπηρεσιών, κυρίως ιατρικών, εξελίχθηκε στη σημαντικότερη πηγή συναλλάγματος για τη νήσο...

Παρατήρηση πρώτη, εμού του Κυπραίου χωρκάτη: Κάλλιον έσοδα από εξαγωγή σε άλλες χώρες γιατρών και ιατρικής περίθαλψης, παρά έσοδα από εξαγωγές... όπλων. Ως κάνουν οι -κατά τα άλλα πλούσιες- αναπτυγμένες χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής. Διοργανώνοντας και πολέμους -άμα λάχει να ’ουμ- έτσι που να έχουν σίγουρη πελατία!

Ωστόσο: η πιο πάνω παρατήρηση, δεν είναι  ο λόγος γιατί η αφεντιά μου ασχολείται με το θέα αυτό σήμερα. Αυτή -η παρατήρηση- έρχεται άθελα και συνειρμικά στη σκέψη μου, σύροντας τις αράδες ετούτες. Αντίθετα, μια άλλη παράγραφος μου έδωσε το έναυμα να ασχοληθώ με το θέμα: “Στη νήσο -αναφέρει κάπου αλλού το δημοσίευμα- παρά τη φτώχεια, η υγεία και η παιδεία είναι δημόσια αγαθά που παρέχονται δωρεάν, κάτι για το οποίο μπορεί να υπερηφανεύεται η κομμουνιστική κυβέρνηση, που κατά τα άλλα επικρίνεται από πολλούς για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων”...

Κι αυτό σε δύο παραμέτρους: πρώτα σε ότι αφορά τον ορισμό “παρά τη φτώχεια” και δεύτερο σε ότι αφορά την αναφορά σε “κομμουνιστική κυβέρνηση”. Για τα περί φτώχειας -και/ή συνακόλουθα φτωχής χώρας - φτωχού λαού- παραπέμπω στον τίτλο του σημερινού μου αφηγήματος: Η φτώσhεια μας τα πλούτη μας! Βλέπετε, άμα ο λαός της Κούβας απολαμβάνει δωρεάν υγεία και παιδεία -δεν είναι ανάγκη να αναφερθώ σε πολιτισμό και αθλητισμό που επίσης βρίσκονται σε ψηλά ποιοτικά επίπεδα- να μας λείπουν τα πλούτη της καταναλωτικής κοινωνίας της... αναπτυγμένης και "πλούσιας" Δύσης!

Ξέρετε, ο όρος πλούσια χώρα, δεν υποδηλώνει κατ’ ανάγκη και πλούσιο λαό στη συγκεκριμένη χώρα. Αντίθετα, αυτό που κατά κανόνα ισχύει στη Δύση του... πλούτου, είναι οι τεράστιες κοινωνικο-οικονομικές ανισότητες ανάμεσα στα διάφορα στρώματα του πληθυσμού της κάθε χώρας χωριστά. Και η πικρή, σκληρή -ακόμη και δι’ ημάς τους Ευρωπαίους- πραγματικότητα είναι ότι ο πλούτος είναι συγκεντρωμένος σε μονοψήφια ποσοστά, ενώ η μη πλούσιοι -και στην πλειοψηφία τους φτωχοί, αφού χρόνο με τον χρόνο οι λαοί και της Ευρώπης φτωχοποιούνται έτι περισσότερο- είναι η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού κάθε χώρας.

Μεταξύ, λοιπόν, αυτών των δύο, εγώ επιλέγω Κούβα και την φτώχεια της, παρά την πλούσια Δύση με τις τεράστιες -χαοτικές, για την ακρίβεια- κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες...

Και έρχομαι στο δεύτερο που έκανε στο μάτι μου “κλικ”: η “κομμουνιστική κυβέρνηση”... Ορθά, βέβαια, το δημοσίευμα αναφέρει ότι πρέπει να περηφανεύεται, αλλά όπως κάθε δυτικό αστικό μέσο ενημέρωσης και το δημοσίευμα στο οποίο αναφέρομαι δεν αποφεύγει να μπει στον πειρασμό και να αντιγράψει αστήρικτες δυτικές καταγγελίες περί παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δημιουργώντας συνειρμικά αρνητική εικόνα και προδιάθεση στον ορισμό “κομμουνιστική κυβέρνηση”... Βέβαια, αν στην Κούβα είχε δικτατορία και δικτάτορας ήταν ο Φιντέλ Κάστρο, τότε αποθανώντος του Κάστρο η χώρα θα κατέρρεε. Αντ’ αυτού, όμως, η Κούβα στέκει κι ο κουβανικός λαός αποχαιρέτησε τον Κομαντάντε κατά εκατομμύρια λαού. Για... δικτάτορες πρωτόγνωρα νούμερα, δεν νομίζετε;

Θέλω, όμως, να ξεκαθαρίσω και τούτο... Και -όπως λέμε στα κυπριακά- όπκοιου αρέσκει! Όπκοιου εν αρέσκει, ας τζιοιμηθεί χώρκα, που λαλούμε στην μακαρία νήσο. Εσείς, αγαπητοί φίλοι, ξέρετε μεγαλύτερο ανθρώπινο δικαίωμα, από το δικαίωμα στην εργασία; Από το δικαίωμα στην μόρφωση, το δικαίωμα στην υγεία; Ακόμη και από το δικαίωμα στον αθλητισμό, το δικαίωμα και στον πολιτισμό; Και το κυριότερο, το δικαίωμα να είσαι αυθύπαρκτα και αυτονόητα μέρος όλων αυτών; Εγώ, προσωπικά, δεν γνωρίζω!

Ναι, λέγει η αστική προπαγάνδα και ο καθοδηγούμενος αστικός τύπος, αλλά στις χώρες του σοσιαλισμού -στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες και την Κούβα- δεν υπήρχε και/ή δεν υπάρχει ελευθερία! Κι εγώ το αντιστρέφω: Ξέρετε ποια είναι η μεγαλύτερη ελευθερία -και... "δικαίωμα"-στον καπιταλισμό; Η ελευθερία -και το "δικαίωμα"- να είσαι... φτωχός! Φευ, όμως, αυτό όχι ως δική μας επιλογή, αλλά ως αποτέλεσμα της ασυδοσίας και επιβολής του καπιταλιστικού συστήματος. Το οποίο οδήγησε την ανθρωπότητα στο σημείο το -μόλις- 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, να κατέχει τόσο πλούτο, όσο και το υπόλοιπο 99% του παγκόσμιου πληθυσμού! Με εξαίρεση, λέω εγώ, την Κούβα και τον περήφανο κουβανικό λαό. Στην οποία ο πλούτο της χώρας είναι οι άνθρωποι και ο φυσικός της πλούτος είναι κοινή ιδιοκτησία...

Και όχι μόνο αυτό: τον πλούτο της αυτό να μπορεί να τον “εξάγει” σε άλλες πραγματικά φτωχές χώρες και λαούς και να τον μοιράζεται μαζί τους: Το σύνολον 90.161 γιατρούς αριθμούσε το 2016 η Κούβα. Από αυτούς οι 50 χιλιάδες -ή το 55%- υπηρετούσε σε 62 άλλες χώρες. Στις 30 από τις οποίες η Κούβα πρόσφερε αυτές τις υπηρεσίες ΔΩΡΕΑΝ!

Με τους επαναστατικούς χαιρετισμούς μου

Ο Κυπραίος

(χωρκάτης με το νάμιν)

* Στη φωτογραφία, στιγμιότυπο από την “φτωχή” -κατά τον αστικό δυτικό Τύπο- Κούβα, αλλά πλούσια σε ανθρωπισμό και κοινωνικές παροχές. Για το οποίο θα επανέλθω στο επόμενο αφήγημα. Καθ’ ότι είναι καλό -και ιδιαίτερα χρήσιμο- να μοιραζόμαστε στοιχεία και πληροφορίες. Για να μην μας δουλεύουν, τουλάχιστον, τα δυτικά αστικά μέσα ενημέρωσης. Αλλά και για να θυμηθούμε, κάποτε, την αγωνιστικότητα και διεκδικητικότητά μας σαν λαός και να απαιτήσουμε -και για λόγου μας- στη χώρα μας τα αυτονόητα: Δωρεάν υγεία, παιδεία, αθλητισμό, πολιτισμό, κοινωνικές παροχές και φροντίδα. Από το κράτος, όχι από τις λεγόμενες κοινωνικές επιχειρήσεις. Το νέο αυτό φρούτο, που το δικό μας κράτος θέλει να εισάξει και ετοιμάζει σημαντικά κίνητρα και μέτρα για... επενδύσεις σ‘ αυτό τον τομέα! Στο κάτω κάτω από δημοκρατία και ελευθερία χορτάσαμε...