Menu
Νταχάου: Μάρτης 1933 - Το πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης μπαίνει σε λειτουργία

Νταχάου: Μάρτης 1933 - Το πρώτο στρ…

• Γερμανοί κομμουνιστές κ...

Στις φλόγες η Μέση Ανατολή - Επικίνδυνη κλιμάκωση και συνεχόμενα αντίποινα από το Ιράν

Στις φλόγες η Μέση Ανατολή - Επικίν…

• Πλήγματα Αμερικανο-ισρα...

Απ' το μπαλόνι στον τομογράφο

Απ' το μπαλόνι στον τομογράφο

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ* Ο κό...

Τι κρύβει η αντιπαράθεση ΗΠΑ - Ευρώπης για την επιχείρηση στα Στενά του Ορμούζ;

Τι κρύβει η αντιπαράθεση ΗΠΑ - Ευρώ…

• Το κάλπικο αφήγημα ότι ...

Πόλεμος ηγεμονίας και επεκτατισμού ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν

Πόλεμος ηγεμονίας και επεκτατισμού …

• Στόχος των ΗΠΑ η εξασθέ...

Ο σφαγέας παρομοίασε το κράτος-τρομοκράτη με τον Τζένκινς Χαν ενώ για την «ευλογημένη Νέα Μέση Ανατολή» των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ χτυπά ξανά τη Συρία

Ο σφαγέας παρομοίασε το κράτος-τρομ…

• Την ίδια στιγμή ο Τραμπ...

Μια άλλη ματιά στον πόλεμο

Μια άλλη ματιά στον πόλεμο

Επιπλέον 200 δισ. δολάρια...

Ανεπίστρεπτη πορεία

Ανεπίστρεπτη πορεία

Καθώς ο ιμπεριαλιστικός π...

Ο πόλεμος ΗΠΑ - Ισραήλ εναντίον του Ιράν και οι προεκτάσεις

Ο πόλεμος ΗΠΑ - Ισραήλ εναντίον του…

Γράφει: Ανδρέας Θεοφάνους...

ΗΠΑ: Παραίτηση του διευθυντή του Κέντρου Αντιτρομοκρατίας με κριτική στον Τραμπ

ΗΠΑ: Παραίτηση του διευθυντή του Κέ…

• «Το Ιράν δεν συνιστούσε...

Prev Next

Ο ΑΠΟΕΛ, ο “αδιαπραγμάτευτος" στόχος του Πρ. Πετρίδη, το “ευ αγωνίζεσθαι” και ο... Καπιταλισμός

Ο ΑΠΟΕΛ, ο “αδιαπραγμάτευτος" στόχος του Πρ. Πετρίδη, το “ευ αγωνίζεσθαι” και ο... Καπιταλισμός

• Κι οι ευθύνες αρμοδίων αρχών και δημοσιογράφων που ακούν, βλέπουν και... σιωπούν!

 

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Ώστε έτσι, λοιπόν... Για την εταρεία «ΑΠΟΕΛ Ποδόσφαιρο ΛΤΔ» η κατάκτηση του τίτλου δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά μόνο ένα “αδιαπραγμάτευτο στόχο”. Τάδε έφη, την περασμένη βδομάδα, ο πρόεδρος της εταιρείας Πρόδρομος Πετρίδης, όπως κατέγραψε και τιτλοφόρησε τις δηλώσεις του ο Τύπος. Βέβαια, αν έλεγε ότι ο τίτλος, ή ακόμη και το κύπελλο, αποτελούν διακαή πόθο και μόνιμο στόχο της ομάδας, ουδεμία αντίρρηση, ουδέν μεμπτό κι ουδένα σχόλιο εξ αυτού. Ο κάθε ένας δικαιούται να επιθυμεί -ακόμη και να πιστεύει ότι μπορεί να τα κερδίσει- και τα πιο απίθανα και ουδείς μπορεί να του βάλει φραγμό στα όνειρα και τις επιθυμίες, μηδέ στις ελπίδες να τα εκπληρώσει.

Όταν όμως με πάσα σοβαρότητα δηλώνει ότι ο τίτλος συνιστά “αδιαπραγμάτευτο στόχο”, τότε μια τέτοια δήλωση παραπέμπει αλλού. Και σίγουρα όχι σε ένα πρωτάθλημα οποιουδήποτε αθλήματος, όπου ο κάθε αγώνας παίζεται με τριπλή παραλλαγή: Νίκη, ήττα και ισοπαλία. Κι όποιος στο τέλος της κούρσας συγκεντρώσει τους περισσότερους βαθμούς, άρα τις περισσότερες νίκες και τις λιγότερες ήττες, τότε ναι, αυτός είναι πρωταθλητής.

Ωστόσο: Η κατάκτηση του πρωταθλήματος, ουδόλως μπορεί να είναι αποτέλεσμα οποιασδήποτε διαπραγμάτευσης μηδέ απόφασης ενός και μόνο των διαγωνιζομένων. Διότι αν ήταν έτσι τα πράγματα, τότε ο ΑΠΟΕΛ και η κάθε άλλη ομάδα ή εταιρεία που τυχόν σκέφτεται το ίδιο, απλά θα πρέπει να φτιάξουν ο καθένας το δικό τους πρωτάθλημα και να προαποφασίσουν ότι αυτός θα είναι πρωταθλητής. Και μάλιστα αφού αυτό το αποτέλεσμα θα είναι και αδιαπραγμάτευτο -αυτό υποδηλεί η δήλωση του προέδρου της εταιρείας ΑΠΟΕΛ Λτδ, ότι δηλαδή «δεν πρόκειτα να συμβιβαστεί τίποτε λιγότερο από την επιστροφή της ομάδας στην κορυφή της πυραμίδας του ποδοσφαίρου μας»- τότε το πλέον σίγουρο για να επιτευχεί είναι είτε ο ΑΠΟΕΛ να κερδίζει τις νίκες χωρίς αγώνες (είπαμε ο κάθε αγώνες παίζεται με τριπλή παραλλαγή, ήτοι: νίκη, ήττα, ισοπαλία), είτε να ανακηρυχθεί πρωταθλητής από την έναρξη του πρωταθλήματος και να αγωνίζεται με τις άλλες ομάδες για το χάζι, για την πλάκα και διασκέδασή τους, ενώ όλες οι άλλες ομάδες να αγωνίζονται αναμεταξύ τους για τη δεύτερη θέση και κάτω!

Φευ, όμως: Κάτι τέποιο εισάγει στον Αθλητισμόκαινά δαιμόνια” και στέλλει στα αζήτητα το αρχαιοπρεπέστατο και αθάνατο “ευ αγωνίζεσθαι”. Το οποίο, βέβαια, έτσι ή αλλιώς η εμπορευματοποίησει του Αθηλτισμού και η εισαγωγή σ’ αυτόν των νόμων του Καπιταλισμού έχει προ καιρού προσπεράσει κι όσοι ακόμη πιστεύουμε κι αναφερόμαστε σ’ αυτό καταντούμε απλά γραφικοί. Αλλά και έτσι, πάλιν, όσοι ακόμη πιστεύουμε ότι ο Αθλητισμός είναι μαζική κοινωνική δράση και εκδήλωση και όχι εμπόρευμα, όσοι ακόμη πιστεύουμε ότι το  ευ αγωνίζεσθαι” μακριά και πέρα από τη ισχύ των νόμων του καπιταλισμού, εξακολουθεί να ισχύει το ίδιο όπως και κατά την αρχαιότητα, τότε δεν μπορούμε να σιωπούμε. Και πρωτίσατως δεν μπορεί να σιωπούν όσοι έχουν -και/ή πρέπει να έχουν- σχέση με τον Αθλητισμό: το κράτος και οι αρμόδιες Αρχές και φορείς, οι αθλητικές ομοσπονδίες, οι εποπτικές αρχές, θεσμοί και όργανα και οι οργανωμένοι φιλάθλοι. Και μαζί και πέρα από αυτούς και οι δημοσιογράφοι. Ναι, ναι οι δημοσιοργάφοι! Οι οποίοι δεν πρέπει απλά να αναπαράγουν το μακρύ και το κοντό τού κάθε αθλητικού “παράγοντα”, αλλά και να το κρίνουν. Ναι το διυλίζουν και να το θέτουν στη βάσανο της αυστηρής κριτικής. Υποβάλλοντας σ’ αυτούς -όπως και οι αντίστοιχοι δημοσιογράφοι στους πολιτικούς, βέβαια- δύσκολα ερωτήματα. Όπως, για παράδειγμα, όταν μια ομάδα/εταιρεία έχει τόσα και τόσα εκατομμύρια συσσωρευμένα χρέοι/ζημιές, πως στην ευχή των διοικούντων κάνει τόσες πρωτοκλασάτες -ως παρουσιάζονται- μεταγραφές ποδοσφαιριστών; Και να απαιτούν, εκ μέρους των χιλιάδων των φιλάθλων, πειστικές απαντήσεις...

Συγνώμη, αφέλειά μου το τελευταίο... Ξέχασα ότι ο Καπιταλισμός, πέρα από το ότι έχει κάνει εμπόρευμα τον Αθλητισμό, πέρα από το ότι μετατρέπει την μια μετά την άλλη ποδοσφαιρική ομάδα σε εταιρεία -τάχαμου για να επιβιώσει- έχει εισάξει και τον όρο “επενδυτές”. Και γεμίζουν, λένε, τα ταμεία των χρεωκοπημένων ομάδων/εταιρειών με ζεστό χρήμα! Αλλά με βάση τους νόμους το Καπιταλισμού, ο επενδυτής επενδύει χρήματα με απώτερο σκοπό το κέρδος. Να τα αβκατίσει, όπως λέμε και στα κυπριακά. Και όχι για να τα χάσει, μηδέ να τα χαρίσει ή να τα ρίξει σε μια μαύρη τρύπα χωρίς πάτο! Εκτός και αν... θου Κύριε φυλακή τω στόματί μου! Και μένω ίσαμε εδώ και ο νοών νοείτω!

Αλλά και πάλιν, ακόμη κι ο Καπιταλισμός, έστω και ως στάχτη στα μάτια του κόσμου, έχει κάποιους κανόνες και νόμους σύμφωνα με τους οποίους ελέγχει -υποτίθεται- πώς λειτουργεί η κάθε αγορά. Γιατί, λοιπόν, αυτές οι εποπτικές αρχές -αθλητικές, κρατικές κι οποιεσήποτε άλλες- δεν ασχολούνται με τα τεκταινόμενα στο ποδόσφαιρο;

Και κλείνω από εκεί που  ξεκίνησα: Ο ΑΠΟΕΛ ξεκίνησε το φετινό πρωτάθλημα με μια ηχηρή ήττα. Εκπαραθύρωσε κακήν κακώς τον προπονητή του -Σάββα Πουρσαΐτίδη- και στη συνέχεια έφερε τον Σωφρόνη Αυγουστή, συνεχίζοντας τις ηχηρές μεταγραφές. Αλλά και στο δεύτερο αγώνα έχασε. Όχι τόο ηχηρά, βέβαια, αλλά και πάλιν ηττήθηκε. Και ρωτώ: Αν αύριο Κυριακή που παίζει με τον Απόλλωνα στη Λεμεσό -ο οποίος στις πρώτες δύο αγωνιστικές έφερε ισάριθμες νίκες- ο ΑΠΟΕΛ χάσει και πάλιν -βλέπετε το αποτέλεσμα του αγώνα δεν είναι θέμα διαπραγμάτευσης των προέδρων των δύο ομάδων, αλλά αγωνιστικής παρουσίας και απόδοσης των ποδοσφαιριστών εντός του αγωνιστικού χώρου- τι θα πει στον κόσμο του ΑΠΟΕΛ o  πρόεδρος της εταιρείας «ΑΠΟΕΛ Ποδόσφαιρο Λτδ»; Ότι συμβιβάστηκε με το λιγότερο; Ή ότι δεν είναι -αυτός και η διοικητική του ομάδα- καλός διαπραγματευτής;

Φωτογραφία: Ο πρόεδρος της εταιρείας «ΑΠΟΕΛ Ποδόσφαιρο Λτδ» Πρόδρομος Πετρίδης, πάνω, με τον εκδιωχθέντα προπονητή Σάββα Πουρσαϊτίδη, ο οποίος έφυγε δηλώνοντας ότι «η διοίκηση δεν με σεβάστηκε» και κάτω ο νέος προπονητής, Σωφρόνης Αυγουστής, ο οποίος όμως στον πρώτο αγώνα του στον πάγκο του ΑΠΟΕΛ πάλιν δεν απέφυγε την ήττα...

back to top