Menu
ΕΛΑΜίτες: Δεν... φταίνε αυτοί· τόσοι είναι, τόσα και τέτοια -ανιστόρητα- λένε!*

ΕΛΑΜίτες: Δεν... φταίνε αυτοί· τόσο…

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρ...

Μοναδικός και Αθάνατος!

Μοναδικός και Αθάνατος!

Γράφει: Γιάννης Ιωαννίδης...

Η Νατάσσα Μποφίλιου τραγουδά για τον Παύλο και τη Μάγδα Φύσσα

Η Νατάσσα Μποφίλιου τραγουδά για το…

• ...«Βασίλεψες αστέρι μο...

Ευρωκοινοβούλιο: Ένα ακόμα υποκριτικό ψήφισμα για τα «δικαιώματα» και τις «διακρίσεις»

Ευρωκοινοβούλιο: Ένα ακόμα υποκριτι…

Ψήφισμα «σχετικά με τα δι...

Η Δημοκρατία απέναντι στον κόσμο του πραγματικού ψεύδους

Η Δημοκρατία απέναντι στον κόσμο το…

Γράφει: Χαράλαμπος Μερακλ...

Μάγδα Φύσσα: Δεν τελειώσαμε με τον φασισμό...

Μάγδα Φύσσα: Δεν τελειώσαμε με τον …

• ...Η πάλη πρέπει να είν...

Το λεξιλόγιο της διαστροφής

Το λεξιλόγιο της διαστροφής

Γράφει: Λιάνα Κανέλλη* Ο...

Μικρός πήγα κι εργάστηκα…

Μικρός πήγα κι εργάστηκα…

Γράφει: Δημήτρης Κούλαλης...

Ο ΑΠΟΕΛ, ο “αδιαπραγμάτευτος" στόχος του Πρ. Πετρίδη, το “ευ αγωνίζεσθαι” και ο... Καπιταλισμός

Ο ΑΠΟΕΛ, ο “αδιαπραγμάτευτος" …

• Κι οι ευθύνες αρμοδίων ...

Πλαστά διλήμματα γύρω από το Προσφυγικό - Μεταναστευτικό

Πλαστά διλήμματα γύρω από το Προσφυ…

Της Κατερίνας ΓΕΡΑΚΗ* Η ...

Prev Next

Η απενοχοποίηση της ΕΟΚΑ Β’ από τον Συναγερμό και την κυβέρνησή του

Η απενοχοποίηση της ΕΟΚΑ Β’ από τον Συναγερμό και την κυβέρνησή του
Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Ότι δεν γυρίζει η γλώσσα των Συναγερμικών -και των δύο συναγερμικών διακυβερνήσεων, Γλαύκου Κληρίδη και Νίκου Αναστασιάδη- να μιλήσουν καθαρά και να αναφέρουν ονομαστικά τα γεγονότα του 1974 -και πριν από αυτά- με το όνομά τους, να καταλογίσουν, ως οφείλουν -τουλάχιστον σε επίπεδο συναγερμικών διακυβερνήσεων- στην ΕΟΚΑ Β’ -και ότι αυτή περιελάμβανε- τις υπαρκτές και εξόχως εκκωφαντικές ευθύνες της για την τραγωδία που ο λαός μας βιώνει τα τελευταία 47 χρόνια, δεν είναι άσχετο με τη σχέση του κυβερνώντος κόμματος με την παράνομη αυτή οργάνωση και την έκνομη, εγκληματική και προδοτική δράση της. Σχέση πρώτου βαθμού συγγένειας, αν το θέταμε σε επίπεδο οικογένειας. Κι είναι τούτο αλήθεια, αφού όπως έγραψα σε προηγούμενο εν Τύποις πόνημα, η ΕΟΚΑ Β’, σώμα από το σώμα και αίμα από το αίμα της ΕΟΚΑ 1955 - 1959, αμφότερες δημιούργημα του Γρίβα και συνεχιστής η δεύτερη της πρώτης, είναι μαζί και παράλληλα σώμα από το σώμα και αίμα από το αίμα και του Συναγερμού.

Αυτό, βέβαια, δεν είναι δική μου διαπίστωση, ή έστω πολιτικό συμπέρασμα. Είναι γεγονός που εδράζεται σε συγκεκριμένα γεγονότα, δράσεις και αποφάσεις. Ακόμη και σε κυβερνητικό επίπεδο, όταν ο Συναγερμός αναρριχήθηκε για πρώτη φορά στην εξουσία τον Μάρτη του 1993. Είναι γεγονός που το καταδεικνύει η παράλληλη δραστηριοποίηση κορυφαίων στελεχών της ΕΟΚΑ Β’ [οι οποίοι βέβαια φορούν και τον μανδύα της ΕΟΚΑ 1955-1959] στο κυβερνητικό κόμμα και στην ιδια την συναγερμική διακυβέρνηση.

Όχι τυχαία, λοιπόν, ο Συναγερμός, ως πολιτική παράταξη, ακόμη από το 1976, στις πρώτες εκλογές μετά την τραγωδία του 1974, στέγασε και πολιτικοποίησε την ΕΟΚΑ Β’, αναδεικνύοντας σημαίνοντα στελέχη της προδοτικής αυτής οργάνωσης σε πολιτειακά αξιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Της ίδια Κυπριακής Δημοκρατίας την οποία λίγα χρόνια προηγούμενα πάσκιζαν να διαλύσουν, κηρύσσοντας την ένωση με την Ελλάδα, αλλά παραχωρώντας -συνάμα- την Κερύνεια δώρο -πραγματικό “πεσκέσι- στην Τουρκία. Έτσι ο Συναγερμός αναδεικνύει πρώτα -το 1981- ως μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων επώνυμα στελέχη τς ΕΟΚΑ Β’ -ανάμεσα στους οποίους ήσαν και υπουργοί της οκταήμερης πραξικοπηματικής “κυβέρνησης”- και στη συνέχεια, επί πρώτης συναγερμικής διακυβέρνησης Γλαύκου Κληρίδη -1993- βλέπουμε σημαίνοντα στελέχη της ΕΟΚΑ Β’ σε υπουργικούς θώκους και άλλες υψηλόβαθμες κρατικές θέσεις και υπηρεσίες.

Πώς, όμως, και γιατί φθάσαμε στο τελευταίο; Δηλαδή στην απενοχοποίηση της ΕΟΚΑ Β’ και της δράσης της και στην πράξη στη δικαίωση της παράνομης δράσης στελεχών της; Ως προς το γιατί, είναι εύκολο να απαντηθεί: Διότι υπήρχε -και εξακολουθεί να υπάρχει ίσαμε σήμερα- η ιδεολογική ταύτιση του Συναγερμού και της λεγόμενης “Ενωτικής Παράταξης”, που υπέγραφε κατά τα χρόνια 1971 και μετά ως ΕΟΚΑ, όπως δηλαδή και την περίοδο 1955-1959, αλλά και γιατί μεγάλο μέρος του Συναγερμού -που “κληρονόμησε τον σκληρό ενωτικό πυρήνα του πάλαι ποτέ Ενιαίου Κόματτος- το κατατρείχαν οι ίδιες Ερινύες και οι ίδιοι Εφιάλτες για την κυπριακή τραγωδία που κορυφώθηκε τον Ιούλη του 1974.

Σε ότι αφορά το πως, τούτο έγινε εφικτό, τούτο έγινε μετά την αναρρίχηση του Συναγερμού στην εξουσία, τον Μάρτη του 1993. Με την εκλογή Κληρίδη στην προεδρία, άνοιξαν οι πόρτες του Προεδρικού σε σημαίνοντα στελέχη της ΕΟΚΑ Β’ και ευθύς αμέσως άρχισε και η διαδικασία της απενεχοποίησης και εν τέλει δικαίωσης ΕΟΚΑ Β’ και πραξικοπήματος/πραξικοπηματικών. Με τις π ρώτε πρώτες αποφάσεις του υπό τον Γλαύκου Κληρίδη Υπουργικού Συμβουλίου, μάλιστα! Οι οποίες ως ιδέες άρχισαν να επεξεργάζονται στα συναγερμιά δώματα πολύ πριν τις εκλογές του Φλεβάρη 1993 και την επικράτηση σ’ αυτές του Συναγερμικού υποψήφιου, με τα δεκανίκια του ΔΗΚΟ. Και φαίνεται τούτο από το γεγονός ότι πριν καλά καλά κλείσει ο πρώτος μήνας λειτουργίας του υπό τον Γλαύκο Κληρίδη, αυτό πήρε σημαντικές πολιτικές αποφάσεις που λογικά θα χρειάζετο αρκετός χρόνος προετοιμασίας πριν ψηφιστούν και εφαρμοστούν.

Αλλά ποιες ήταν οι τρεις πρώτες πολιτικές αποφάσεις της διακυβέρνησης Κληρίδη;

  • Παύση των μελών των διοικητικών συμβουλίων των ημικρατικών οργανισμών.
  • Αποκατάσταση των νομίμως εκδιωχθέντων πραξικοπηματιών από τη δημόσια υπηρεσία –των γνωστών ως «62»- και επαναπρόσληψή τους στη δημόσια υπηρεσία (ή παραχώρηση σ’ αυτούς παχυλών συντάξεων και εφάπαξ).
  • Η Ιδρυση του Συμβουλίου Ιστορικής Μνήμης Αγώνος ΕΟΚΑ 1955 – 1959 (ΣΙΜΑΕ).

Τι όμως σκοπείτο με τις εν λόγω αποφάσεις;

  1. Η παύση των μελών των διοικητικών συμβουλίων των ημικρατικών οργανισμών και η απόπειρα διορισμού ακραιφνών συναγερμικών συμβουλίων απλά επιβεβαίωνε όχι μόνο τη συνειδητή και προγραμματισμένη προσπάθεια επιβολής πλήρως συμβουλίων ελεγχόμενων απόλυτα από το Συναγερμό, αλλά και την καθιέρωση από τη συναγερμική κυβέρνηση της δικής της σκέψης, φιλοσοφίας και νοοτροπίας στη διακυβέρνηση του τόπου, διαγράφοντας κάθε αντίθετη άποψη και φωνή. Όπως ακριβώς λειτουργούσε, δηλαδή, η ΕΟΚΑ Β’... Χάριν ιστορικής καταγραφής, να σημειωθεί ότι η προσπάθεια αυτή της συναγερμικής κυβέρνησης έπεσε στο κενό, αφού παυθέντα μέλη συμβουλίων ημικρατικών οργανισμών προσέφυγαν στο Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο και έκρινε ως παράνομη την παύση τους. Έτσι η υλοποίηση της απόφασης της συναγερμικής κυβέρνησης να θέσει υπό τον πλήρη έλεγχό της τα συμβούλια των ημικρατικών οργανισμών πήρε αναβολή μέχρι την ομαλή λήξη της θητείας τους.
  2. Η αποκατάσταση των «62» στην ουσία συνιστούσε πράξη όχι μόνο δικαίωσής τους -και δικαίωσης των έκδηλα αντινομικών και παράνομων ενεργειών και αντικυβερνητικών πράξεών τους, για τις οποίες νομίμως και στη βάση του Συντάγματος δικάστηκαν και καταδικάστηκαν- αλλά και δικαίωσης και νομιμοποίησης αυτού τούτου του προδοτικού χουντοφασιστικού και τουρκοφόρου πραξικοπήματος. Εξαλείφοντας κατά τρόπο πολιτικά απαράδεκτο και παντελώς ανιστόρητα την όποιαν συμμετοχή της ΕΟΚΑ Β’ στο τουρκοφόρο πραξικόπημα. Κάτι που ο λαός μας βιώνει και στην παρούσα συναγερμική διακυβέρνηση, με επικεφαλής τον Νίκο Αναστασιάδη.
  3. Βέβαια αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Συναγερμός έδωσε άφεση αμαρτιών και διέγραψε τα εγκλήματα της ΕΟΚΑ Β’ και των μελών και στελεχών της ενάντια στην πατρίδα μας. Το έκανε και πολύ νωρίτερα, πρακτικά από της ίδρυσής του (1976), με τη συμπερίληψη στα ψηφοδέλτιά του γνωστών στελεχών της ΕΟΚΑ Β’ και την ανάδειξη -το 1981- κάποιων εξ αυτών σε μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων. Για να φτάσουμε στην παγκόσμια -αρνητική και πολιτικά ανήκουστη, ασφαλώς- πρωτοτυπία, «υπουργοί» της πραξικοπηματικής κυβέρνησης, παντελώς ατιμώρητοι για τη συμμετοχή τους σε έκδηλα παράνομη και αντισυνταγματική ενέργεια -ως συνιστά η πραξικοπηματική κατάλυση της συνταγματικής τάξης και απόπειρα δολοφονίας του νόμιμα εκλεγμένου Προέδρου του κράτους- να αναδεικνύονται λίγα χρόνια αργότερα σε μέλη του κυπριακού κοινοβουλίου!
    Πρακτικά, λοιπόν, η απόπειρα νομιμοποίησης και απενοχοποίησης της ΕΟΚΑ Β’ και αυτού τούτου του χουντοφασιστικού πραξικοπήματος ξεκίνησε από το ΔΗΣΥ πολύ πριν αναρριχηθεί το κόμμα αυτό στην εξουσία, και μόλις δύο χρόνια μετά το δίδυμο έγκλημα που οι ξένοι εχθροί της Κύπρου σχεδίασαν και η χούντα των Αθηνών με ντόπια μίσθαρνα όργανά τους -διαβάζετε ΕΟΚΑ Β’- εκτέλεσαν. Θυμίζω στο σημείο αυτό την αναφορά στο χθεσινό εν Τύποις πόνημα την κόντρα που δημιουργήθηκε μεταξύ τού τότε συναγερμικού προέδρου Γλαύκου Κληρίδη και των ακραιφνών γόνων και επιγόνων της ΕΟΚΑ Β' (ΕΟΚΑ 1971 – 1974 την αποκαλούσαν κάποιοι ενώ υπέγραφαν απλά ως «Ε.Ο.Κ.Α»), όπου οι δεύτεροι κατηγορούσαν τον πρώτο ότι τους ξεγέλασε. Φαίνεται, λοιπόν, όι το 1993 αυτός ο σκληρός πυρήνας της ΕΟΚΑ Β’ “κτύπησε” τα ρέστα του και πριν συμπληρωθύν 19 χρόνια από το προδοτικό Πραξικόπημα της 15ης  του Ιούλη 1974, δικαίωσαν εαυτούς και έγκλημα! Δείχνοντας μαζί ποιος έκανε κουμάντο στην κυβερνηση Συναγερμού - Κληρίδη. Κάτι που πιστοποιήθηκε και επεκτάθηκε έτι περισσότερο με την τρίτη σημαντική πολιτική της κυβέρνησης: την ίδρυση του ΣΙΜΕΑ.
  4. Το Συμβουλίο Μνήμης Αγώνα ΕΟΚΑ 1955-1959: Το Υπουργικό Συμβούλιο, κατά τη συνεδρία του στις 26 του Μάρτη 1993 με την υπ’ αριθμό 39.070 απόφασή του προχώρησε στη σύσταση Συμβουλίου Μνήμης Αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959. Προφανώς το χαρακτηριστικό «Ιστορικής» μεταξύ «Συμβουλίου» και «Μνήμης» προστέθηκε στην πορεία, μετά την ίδρυση του Συμβουλίου. Επαναλαμβάνω: απορίας άξιον είναι πότε πρόλαβε η κυβέρνηση, και ο αρμόδιος πολιτικός προϊστάμενος του Υπουργείου Παιδείας, να αναλάβουν τα καθήκοντά τους και σε λιγότερο από τέσσερις βδομάδες να είναι έτοιμοι και να περάσουν από το Υπουργικό Συμβούλιο προσχέδιο απόφασης για ίδρυση και λειτουργία του εν λόγω Ιδρύματος;

Μαζί και πέραν τούτου, βέβαια, τα ερωτήματα που τίθενται για την εν λόγω πολιτική απόφαση είναι και λογικά, και συγκεκριμένα:

1. Aπό ποιους κινδύνευε η μνήμη, και μάλιστα η ιστορική, του αγώνα της EOKA και χρειάστηκε η υπό του κράτους σύσταση -υπό την ομπρέλα του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού- Συμβουλίου;

2. Mήπως τα προϋπήρχαντα Συμβούλια ή Iδρύματα, που δημιούργησαν βασικά οι ίδιοι φορείς δεν ήσαν αρκετά για να προωθήσουν το στόχο διατήρησης της ιστορικής μνήμης του αγώνα της EOKA, και χρειάζετο κρατικό ίδρυμα/φορέας για τούτο;

3. Έστω και υπ’ αυτή την έννοια, της κρατικής δηλαδή στήριξης και σκέπης στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης του αγώνα της EOKA, δεν διέβλεπαν οι εισηγητές της πρότασης προς το Yπουργικό Συμβούλιο το ενδεχόμενο εμπλοκής ενός κρατικού Iδρύματος σε ενδοπαραταξιακές διαφορές που προϋπήρχαν για είκοσι σχεδόν χρόνια; Διαφορές που οδήγησαν τους εμπλεκομένους στα ελληνικά δικαστήρια και εποπτικές αρχές.

Επί της ουσίας: η σύσταση του ΣΙΜΑΕ ως συνειδητή πολιτική πράξη, αλλά και ο διορισμός από την κυβέρνηση Κληρίδη στην προεδρία του εν λόγω Συμβουλίου του Ανδρέα Αγγελόπουλου, σημαίνοντος στελέχους της ΕΟΚΑ Β’, δεν οδηγούσε πουθενά αλλού παρά στο γεγονός ότι η κυβέρνηση Συναγερμού με την πράξη αυτή στεγάζει υπό τη σκέπη της την ενωτική παράταξη που εκφράζεται από την ΕΟΚΑ Β'. Και όχι μόνο αυτό:

Δημιουργώντας η ίδια η κυβέρνηση τον -κατ’ ουσία- επίσημο συντονιστικό φορέα όλων των παραφυάδων/συνδέσμων περί την ΕΟΚΑ, που οι επίγονοι της οργάνωσης έφτιαξαν στα χρόνια που πέρασαν από το 1959 και μετά, κατά βάση τούς παραχωρεί και τη νομιμοποίηση όχι μόνο του δημοσίου πολιτικού λόγου και δημόσιας πολιτικής παρέμβασης, αλλά και την “εξαργύρωση” παντί τρόπω στις σύγχρονες συνθήκες του αγώνα του 1955 - 59. Κι αυτό όχι μόνο χωρίς η κυβέρνηση να διαχωρίσει, ως όφειλε, την ΕΟΚΑ 1955 - 1959 από την ΕΟΚΑ Β’, αλλά διά της συγκεκριμένης σύνθεσης έχει κατά τεκμήριο δώσει στην ΕΟΚΑ Β’ την άφεση αμαρτιών και τη νομιμοποίηση που τα αμετανόητα στελέχη της επιζητούσαν, χωρίς προηγούμενα να δηλώσουν τη μεταμέλειά τους για την παράνομη δράση τους και το αποτρόπαιο έγκλημα της 15ης Ιουλίου 1974. Αντίθετα, ως αποτέλεσμα της πολιτικής αυτής της κυβέρνησης Συναγερμού-Κληρίδη, ίσαμε σήμερα γνωστά κορυφαία στελέχη της ΕΟΚΑ Β’, με ενεργό εμπλοκή στην παρανομία και το προδοτικό τουρκοφόρο πραξικόπημα, δηλώνουν ότι δεν έχουν μετανοήσει για ό,τι και όσα έπραξαν την περίοδο εκείνη! Ενώ κάποιοι ανερυθρίαστα κομπάζουν πως θα ξανάκαναν ό,τι έκαναν το 1974 και προηγούμενα!

Γεγονός αναμφισβήτητο, πάντως, που βγαίνει μέσα από την πορεία του ΣΙΜΑΕ,  είναι ότι το εν λόγω Συμβούλιο όχι μόνο ενεπλάκη, και μάλιστα πολύ σύντομα από της ίδρυσης και λειτουργίας του, στις ενδοπαραταξιακές διαφορές της ενωτικής παράταξης, αλλά χρησιμοποιήθηκε και ως κρατικός κυπριακός μοχλός πίεσης προς τις ελληνικές Αρχές -που εποπτεύουν το υπό του Γρίβα ομώνυμο Ίδρυμα με έδρα την Αθήνα, για επίτευξη των στόχων και επιδιώξεων των διάφορων επιγόνων του αγώνα της ΕΟΚΑ στην Κύπρο.

Σημειώνω όι αναλυτικά γι’ αυτό το θέμα είχα προσωπικά γράψει στην “Χαραυγή”, δημοσιοποιώντας σχετικά έγγραφα και τεκμήρια, στην από 58 ρεπορτάζ στο διάστημα 21/12/2012 - 3/3/2013, υπό τον γενικό τίτλο «Αυτοί που θέλουν να μας ξανακυβερνήσουν».

Φωτογραφία: Πάνω αριστερά το απόσπασμα από τα πρακτικά του Υπουργικού Συμβουλίου ημ. 26/3/1993 για την ίδρυση του ΔΙΜΑΕ. Δεξιά το υπό τον Γλαύκο Κληρίδη Υπουργικό Συμβούλιο στην πρώτη “πανηγυρική” συνεδρία του. Κάτω το προσχέδιο της απόφασης που κατατέθηκε στο Υπουργικό Συμβούλιο για την ίδρυση του ΣΙΜΑΕ.

Leave a comment

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.

back to top