Οι “εμπόροι” του πατριωτισμού και του εθνικισμού...

«Και σεις που ’ρθατε τώρα να ζητείτε μοιράσι
πριν το ξόδι μας γίνει να χερώσετε κλήρο….
Σφαλερό το μαντάτο που σας έχει εδώ μάσει
κι ως αγιούπες πετάτε στο κορμί μας τριγύρω,
Όθεν ήρθατε πάτε, φοβεροί Αμερικάνοι
η πατρίδα σας είναι κάπου άλλου - και σας φτάνει!»

Ασφαλώς όσα καταμαρτυρεί ο Ποιητής για τους ξένους, εξήμιση δεκαετίες πριν από σήμερα, για τις επιβουλές τους στο νησί μας, εξακολουθούν να ισχύουν και εν έτει 2021. Και μάλιστα, στο πολλαπλάσιο! Γιατί οι ίδιοι “εμπόροι” των εθνών θέλουν ίσαμε σήμερα το νησί μας βραχίονα των επεκτατικών τους βλέψεων, των γεωστρατηγικών τους σχεδιασμών και συμφερόντων στην περιοχή μας και όχι μόνο. Αυτοί οι ίδιοι “εμπόροι” των λαών θέλουν το δικό μας λαό και πατρίδα εργαλείο και εφαλτήριο στα αρπακτικά τους σχέδια, ενάντια στους λαούς και τις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου και της ευρύτερης Μέσης Ανατολής.

Αλίμονο, όμως: Σ’ αυτά τους τα σχέδια και σχεδιασμούς, οι εμπόροι των λαών βρήκαν συμμάχους και “βοηθούς” κάποιους ντόπιους “εμπόρους”. Εμπόρους του πατριωτισμού, εμπόρους του εθνικισμού, εμπόρους του ελληνισμού και του τουρκισμού, εμπόρους της ένωσης αλλά και της διπλής ένωσης. Εμπόρους, με άλλα λόγια, της διχοτόμησης του νησιού και του λαού μας... Και τα πηγαίνουν μέχρι σήμερα “περίφημα”, πανάθεμά τους! Μαρτυρεί δε τούτο, κατά τρόπο τραγικό, η σημερινή ντεφάκτο διχοτόμηση του νησιού. Το μαρτυρεί ο λαβωμένος Πενταδάκτυλος και τα απαίσια σύμβολα της κατοχής που οι σύγχρονοι κατακτητές χάραξαν ανεξίτηλα στο κορμί του περήφανου βουνού. Με τους σχεδιασμούς και τις ευλογίες των Αμερικανονατοϊκών πατρόνων τους. Αλλά -μη ξεχνάμε- και με τη βοήθεια των μίσθαρνων οργάνων τους στην Ελλάδα και την Κύπρο: της φασιστικής χούντας των Αθηνών και της προδοτικής ΕΟΚΑ Β’. Οι οποίοι, παρότι Εφιάλτες του λαού, αντί να τους κατατρώνε οι Ερινύες και να κρύβονται στα έγκατα της γης, γονυπετείς να εκλιπαρούν, για όσο ζουν, τη συγνώμη του λαού μας, βγαίνουν κι από πάνω! Και ζητούν να τους αναγνωριστεί δράση εθνική, που τους οδήγησε -άκουσον άκουσον- στην “πλήρη αυταπάρνηση σε αγώνες για δόξα και αρετή”, όπως αυτοπεριέγραψε εαυτόν ο Σταύρος Σταύρου Σύρος στις 16 του Μάρτη 2009, από τις συχνότητες του Ράδιο Πρώτο!

Το έργο, λοιπόν, αυτών των “εμπόρων” -ντόπιων και ξένων- πραγματεύται και με στοιχεία αναλύει η έκδοση «Απρίλης 1964: Η (εγ)κατάληψη της Ονίσιας - Από αυτούς που τάχθηκαν να την… προστατεύσουν» και η οποία παρουσιάστηκε την Πέμπτη, 1η Ιουλίου 2021, από τον Καθηγητή Σύγχρονης Ιστορίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημόυ Θεσσαλονίκης κ. Γιώργο Μαργαρίτη. Για να καταδείξουμε πως: τα δεινά στο νησί και το λαό μας τα χρόνια μετά την ανακήρυξη της Κύπρου ως ανεξάτητο κράτος, δεν ήλθαν από μόνα τους. Και ευθέως να υποβάλουμε πως: τον βάρβαρο Αττίλα δεν έφερε -κατά πως με νόημα και αλληγορικά υποδεινύει ένας άλλος μεγάλος Ποιητής, ο Κώστας Μόντης- η αγαπημένη θάλασσα της προδομένης Κερύνειας μας. Τον έφεραν αυτοί που διακήρυτταν ανένδοτο “εθνικό” αγώνα για “ένωση και μόνο ένωση”, αλλά φευ, βάσει προδιαγεγραμμένου σχεδίου στόχευαν στη διπλή ένωση. Δηλαδή στη διχοτόμηση. Κι ήτανε -ετούτο το σχέδιο- γνωστό τουλάχιστον στα ψηλότερα δώματα αυτών των “εθνικών αγωνιστών”. Για να μην αναφέρω, δηλαδή, ότι στο τέλος της ημέρας το σχέδιο αυτό έφερε, με τον ένα ή άλλο τρόπο και το δικό τους στίγμα, ακόμη και τη δική τους υπογραφή...

Σ’ αυτόν όλο το σχεδιασμό ήτανε και η Ονίσια, εκείνη η μικρή, προοδευτική και πρότυπη -με θαυμαστά μάλιστα αποτελέσματα- συνεργατική Κολεκτίβα, θύμα αυτής της προδοσίας. Γιατί σ’ αυτόν τον -κατά κάποιους- “εθνικό” αγώνα, “έπρεπε να καταστραφεί η Κολλεκτίβα των κομμουνιστών”! Βέβαια, αν ήτανε να καταστραφεί και να διαλυθεί ακόμη και από φίλια χέρια και όπλα αυτή η Κολεκτίβα, για το εθνικό καλό της Κύπρου και του λαού μας, χαλάλι, κατά πως είπε πριν 57 ολόκληρα χρόνια, στις 14 τ’ Απρίλη 1964, ο τότε πρόεδρός της, Χρίστος Κουρτελλάρης στον Σταύρο Σταύρου Σύρο, τότε στρατιωτικό διοικητή της περιοχής Δικώμου. Φευ όμως, δεν ήταν -μόνο- έτσι τα πράγματα. Γιατί η Ονίσια, οι Ονισιώτες και οι Ονισιώτισσες ήτανε σ’ όλη αυτή την τραγωδία το “μικρό” θύμα. Όσο βαρύ και αν αισθανόμασταν, εμείς οι Ονισιώτες και Ονισιώτισσες, από τότε ίσαμε σήμερα ετούτο το πλήγμα. Ωστόσο: το μεγάλο θύμα ήταν ολάκερη η Κύπρος· ο κυπριακός λαός στο σύνολό του!

Αυτή είναι η αλήθεια, κι αυτή είναι η πραγματική ιστορία. Την οποία, βέβαια, καταγράφουμε στο βιβλίο μέσα. Κι ο καθένας μπορεί να το διαβάσει και να το κρίνει. Και να δει καθαρά σε ποιανού τα μέρος βρίσκεται η αλήθεια. Το δικό μας, όπως καταγράφεται και περιγράφεται στο βιβλίο, ή αυτωνών που εμπορεύονταν τον πατριωτισμό και τους εθνικούς αγώνες, που εμπορεύονταν την ένωση, κοροϊδεύοντας το λαό, αφού γνώριζαν ότι θα έφερναν τη διχοτόμηση;

Αυτή η ιστορία, η πραγματική και αντικειμενική ιστορία πρέπει και να λέγεται και να καταγράφεται. Και -ασφαλώς- πρωτίστως να διδάσκεται στα σχολεία μας. Να μεταφέρεται ανόθευτη και στην παρούσα και στις επόμενες γενιές, κριτικά και αυτοκριτικά, μακριά από πατριωτικές κορώνες, ως συστατικό στοιχείο αυτής τούτης της εθνικής ιστορίας και της πορείας της Κύπρου και του λαού μέσα μέσα στο χρόνο. Και ναι, οι σελίδες από την ιστορία της Ονίσιας κατά την περίοδο της τουρκικής ανταρσίας, είναι ένα κομμάτι -και μια μικρογραφία, μαζί- της ιστορίας του τόπου και του λαού μας. Που πρέπει να καταγραφεί και να μεταφερθεί αντικειμενικά, ολοκληρωμένα και ανόθευτα στην παρούσα και στις επόμενες γενιές. Και σ’ αυτό ακριβώς αποσκοπεί η έκδοση του βιβλίου. Σ’ αυτό στόχευα κι εγώ, ως συγγραφέας του βιβλίου. Την έκδοση του οποίου, όμως, αποφάσισε πριν πολλά χρόνια η Επιτροπή και η Γενική Συνέλευση των μελών της Κολεκτίβας και έκανε πράξη σήμερα το Ίδρυμα Λαογραφίας & Αγροτικής Ζωής “Χρίστος Κουρτελλάρης”.

Γιατί, επιτέλους, στο αφήγημα των αγωνιστών -με ή χωρίς εισαγωγικά- και των επιγόνων της ΕΟΚΑ -πρώτης και δεύτερης- πρέπει να ορθωθεί και να μεταφερθεί και στη σχετική βιβλιογραφία και ιστοριογραφία ο αντίλογος των γεγονότων, τεκμηριωμένα και αντικειμενικά. Όπως αυτά αποδεδειγμένα, με στοιχεία, με ζωντανές μαρτυρίες και πειστικά τεκμήρια διαδραματίστηκαν. Και όχι κατά πώς τα μεταφέρουν στο λαό, προφορικά και σε γραπτά πονήματα, οι αρνητικοί πρωταγωνιστές και καταστροφείς της Κύπρου. Οφείλουμε όλοι να δακτυλοδείχνουμε και να στηλιτεύουμε την εθνική προδοσία που άρχισε να εξυφαίνεται από τις πρώτες κιόλας στιγμές του ανεξάρτητου δικοινοτικού κυπριακού κράτους. Του δικού μας, ημών ΟΛΩΝ των Κυπρίων, κράτους!

Ασφαλώς οι ασήκωτες ευθύνες της Τουρκίας, της ΤΜΤ και των σοβινιστών της τ/κ κοινότητας για την τραγωδία του κυπριακού λαού είναι δεδομένες, αυταπόδεικτες και ουδόλως διαγράφονται μηδέ παραγράφονται. Ωστόσο: για να βιώσει ο κυπριακός λαός την εισβολή και κατοχή, τις εικόνες που από το καλοκαίρι του ’74 βλέπει καθημερινά στον ματωμένο Πενταδάκτυλο, στην κατεχόμενη κυπριακή γη, κάποιοι Ελληνοκύπριοι μέσα από τον λεγόμενο “εθνικό” τους αγώνα για να φέρουν -τάχατες- την Ένωση, άνοιξαν τις κερκόπορτες του νησιού στον Αττίλα, φέρνοντας την κατοχή και τη διχοτόμηση. Κι ο δρόμος της διχοτόμησης φαίνεται -και αποδεικνύεται- ότι άνοιξε, τουλάχιστον, από το 1963-1964. Κι αυτή είναι η πραγματική Ιστορία...

Όπως δε πολύ εύστοχα σημείωσε ο Καθηγητής κ. Γιώργος Μαργαρίτης κατά την παρουσίαση του βιβλίου, «ο πατριωτισμός δεν αφήνει τόπο για πραξικοπήματα και για υπόγειους σχεδιασμούς σε βάρος της χώρας, της γης και των ανθρώπων», για να προθέσει: «Από αυτή την πλευρά, η Ονίσια ήταν επικίνδυνη. Και γι αυτό έπρεπε να αφεθεί στην τύχη της, να παρασυρθεί από την δίνη των γεγονότων. Όταν, όμως, με βάση σκέψεις αυτής της ποιότητας προδίδεις την υπόθεση της Κύπρου στη μικρή κλίμακα, τότε ανοίγεις τον δρόμο για την μεγάλη προδοσία. Αυτή που θα ερχόταν το 1974». Την αποία, μεγάλη προδοσία, ο λαός μας βιώνει για 47η χρονιά μέσα από την κατοχή μεγάλου μέρους της πατρίδας μας. Και την βιώνει ακόμη πιο έντονα ετούτες τις μέρες, όσο πλησιάζουμε στις 15 κάθε Ιούλη, στην αποφράδα μέρα του χουντοφασιστικού και ΕΟΚΑΒήτικου πραξικοπήματος, της χουντοφασισιτκής και ΕΟΚΑΒήτικης εσχάτης προδοσίας.

* Το κείμενο αποτελεί σύνθεση αποσπασμάτων από την αντιφώνηση του γράφοντος κατά την παρουσίασης του βιβλίου «Απρίλης 1964: Η (εγ)κατάληψη της Ονίσιας - Από αυτούς που τάχθηκαν να την… προστατεύσουν». Η παρουσίαση έγινε σε εκδήλωση - αφιέρωμα στα 75 χρόνια από την ίδρυση της Συνεργατικής Έπαυλης “Ονίσια”, την 1 Ιουλίου 2021, με οργανωτές το Ίδρυμα Λαογραφίας & Αγροτικής Ζωής “Χρίστος Κουρτελλάρης” και την Επιτροπή της Έπαυλης.