Το ΑΚΕΛ, οι “απαιτούμενες” αλλαγές και ο... αντικομμουνισμός

Δεν προτίθεμαι από την στήλη αυτή να απαντήσω σ’ όλα αυτά. Ούτε, βεβαίως, να πως εγώ τι φταίει για το αποτέλεσμα των εκλογών, τι πήγε στραβά και τι πρέπει να αλλάξει. Στο κάτω κάτω ότι είχα να πω, ως προσωπική ανάλυση/εκτίμηση του τελευταίου εκλογικού αποτελέσματος, το είπα στην κομματική μου ομάδα. Και μένω ίσαμε εκεί. Δεν αντέχω στον πειρασμό, ωστόσο, να μην αντιστρέψω το ερώτημα. Και να υποβάλω τον εξής προβληματισμό:

Διερωτηθηκε κανείς απ’ όλους αυτούς τους “αναλυτές”, για παράδειγμα, κατά πόσο το ΑΚΕΛ χάνει από την εκλογική του δύναμη όχι λόγω της ιδεολογίας του, αλλά γιατί ενδεχομένως απομακρύνεται ακριβώς από την ιδεολογία του και από το κύριο αντικείμενό της; Τις μάζες, δηλαδή, των εργαζομένων· του απλού καθημερινού ανθρώπου που το σύστημα στοχοποιεί και φτωχοποιεί καθημερινά τη στιγμή που το κεφάλαιο ολοένα και αυξάνει τα κέρδη και υπερκέρδη του... Και στην Κύπρο και παγκόσμια!

Ας το σκεφτούν, λοιπόν, κάποιοι και από αυτή την οπτική γωνιά. Ιδιαίτερα όλοι εκείνοι οι οποίοι κατά την παροιμία «άξιππα αγάπησε ο κολιός την πεταλλίνα» το συμβουλεύουν να αλλάξει τον χαρακτήρα και την ιδεολογία του και να αυτοαναιρεθεί.

Αποφάσια, λοιπόν, να ασχοληθώ μ αυτές τις “αναλύσεις” και “συμβουλές”, μετά που διάβασα ένα άρθρο σε εφημερίδα. Το οποίο υπογράφει ο δρ. Βασίλης Χριστοδούλου, κλινικός Ψυχολόγος - σωματικός Ψυχοθεραπευτής, όπως αναφέρεται στο άρθρο, και ο οποίος αναφέρει: «Το ΑΚΕΛ, το μεγάλο κόμμα της Αριστεράς, είναι καιρός να πάρει τον δρόμο του εκσυγχρονισμού και να γίνει ανοικτό δημοκρατικό ευρωπαϊκό κόμμα αναγνωρίζοντας τα εγκλήματα του κομμουνισμού, κάτι που έπραξαν όλα τα πάλαι ποτέ κομμουνιστικά κράτη»!!!

Προχωρεί, βέβαια, ένα βήμα πάρα κάτω ο αρθρογράφος σημειώνοντας πως: «Και το κόμμα έχει να κερδίσει από ένα τέτοιο βήμα αλλαγής, αλλά και ο τόπος. Η αδιαμφισβήτητη προσφορά του στο εργατικό κίνημα δεν αρκεί για να παραμείνει μεγάλο και ισχυρό κόμμα, όπως το χρειάζεται ο τόπος»...

Να λοιπόν, τι φταίει: Ο κομμουνισμός! Και για να γίνει το ΑΚΕΛ ξανά μεγάλο και ισχυρό κόμμα, θα πρέπει να πάρει τον δρόμο του εκσυγχρονισμού και να γίνει ένα ανοικτό ευρωπαϊκό κόμμα... Αυτό όμως, μόνο μέσα από την αναγνώριση και καταδίκη των εγκλημάτων του κομμουνισμού!!! Κι αναφέρω αυτά, διότι μόνο αυτά καταγράφει ο αρθρογράφος ότι πρέπει να κάνει το ΑΚΕΛ για να γίνει ξανά “μεγάλο και ισχυρό κόμμα”.

Αλλά εγώ ο αφελής διερωτούμαι: Αλήθεια, τι εγκλήματα έκανε το κομμουνιστικό ΑΚΕΛ στη Κύπρο ή στην ανθρωπότητα, που ίσαμε σήμερα δεν τα αναγνώρισε και δεν τα καταδίκασε και πληρώνει τώρα εκλογικό κόστος; Και εξ αντιθέτου: Διερωτάται, άραγε, ο δρ. Χριστοδούλου και οι όμοια με αυτόν σκεπτόμενοι ότι η “αδιαμφισβήτητη προσφορά του ΑΚΕΛ στο εργατικό κίνημα του τόπου” έγινε ακριβώς γιατί είναι αυτό που είναι; Δηλαδή ένα μαρξιστικό λενινιστικό κόμμα; Και άρα ταξικά έτσι θα πρέπει να μείνει;

Και στη μέση ο... αντικομμουνισμός!

Αλλά, ξέρετε: τι είναι όλα αυτά που κάμποσοι συμβουλεύουν το ΑΚΕΛ τάχαμου για να ξαναγίνει μεγάλο -εκλογικά, εννοούν- κόμμα; Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο από απροκάλυπτος αντικομμουνισμός. Κι αυτός -ο αντικομμουνισμός- ήταν κάτι που εδώ και λίγο καιρό ήθελα να καταπιαστώ. Με έβγαλε, όμως, από τον “κόπο” ένας καλός φίλος, συνάδελφος και σύντροφος, γνωστός δημοσιογράφος: Ο Νίκος Μπογιόπουλος. Ο οποίος σε πρόσφατο άρθρο του στον “Ημεροδρόμο ασχολήθηκε με τον σύγχρονο αντικομμουνισμό. Όπως ασφαλώς αυτός μας έρχεται από τα... “σύγχρονα, ανοικτά ευρωπαϊκά και δημοκρατικά κόμματα” και τους θεωρητικούς της κατά τα άλλα “δημοκρατικής” Ευρωπαϊκής Ένωσης, τρομάρα μας...

Διαβάστε πως αναλύει” ο Νίκος Μπογιόπουλος τον αντικομμουνισμό:

«Ο “αντικομμουνισμός”, λοιπόν, είναι εκείνη η πολιτική ιδεολογία που αποτελεί το νήμα που ενώνει από τον Πινοσέτ μέχρι τον Παττακό και από τον Φράνκο μέχρι τον Μακάρθι και τις αστικές (και κοινοβουλευτικές, φυσικά) δημοκρατίες τύπου ΕΕ που λατρεύουν οι Θεοδωρόπουλοι. Πρόκειται για τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή κάθε αντιδραστικής, ανελεύθερης, καταπιεστικής, τρομοκρατικής και δικτατορικής συμπεριφοράς απέναντι σε χώρες και λαούς. Είναι μια στείρα  υστερική και άκρως συντηρητική ιδεολογία, που δεν κατάφερε να οικοδομήσει ουσιαστικά κανένα σοβαρό θεωρητικό επιχείρημα ενάντια στον κομμουνισμό, παρά μόνο τη συμμαχία της με τα πιο ολοκληρωτικά και φασιστικά καθεστώτα.

Στη χώρα μας (Ελλάδα), μάλιστα, έχουμε πολύτιμη εμπειρία. Γνωρίζουμε, δηλαδή, ότι δεν υπάρχει λαϊκή διεκδίκηση που οι δυνάστες του λαού να μην έβλεπαν πάντα  «κομμουνιστικό δάκτυλο» και «συνοδοιπόρους». Ο αντικομμουνισμός από την εποχή του ιδιώνυμου είναι η βασική προμετωπίδα του καθεστώτος όταν αυτό επέλεγε την ολοκληρωτική, την δικτατορική, τη φασιστική του φορεσιά, όπως συνέβη το ’36 με τον Μεταξά ή το ’67 με τους Μακαρέζους. Παραμένει, δε, μόνιμο αξεσουάρ δια πάσαν χρήσιν στο δισάκι των αστών δημοκρατών μας.

Τίθεται το ερώτημα: «Μα καλά, όποιος δεν συμφωνεί με τον κομμουνισμό, όποιος δεν συμφωνεί με την Αριστερά, πρέπει να το κρύβει;». Απάντηση: Όποιος διαφωνεί με τον μαρξισμό, όποιος απεύχεται και αντιμάχεται την προοπτική του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού από την άποψη της δικής του ταξικής θέσης ή της δικής του ταξικής και πολιτικής ανάλυσης, έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει και να το διαλαλεί. Τα παραπάνω σημαίνουν: Πολιτική κριτική, πολιτική αντιπαράθεση, ακόμα και πολιτική πολεμική.

Αλλά δεν μιλάμε γι’ αυτό. Γιατί, πολύ απλά, ο αντικομμουνισμός είναι άλλο πράγμα. Ο αντικομμουνισμός, όσο κι αν (ανά τις εποχές) καμώνεται ότι κυκλοφορεί με το ένδυμα της «πολιτικής κριτικής», είναι κάτι το εντελώς διαφορετικό. Είναι η τακτική του ψέματος, είναι η τακτική της συκοφαντίας, είναι η τακτική της προβοκάτσιας και της λάσπης. Είναι η τακτική της διαστρέβλωσης θέσεων, της παραποίησης απόψεων και της πλαστογράφησης ιστορικών δεδομένων.  Ο  αντικομμουνισμός δεν αντιμετωπίζει την κομμουνιστική κοσμοθεωρία ως μια επιστήμη με έστω «αβάσιμα» συμπεράσματα. Δεν αντιπαραθέτει στη «μη αποδεκτή» ιδεολογία του μαρξισμού – λενινισμού τον πολιτικό του αντίλογο. Δεν βλέπει στη δράση των κομμουνιστών την πολιτική δράση των πολιτικών του αντιπάλων.

Ο αντικομμουνισμός εκείνο που επιζητά είναι να εμφανίζει -και κάτω από συγκεκριμένους πολιτικούς συσχετισμούς να επιβάλλει- την κομμουνιστική ιδεολογία και την κομμουνιστική πολιτική δράση σαν «ποινικό αδίκημα»! Να την καταστήσει «κολάσιμη» στην κοινωνική συνείδηση. Επομένως, απέναντι στον κομμουνισμό και τους κομμουνιστές εκείνο που επιλέγεται σαν μέσο «πολιτικής αντιπαράθεσης» δεν είναι το πολιτικό επιχείρημα αλλά η απειλή. Δεν είναι η δύναμη της πειθούς στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης ιδεών ενώπιον του λαού, αλλά η επιβολή του «νόμου»!

Η Ιστορία διδάσκει: Δεν υπήρξε ένταση του αυταρχισμού, δεν υπήρξε επίθεση σε δημοκρατικό δικαίωμα, δεν υπήρξε ποτέ ενίσχυση της ιδεολογικής και πολιτικής τρομοκρατίας, που να μη συνοδεύτηκε -πάντα- από ένταση του αντικομμουνισμού. Δεν υπήρξε ποτέ αντιλαϊκό μέτρο, που να μην χρησιμοποίησε σαν δεκανίκι του την αντικομμουνιστική ρητορική. Να γιατί στην ΕΕ, στην Ελλάδα των εργασιακών εκτρωμάτων και παντού στον κόσμο των Πάιατ, ο αντικομμουνισμός, βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη.

Εν κατακλείδι:

Ο αντικομμουνισμός καμία σχέση δεν έχει με την έννοια της πολιτικής διαπάλης.

Ιστορικά, δε, έχει αποδειχτεί και μάλιστα περίτρανα ότι η ποινικοποίηση της κομμουνιστικής δράσης ισοδυναμεί όχι απλώς με καμπανάκι, αλλά με συναγερμό για την υπεράσπιση των δημοκρατικών και πολιτικών ελευθεριών σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, καθώς η φαλκίδευσή τους, την οποία προωθεί ο αντικομμουνισμός, δεν αφορά μόνο στους κομμουνιστές, αλλά στοχεύει ολόκληρη την κοινωνία.

Όσο για το αν συνιστά «αμάρτημα» να είναι αντικομμουνιστές οι αντικομμουνιστές, επαναλαμβάνουμε:

Φυσικά και δεν είναι αμάρτημα. Στην περίπτωσή τους, μάλιστα, το να είναι αντικομμουνιστές αποτελεί καθήκον. Και υποχρέωση!

Ίσως, μάλιστα, ο αντικομμουνισμός τους να είναι και η μόνη ενδιαφέρουσα πλευρά της ύπαρξής τους ως δημοσιολόγων. Και τούτο διότι, αν μη τι άλλο, βοηθούν «να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι» ότι ο αντικομμουνισμός εκτός από κατ’ εξοχήν επικίνδυνος φορέας και προπομπός των πιο αντιδημοκρατικών μεθοδεύσεων, είναι και γελοίος.»

Φωτογραφία: Φωτογραφία: Αντικομμουνιστικό σκίτσο στην αγγλόφωνη ηλεκτρονική έκδοση της αθηναϊκής εφημερίδας “Καθημερινή”, που εξισώνει τον Χίτλερ με τον Στάλιν και στο οποίο, όπως σχολιάζει η ιστοσελίδα katiousa.gr «μας κάνει λιανά πόσο κακό πράγμα είναι οι “ολοκληρωτισμοί”, που αντιπροσωπεύουν ο ναζισμός και ο κομμουνισμός.»
Αναφέρει το katiousa.gr (28/9/2019): «Βλέπουμε λοιπόν έναν κύριο μπροστά σε δύο γιγάντια πορτραίτα των Στάλιν και Χίτλερ, που διερωτάται αν “κομμουνισμός και ναζισμός είναι το ίδιο πράγμα”. Μάλιστα, για όσους δε σακουλεύονται τα υψηλά νοήματα και τους συμβολισμούς, ο Στάλιν βρίσκεται σε κατακόκκινο και ο Χίτλερ σε κατάμαυρο κάδρο. Ω του θαύματος, ο κύριος λαμβάνει απάντηση από τα πορτραίτα, με το Σοβιετικό ηγέτη ν’ απαντά: “Όχι, είναι δυο απόλυτα αντίθετες ιδεολογίες” και το ναζί δικτάτορα να “συμπληρώνει”: “Το μόνο κοινό στοιχείο είναι η εκρίζωση οτιδήποτε διαφορετικού!”. Το μόνο διαφορετικό που εκρίζωσε βέβαια ο κομμουνισμός ήταν η φύτρα που πέταξε το Χίτλερ και τους ομοίους του φονιάδες, κάτι που φαίνεται πως δεν κάθεται πολύ καλά στο σκιτσογράφο και τα αφεντικά του, που ζητούν και διεθνή αναγνώριση για τις φιλότιμες προσπάθειες να “ξεβλαχέψουν” την τελευταία Σοβιετία της Ευρώπης και να την ευθυγραμμίσουν πλήρως με τις αξίες του κοινού μας σπιτιού, της ΕΕ.
Αν μη τι άλλο αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στην Ελλάδα που τολμά και καινοτομεί, φιλοδοξώντας να μετατρέψει τον αντικομμουνισμό σε εξαγώγιμο προϊόν.»