Το ΣΙΜΑΕ ως "αγωγός" ξεπλύματος της ΕΟΚΑ Β’ και της δράσης των στελεχών της...

• Aπό ποιους κινδύνευε η μνήμη -και μάλιστα η ιστορική- του αγώνα της EOKA και χρειάστηκε η υπό του κράτους σύσταση -υπό την ομπρέλα του υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού- Συμβουλίου;
• Μήπως τα προϋπήρχαντα Συμβούλια ή Iδρύματα, που δημιούργησαν βασικά οι ίδιοι φορείς δεν ήσαν αρκετά για να προωθήσουν το στόχο διατήρησης της ιστορικής μνήμης του αγώνα της EOKA, και χρειάζετο κρατικό ίδρυμα/φορέας για τούτο;
• Αλλά και  πάλιν, έστω και υπ’ αυτή την έννοια, της κρατικής δηλαδή στήριξης και σκέπης στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης του αγώνα της EOKA, δεν διέβλεπαν οι εισηγητές της πρότασης προς το Yπουργικό Συμβούλιο το ενδεχόμενο εμπλοκής ενός κρατικού Iδρύματος σε ενδοπαραταξιακές διαφορές που προϋπήρχαν για είκοσι σχεδόν χρόνια; Διαφορές, σημειώνω, που οδήγησαν τους εμπλεκομένους στα ελληνικά δικαστήρια και εποπτικές αρχές. Για τις οποίες και είχα γράψει σε έκταση στη σειρά των δημοσιευμάτων που προανέφερα στη “Χαραυγή”.

Βέβαια, δεν ανέμενα στις δύο -μόλις- ημέρες που παρήλθαν από το Σαββάτο, απάντηση από αυτούς που θα έπρεπε. Αλλά, πανάθεμά τα, αυτά τα ίδια ερωτήματα τα υπέβαλα και στις 21 Δεκεμβρίου 2012 από τις στήλες της “Χ” σε μια σειρά δημοσιευμάτων υπό τον γενικό τίτλο “Αυτοί που θέλουν να μας ξανακυβερνήσουν”. Και από τότε ίσαμε σήμερα δεν έχω τύχει οιασδήποτε απάντησης. Όχι βέβαια, πως σκίστηκα στην αναμονή, αλλά, όσο νάναι, κάποια απάντηση κάποιοι θα έπρεπε να δώσουν. Δεν έχουν δώσει, όμως... Έτσι, λοιπον, θα επιχειρήσω τούτο σήμερα εγώ. Δεν θα... ανακαλύψω μηδέ θα αποκαλύψω, βέβαια, την τασhινόπιτταν, αλλά όλο και κάτι θα προσθέσει και η ταπεινότητά μου στην όλη ιστορία. Στην... πραγματική ιστορία!

Ε, το λοιπόν ακούστε -μάλλον διαβάστε: Η όποια μνήμη -ιστορική και όχι μόνο- του αγώνα δεν κινδύνευε από κανένα άλλο παρά μόνο κορυφαία στελέχη της και από τους επιγόνους της. Τις ηγεσίες των συνδέσμων αγωνιστών και όσους παρατρεχάμενους της πάλαι ποτέ “Ενωτικής Παράταξης” έσπευσαν να ενταχθούν στον συνεχιστή της: Την ΕΟΚΑ Β’. Για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον αγώνα υπέρ της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα...

Αυτής, λοιπόν, της παράταξης -με την οποία διαχρονικά ερωτοτροπεί η ηγεσία του Συναγερμού για εκλογικά οφέλη και όχι μόνο- της οποίας πολιτική είναι η μη λύση ομοσπονδίας στο Κυπριακό, πολιτικός εκφραστής δεν είνα κανείς άλλος παρά οι επίγονοι της ΕΟΚΑ Β’. Η οποία, όπως καταδικνύουν τα γεγονότα από τότε ίσαμε σήμερα -όσο και να μην φαίνεται στο προσκήνιο- εξακολουθεί να υφίσταται. Και εκφράζεται δημόσια μέχρι και σήμερα μέσα από την ηγεσία των διαφόρων συνδέσμων αγωνιστών της ΕΟΚΑ. Ηγεσία της οποίας τα πλείστα μέλη είναι στελέχη και της ΕΟΚΑ Β’, όπως καταδεικνύουν διάφορα έγγραφα. Και να πω στο σημείο αυτό άλλη μια λεπτομέρεια, με τη δική της σημασία: Οι διάφοροι Σύνδεσμοι Αγωνιστών της ΕΟΚΑ, με τη σημερινή τους μορφή, ιδρύθηκαν μόλις το 1986/87! Σχεδόν τριάντα χρόνια μετά τη λήξη του αγώνα της ΕΟΚΑ. Κι αυτό για δύο, προφανώς, λόγους:

Πρώτο: Ίσως γιατί ίσως όντως άρχισε να ξεθωριάζει αυτή η ιστορική μνήμη και κάποιοι θα έχαναν τα προνόμια που πήραν από το νεοσύστατο κυπριακό κράτος. Κάτι που προκύπτει καθαρά από σχετική αναφορά -σε σχέση με τον λόγο και/ή την ανάγκη ίδρυσης τους- στο προφίλ του Ιδρύματος Απελευθερωτικού Αγώνα 1955-1959 για την “Οργανωτική Δομή”, όπου διαβάζουμε: «Όταν τελείωσε ο Απελευθερωτικός Αγώνας της ΕΟΚΑ και ανακηρύχτηκε το Κυπριακό κράτος, οι Αγωνιστές της ΕΟΚΑ προσπάθησαν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις μιας καλύτερης ζωής. Συγχρόνως προσπάθησαν να οργανωθούν και να δημιουργήσουν τη δική τους οντότητα, ώστε αφ’ ενός να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα τους και αφ’ ετέρου να μπορούν να διαμορφώνουν γνώμη στα προβλήματα του τόπου και ιδιαίτερα στο Εθνικό θέμα».

Αλλά ξέρετε, για ελόγου τους “εθνικό θέμα” ήταν μόνο η Ένωση με την Ελλάδα. Εξ’ ου και αυτοί ουδέποτε συμβιβάστηκαν με το ανεξάρτητο κυπριακό κράτος, ενώ τα περί “εθνικού θέματος” ήλθαν αργότερα όταν, μεταξύ άλλων, οι ίδιοι αμφισβήτησαν το ανεξάρτητο κράτος. Με τραγική κατάληξη το μαύρο καλοκαίρι του 1974. Άλλο -βέβαια- αν τώρα οι συναγερμικοί υπουργοί καμώνονται πως τάχαμου το ανεξάρτητο κράτος είναι αποτέλεσμα του αγώνα της ΕΟΚΑ και μόνον αυτής... Έτσι κύριε Γιάννη Καρούσε;

Βέβαια, αλήθει είναι ότι οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ, έστω και αν διαφωνούσαν με το ανεξάρτητο κράτος, ήθελαν το δικό τους μερίδιο από αυτό, ήθελαν και τον δικό τους έλεγχο επ’ αυτού... Φτιάχνοντας μέχρι και ένοπλες ομάδες, έξω και πίσω από τις νόμιμες δυνάμεις ασφαλείας του κράτους. Αυτά που μας οδήγησαν στο 1974.

Δεύτερο: Γιατί, στη συλλογική μνήμη του λαού μας η ηγεσία των καταστάσεων που προϋπήρχαν, παραλληλιζόταν με την ΕΟΚΑ Β’. Κι αυτό, προφανώς, ενοχλούσε. Και βγαίνει -κατά τραγική για τους συνδέσμους ειρωνεία- και πάλιν τούτο από την ίδια αναφορά στο προφίλ του Ιδρύματος, όπου διαβάζουμε: «Καλλιεργώντας το πνεύμα του αγώνα και συντηρώντας τα ιδανικά του Κυπριακού Ελληνισμού, έγιναν πολλές προσπάθειες -σημείωση: να οργανωθούν- αλλά δυστυχώς καμιά δεν μπόρεσε να επιβιώσει για πολύ, εκτός από το ΣΑΠΕΛ Λεμεσού, που οργανώθηκε το 1960».

Αλίμονο, όμως, αυτή η ηγεσία -των νέων συνδέσμων- και πριν και μετά ήταν η ίδια. Όπως κατά τεκμήριο ίδια ήταν και η σύνδεση -σε άλλους άμεσα και σε άλλους έμμεσα- με την ΕΟΚΑ Β’ και τη δράση της και/ή προώθηση των στόχων και/ή επιδιώξεών της κατά τον ουσιώδη χρόνο ύπαρξης της παράνομης αυτής οργάνωσης. Ακριβώς αυτή τη σύνδεση με την ΕΟΚΑ Β’ [κατ’ άλλους ΕΟΚΑ 1971-1974] ήθελαν να σκεπάσουν, πλην ανεπιτυχώς. Δρώντες κατά την κυπριακή παροιμία “Εμακρύναν τες ποδκιές τους, να σhεπάσουν τες πομπές τους”.

Κι αυτά όλα, όχι δικές μου αυθαίρετες ερμηνείες και/ή αναφορές, αλλά μέσα από ιστορικές αναφορές και ντοκουμέντα της εν λόγω περιόδου. Τις οποίες δεν με παίρνει ο χώρος στο παρόν άρθρο να απαριθμήσω, έστω και σε συντομία. Γι’ αυτό και θα επανέλθω σε άλλο εν τύποις πόνημα... Έτσι, σήμερα κλείνω με τούτο: Από τον εαυτό τους -όπως εκφράζεται μέσα από τις ηγεσίες των Συνδέσμων Αγωνιστών- κινδυνεύει η μνήμη -ιστορική ή άλλως πως- του αγώνα της ΕΟΚΑ 1955 - 1959. Γιατί αυτοί συνέχισαν την ΕΟΚΑ και σε μεταγενέστερες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας του τόπου, επί ημερών ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας... Με στόχο να την διαλύσουν και να φέρουν τη Ένωση. Αλλά φευ, τελικά έφεραν την de facto διχοτόμηση και την τουρκική κατοχή... Γι' αυτό και η ανάγκη σύστασης του ΣΙΜΑΕ. Γιατί έπρεπε κάποιος νέος φορέας -υπό την σκέπη, μάλιστα του κράτους- να "ξεπλύνει" την δράση εαυτών και αλλήλων -τουτέστιν της ΕΟΚΑ Β'- την προ εισβολής περίοδο... Αλίμονο, όμως: Η περίοδος αυτή είχε τόσο πολύ αίμα που ό,τι και να κάνουν δεν ξεπλένεται. Όπως δεν παραχαράσσεται η ιστορική αλήθεια.

Φωτογραφία: Παράνομος πλισμός της ΕΟΚΑ Β’ (πάνω αριστερά)
και ο κεντρικός αστυνομικός σταθμός Λεμεσού (κάτω δεξιά). Με αυτά
η ΕΟΚΑ Β’ ήθελε να φέρει την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα...
Αντ’ αυτού, όμως, έφερε τον Αττίλα και την τουρκική κατοχή
(μικρή φωτό πάνω δεξιά)...

ΥΓ: Εννοείται, βέβαια, ότι δεν ξέχασα ότι σήμερα είναι η 46η επέτειος της βάρβαρης τουρκικής εισβολής. Συνέχισα, ωστόσαο, τις αναφορές μου στην ΕΟΚΑ Β’, γιατί απλά αυτή, μαζί με την χούντα των Αθηνών, με το προδοτικό χουντοφασισιτκό κι εοκαβήτικο πραξικόπημα έπαιξαν το παιγνίδι των Αγγλοαμερικάνων, που ήθελαν διχοτόμηση του νησιού μας. Κι αυτό το “δώρο” η Άγκυρα το ανέμενε πως και πως... Καθότι ναι, βάρβαρη και παράνομη η τουρκική εισβολή και η κατοχή, αλλά το πραξικόπημα -και η προδοσία που το ακολουθούσε κατά πόδας- ήταν αυτό που της άνοιξε την πόρτα. Κι αυτό για να μην ξεχνούν κάποιοι ότι τα μεχμετζίκ δεν ήλθαν στο μαρτυρικό νησί μας από το πουθενά...

Κυπ. Κ.