Ο υπουργός Μεταφορών, τα 65χρονα της ΕΟΚΑ, τα γραμματόσημα και η διαστρέβλωση της ιστορίας...

Δηλαδή, πριν πάμε πάρα κάτω, για να το εμπεδώσουμε αυτό που μας λέει ο κ. Καρούσος, είναι ότι αν δεν υπήρχαν οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ και ο “επικός αγώνας της ΕΟΚΑ” κι αν δεν υπήρχαν τα ιδανικά και το όραμά τους, ημείς οι ιθαγενείς Κύπριοι θα είμασταν ακόμη αποικία του βρετανικού Στέμματος και τμήμα της... βρετανικής Αυτοκρατορίας! Εμ, πως, αφού -κατά τα συμφραζόμενα Γιάννη Καρούσου- η ανεξαρτησία της Κύπρου και η ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας οφείλεται στους αγωνιστές της ΕΟΚΑ και εις ουδένα άλλο!

Κι αφού κλείσουμε την πιο πάνω παρένθεση -που επαναλαμβάνω, την άνοιξα για να εμπεδώσουμε όσα βαθυστόχαστα μας είπε προχθές ο κύριος Καρούσος- σας πληροφορώ, αν δεν το έχετε πληροφορηθεί, πως η κυπριακή πολιτεία κυκλοφορεί αύριο Πέμπτη δύο νέα γραμματόσημα, για τα 65χρονα του Αγώνα της ΕΟΚΑ και τα 25χρονα του Μελάθρου Αγωνιστών της ΕΟΚΑ. Η εξαγγελία (στιγμιότυπο στη φωτογραφία) της οποίας ήταν και η αφορμή για τον βαθυστόχαστο -πλήν, λυπούμαι να πω, ανιστόρητο- λόγο του υπουργού Μεταφορών.

Ανιστόρητος, γιατί ο αντιαποικιακός αγώνας του κυπριακού λαού ξεκίνησε αμέσως μετά την ανακήρυξη της μαρτυρικής Κύπρου ως αποικία του βρετανικού Στέμματος. Και συνεχίστηκε και την δεκαετία του ’30 και τη δεκαετία του ’40 -τον περασμένο αιώνα- πολύ πριν εμφανιστεί η ΕΟΚΑ και αρχίσει τον ένοπλο αγώνα. Όχι, όμως, αγώνα κατά των Άγγλων -τουλάχιστον όχι μόνο κατά των Άγγλων- αλλά και κατά άλλων... Αυτών, δηλαδή, που εκ προοιμίου ο ιδρυτής και αρχηγός της ΕΟΚΑ, Γεώργιος Γρίβας, απέκλεισε: τους κομμουνιστές και το ΑΚΕΛ. Κι ο οποίος αγώνας της ΕΟΚΑ ήταν πρώτα εναντίον των κομμουνιστών και μετά εναντίον των Άγγλων... Κι αυτό όχι από μένανε, αλλά δια στόματος -και γραφίδας- του ίδιου του Γρίβα.

Από τον αγώνα της ΕΟΚΑ, βέβαια, συνειδητά και δεδηλωμένα αποκλείστηκαν και άλλοι: Οι σύνοικοι Τουρκοκύπριοι. Βλέπετε, ο αγώνας της ΕΟΚΑ δεν ήταν αντιαποικιακός, με την έννοια να αποκτήσει η Κύπρος και ο λαός μας την ανεξαρτησία του, αλλά αγώνας για ένωση της Κύπρου με την “μητέρα Ελλάδα”. Γι’ αυτο κι οι Τουρκοκύπριοι δεν είχαν λόγο και ρόλο σ’ αυτόν... Κάτι, ασφαλώς, που εκμεταλλεύτηκαν πλήρως οι Βρετανοί αποικιστές και δημιούργησαν -εκεί που στα προηγούμενα χρόνια δεν υπήρχε- εθνοτικό διακοινοτικό πόβλημα και διαφορές. Που σφραγίστηκαν, δυστυχώς, εκατέρωθεν με αίμα. Κι αυτό, πέρα και ξέχωρα από τον “αδελφό” ελληνοκυπριακό αίμα, που η ηγεσία της ΕΟΚΑ έχυσε με τις δολοφονίες μελών και στελεχών του ΑΚΕΛ, κολλώντας τους πρώτα τη ρετσινιά του “προδότη”... Αυτά ναι, είναι “επιτυχίες” της ΕΟΚΑ. Για τις οποίες, όμως, τόσο ο κύριος Καρούσος όσο και όλοι οι άλλοι αγωνιστές, και επίγονοι της ΕΟΚΑ δεν πρέπει να αισθάνονται περήφανοι.

Αλλά ξέρετε κάτι; Αν ο αγώνας της ΕΟΚΑ -και των αγωνιστών της- είχε πετύχει, τότε πάλιν δεν θα υπήρχε ανεξάρτητο κυπριακό κράτος, αλλά η Κύπρος θα ήταν τμήμα της Ελλάδας. Που δεν είναι. Και καλά να μην ακούν -τα συναγεμρικά στελέχη και οι προπαγανδιστές του αγώνα της ΕΟΚΑ- εμάς τους κομουνιστές και τη δική μας ανάγνωση της σύγχρονης ιστορίας του τόπου. Γιατί δεν ακούν τον ιδρυτή τους Συναγερμού -και πολιτικό στέλεχος της ΕΟΚΑ- Γλαύκο Κληρίδη; Ο οποίος είχε το πολιτικό θάρρος να πει το mea culpa, αναγνωρίζοντας ότι στο τέλος τς ημέρας ο ένοπλος  αγώνας της ΕΟΚΑ ήταν λάθος... Αλήθεια, από πότε ένα λάθος, που ιστορικά αποδεδειγμένα οδήγησε την Κύπρο και το λαό μας σε κακοτόπια κι εθνικές καταστροφές, είναι λόγος για τον οποίο κάποιοι να αισθάνονται περήφανοι;

Συνεπώς, κύριε Καρούσο, ο ισχυρισμός σας ότι η ύπαρξη του κράτους μας, της Κυπριακής Δημοκρατίας, δηλαδή, οφείλεται στους αγωνιστές  της ΕΟΚΑ, είναι όχι μόνο ανιστόρητος, αλλά και προσβολή στο σύνολο του κυπριακού λαού για τους διαχρονικούς -πριν και κατά τη δράση της ΕΟΚΑ- αντιαποικιακούς του αγώνες. Κι είναι ανιστόρητος και γιατί απλά ο αγώνας της ΕΟΚΑ δεν σκοπούσε στην ανεξαρτησία της Κύπρου και τη δημιουργία ανεξάρτητου κυπριακού κράτους, αλλά στην ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Γιαυτό και ο Γρίβας και οι διάφορες παραφυάδες της ΕΟΚΑ διαφώνησαν με τις συμφωνίες Ζυρίχης - Λονδίνου και πολέμησαν με λύσσα, από την πρώτη μέρα της εγκαθίδρυσής της, την ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία. Ίσαμε το 1974, που οι ίδιοι άνθρωποι αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν τον εκλεγμένο πρόεδρό της και να καταλύσουν το κυπριακό κράτος, οδηγώντας το νησί στις μεγάλες αγκάλες της “μηρός Ελλάδας”... Φευ, όμω, αντί αυτού οδήγησαν την Κύπρο στον όλεθρο και την καταστροφή και το μισό νησί μας στην κατοχή από την Τουρκία. Που συνεχίζεται, κύριε Καρούσο, ίσαμε σήμερα και Κύριος οίδεν αν και πότε θα απελευθερωθεί από τα κατοχικά στρατεύματα...

Υ.Γ. 1.: Και μια άλλη ιστορική πραγματικότητα: Από τα μέσα της δεκαετίας του ’50 -που άρχισε ο ένοπλος αγώνας της ΕΟΚΑ- ίσαμε τα μέσα της επόμενης δεκαετίας, κοντά 70 με 80 χώρες ανά την υφήλιο, που βρίσκονταν κάτω από αποικιακό ζυγό απέκτησαν την  ανεξαρτησία τους με πολιτικά μέσα και αγώνες, όχι με ένοπλο αγώνα. Πλήρη, όχι την κολοβή, με χωριστικά στοιχεία και ελεγχόμενη από τρίτους "ανεξαρτησία" της Κύπρου...
Υ.Γ. 2.: Αλήθεια, κύριε υπουργέ μας των Μεταφορων, απ’ όλους τους ιστορικούς αγώνες του κυπριακού λαού και απ’ όλες τις σημαδιακές ημερομηνίες και επέτειους, μόνο τα 65χρονα της ΕΟΚΑ και τα 25χρονα του Μελάθρου Αγωνιστών ΕΟΚΑ είναι άξια λόγου να αποτυπωθούν σε γραμματοσημα; Τα 75χρονα, για παράδειγμα της Αντιφασιστικής Νίκης -που επίσης συμπίπτουν να είναι φέτος- και η τεράστια -αναλογικά με τον πληθυσμό της- συμμετοχή της μικρής Κύπρου στην αντιφασιστικό αντιναζιστικό αγώνα των λαών, δεν είναι άξια λόγου για ένα επετειακό γραμματόσημο;
Υ.Γ. 3.: Αύριο Πέμπτη, που κυκλοφορούν τα επετειακά γραμματόσημα για την ΕΟΚΑ, γίνεται και η κηδεία του Παπαλάζαρου. Του πατέρα δύο ηρώων της Δημοκρατίας και ελευθερίας και συνάμα αγωνιστής ο ίδιος της Δημοκρατίας και ανεξαρτησίας της Κύπρου μας. Δεν ξέρω εσάς, αλλά σε μένανε η σημερινή κηδεία της εμβληματικής αυτής μορφής της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας, συνειρμικά με παραπέμπει στην ΕΟΚΑ -και την πρώτη και τη δεύτερη- και στα κακά που επεσώρευσαν σ’ αυτό τον τραγικό τόπο και λαό... Και καλύτερο κατευώδιο για τον Παπαλάζαρο δεν μπορεί να είναι από το να δούνε, επιτέλους, κάποιοι την σύγχρονη κυπριακή ιστορία και γεγονότα στην πραγματική τους δάσταση, χωρίς παρωπίδες και φακούς που την στρεβλώνουν κατά πώς τους βολεύει. Μόνο μέσα από την αναγώνριση των λαθών, θα μπορούμε να ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες. Αλλιώς η θυσίες και οι αγώνες της οικογένειας του Παπλάζαρου, όπως και χιλιάδων άλλων συμπατριωτών μας εκείνης της περιόδου, θα παραμένουν αδικαίωτοι. Δυστυχώς...
Υ.Γ. 4.: Τελικά, πόσο δούλεμα, κύριε Καρούσο και λοιποί της συναγερμικής συνομοταξίας, σ' αυτό το δύσμοιρο λαό;
Κυπ. Κ.